ABENDUAK 31 (urte amaiera erroman)

Erroman nago, hiri eternala dioten horretan. Ez naiz bakarra gabon zaharra hiri zahar honetan igarotzea erabaki duena. Lepo dago hiria, turistez beteta, ni lakoaz lepo. 

Gaur lehen kontaktua egitera irten naiz, besterik ez. Filmetan ikusitako leku mitikoak usaintzera, dastatzen hastera, baina lan nekeza da. Jende andana dabil leku mitiko horietan. Erromatarrak, donostiarren antzera, nazkatuta behar dute turistifikazio kotxino hontaz. 

Kolak ikusi ditut Fontana de Trevira hurbiltzeko, Panteoian edota foroan sartzeko. Baina ez bakarrik hori, luxuzko dendetan sartzeko ere ilarak ikusi ditut. Zenbat diru daukan jendeak. Erromako San Silvestrea ikusi dut, jakin izan banu igual 5 kilometrokoa egitera animatuko nintzen; gaztain erreak erosi ditut eta erdiak ustelak zeuden, babo aurpegia ikusi dit nonbait saltzaileak. Bueltatu naiz halere, gaztain ustelak eskuan, eta eman dizkit pieza goxoak iruzurtiak. Eta keniatar batek baxu harrapatu nau eta euskalduna nintzela esan diodalako hasi zait gure onberatasuna goraipatzen, eta kasik gainean zeuzkan bitxi guztiak erosi arazi dizkit. Dirurik ez nuela esan besterik ez zait geratu, senarra etxean nuela eta nik ez dakit beste zenbat gezur, dena egoera deseroso hartarik irteteko. 

Eta gehiegi agobiatu aurretik hotelera bueltatu naiz, atseden hartzera, hitz hauek idaztera, komunetik pasatzera -gauza zinez nekeza gure hiri zibilizatu hauetan- eta gauean non afalduko dudan erabakitzera, nahiko bainuke ospakizun usaina hartzea urteko azken egunari.

Gabon zahar on eta urte berri on Erromatik!

ABENDUAK 30 (nire arimaren bila)

 

Basoan barna noa

pagadi, harizti

ez dakit zer diren

askoren nahasketa bat

akaso

ez ditut ezagutzen

biluzik geratu dira

hotzik ez balute bezala

 

Alde batetik errekaren marmarra

bestetik txorien kantua

erditik nire urratsek orbelean sortu

krix-kraxak

hori dut soinu banda

 

Eguzkia goian da, edo,

enbor soilen artean

bere izpiak heltzen zaizkit

tarteka, itzalak sortuz,

eta animali ikusezinez gain

ni besterik ez naiz hemen

bakarrik edo.

 

Enborrek lotsatuta dirudite

elkarrengana biltzen baitira

euren buruak ezkutatu nahian bezala

eta tarteka gorostiren baten azpitik igaro

eta zu faltan izan zaitut

muxu emateko

hori omen eta

garai honetako tradizio

 

Imajinatu ditut mendi entzutetsuak

jendez mukuru

lasaitasuna baino

estresa eragiten dutenak

eta poztu nau

mendi itsusiaren aldeko

apostua egiteak

horrelakoetan soilik

aurkitzen baitut bakea

 

Basoan barna noa

bakarrik

nire arimaren bila

ABENDUAK 24 (hipokresiari stop)

Aspaldi ez nintzela hemen esertzen, gosaldu ostean, duela urte ta erdi nire buruari jarri nion egitekoari heltzeko. Gaur egutegietan seinalatzen dugun egun horietako bat da eta balantzea egiteko gogoa izan dut, bereziki, urte amaieran ez naizelako hemen izango.

Lanera buelta oso gogorra izan da, une askotan ezingo nuela jasan pentsatu izan dut. Estres maila handia, gauzei ezin heldu, jende askoren berekoikeriaz jabetu, benetan latza egin zait. Une batzuetan bakarrik sentitu naiz, agian hori nire egoera emozionalaren isla ere izan da, ez dakit, baina oporretara desinflauta heldu naiz. Eta zein da balantzea? Ba bizitza egunero gertatzen ari zaigun hori dela asimilatzea ezin bestekoa dela aurrera egin ahal izateko.

Eduki ditut egun benetan beltzak eta eguna amaitzean nori kontatu ez neukan, eta sentsazio horrek asko pisatu dit halako unetan. Baina denari garrantzia kentzen saiatzen ari naiz, halako batean ezer gabe geratuko naizela sentitu arren. Agian hori da zoriontasunaren klabea, buruko pentsamendu guztien erabateko erauzketa.

Aurten hainbat ikastarotan izena eman dut, baina horietan ere asmatu ez izanaren sentsazioa daukat. Agian ez da hau nire ikasturtea izango, agian espektatiba gehiegi egin dut, egiten dut, gauza guztietatik, eta gero dezepzioa neurri berekoa izaten da. Ez dut sekula ikasiko. Agian ez dut ikasi nahi. Agian itxaropenaren ilusioak mantentzen nau bizirik, ilusio berorren deuseztapenak txikituta uzten nauela jakin arren.

Eta oraindik gogoan zauzkat, zuk nitaz ez duzula ezer jakin nahi jakin arren. Baina gauza da toki guztietan ikusten zaitudala, zu ez konturatu arren. Eta ahalegina egin dut zu ahazteko, baina zer nahi duzu esatea, ezin dut, bide horretan nagoela berrize agertzen baitzara, izkina batean, ezustean, eta akabo bake sentimentala.

Eta amaitzeko gabonak, badatoz familian biltzeko egunak. Baina norekin biltzen gara apenas familiarik ez dugun horiek? Poteoan atera eta oso zoriontsu garela disimulatzen dugu, gero gure lau pareten artean daukagun miseria ezkutatuz. Gaur ez nago umoreko, batetik irten eta mozkortzea nahiko nuke; bestetik, etxean geratu eta edozein asteazkenetan egingo nukeen gauza bera egitea nahiko nuke, edo mendi aldera joan lo egitera, eta hirietako burrunbetatik alde egin. Baina horretarako furgona falta dut, hori ere falta zait azken hilabetean. Arazo guztiak batera heltzen dira.

Eta bihar, anfitrioi lanak egingo ditut, geratzen zaizkidan familia-loturak mantentzeko, baina nazkatuta nago bizi dugun hipokresiaz: urte osoan akordatu ez, eta egun seinalatua delakoan egiten dugun itxurakeria horrek akituta nauka. Baina hori ere bizitzaren parte omen.

Tonua negatiboa izan arren oso lasai nago, gerretan, kartzeletan, kale gorrian dauden guztiak gogoan. Zertaz kexa naiteke, falta dudan maitasun intimoaz ez bada?

Goza itzazue egun hauek. Osasuna, maitasuna eta askatasuna.

ABENDUAK 11 (zarata)

Zarata dauka buruan, zarata asko, zarata gehiegi. Horrelakoetan deskonektatzea behar du; hobe esanda konektatzea, naturarekin, ur izan elementuekin nahasteko, ikusezin bihurtzeko, desagertzeko.

Gaurkoan gorputzaren erlaxazioa aukeratu eta termetara joan da. Ur txorrotak gustuko ditu gorputzeko atal guztietan, baita hotza eta beroaren arteko kontrasteak, eta sauna; sauna maite du, lehorra zein hezea, bietan egiten ditu saioak, barruko zikina lurrunduko bailitzaion.
Itsasora irtetea erritualaren parte da ere, eta gaur ez da gutxiago izango. Beraz, eta jada gaua izan arren, hondartzara irten da bainu azkarra hartzekotan, sartuirten bat egitekotan. Hiriko, ugarteko, Igeldoko eta Urgulleko argiek ukitu majiko bat ematen diote inguruneari.

Epel egon arren negua gainean da eta zazpietan hondartzan bainujantzian egoteko ez da giro. Marea behean da eta korrika egin du uretarainoko bidea. Ura ukitu bezain pronto seko frenatu du. Hotza dago, ez kolpez sartzeko tenperaturan bederen. Minutu pare bat egon da uretan murgildu arte eta irteterakoan Mirakontxa geratu zaio parean. Orduan, zetak behin esandakoa etorri zaio gogora, bertatik igarotzen den bakoitzean etortzen zaion modu berean; hura ez dela hain toki ona bizitzeko, ipar orientazioa duela. Barrez hasi da termetara bueltan doala. Eta pentsatu du hobe izan lukeela egun hartan baieztapen hura egia ote zen frogatzera gonbidatu izan balu, orain dagoen tokian berarekin etzan eta iparrak nola eragiten zien aztertzea.
Baina hori beste ipuin baterako kontua da. Gaurkoan zarata amatatzea zuen helburu, besterik ez. Eta tarte batez lortu du, tarte labur batez.

Bihar beste egun bat izango da.

ABENDUAK 3 (ospa dezagun)

Antzinekoa zara

aldi berean modernoa

arraroa, desberdina

apur bat berezia

Zaila deritzute batzuek

ezinezkoa zurekin

mintzatzea besteek

batzuek aurka, besteak alde

inor ez da konforme

 

Odoletan hazia

ezkutuan hezia

galeretara kondenatua

nahi zaituzte bizian

 

Batzuk ez gara zu gabe ordea

ahaztu arren noizbehinka

zeu zara geure arima

geure bihotza

geure taupada

ta bizirik nahi zaitugu

gure artean

behar zaitugu gurekin

hats bakoitzean

 

Ez dadila haria eten

ospa dezagun bizirik zaudela

bizirik gaudela

iraunen dugula

iraunen zarela 

AZAROAK 28 (blue weekend)

Zer zentzu dauka bizitzak
norekin partekatu ez duzunean?

Zulo beltz batek harrapatua nago
Ez da inondik argi izpirik sartzen
Akaso iluntasun hau da nire patua
Eta ez dut gustuko
Txiki sentitzen naiz, ikusezin
Nire boza ez da inon entzuten
Inork ez du nire irria agerrarazi
Nire alaitasuna desagertu egin da
Nire gorputza zimeltzen ari da
Nire gogoa hiltzen

Gaur black friday baino
Blue monday da nire baitan

AZAROAK 17 (heriotzaz)

Ekainak hogeitahiruko egunerokoan nire amodio handiez aritu nintzen. G, T, S eta Z izan nituen hizpide.

G-ren inguruan honakoa idatzi nuen:

Nire lehen amodio handia san fermin batzuetan ezagutu nuen, txosnetan. Inoiz ez zaizkit ahaztuko G-ren begi urdin haiek, ikusi eta haren begiradari iltzatuta geratu nintzen asteburu guztirako. Hamazazpi urte besterik ez nuen. Bi urte gutxienez iraun zidan harenganako gogoa. Urte betera ikusi nuen berriro, handik aurrera sekula ez, ez dugu inoiz gehiago kointziditu, ez manifa batean, ez kontzertu batean, inon ez, halere, ez ditut inoiz ahaztuko haren begiak, ezta berak errepikatzen zuen esaldia ere.
Esaldia honakoa zen “ Lo malo no es vivir en las nubes, lo malo es bajar”.

Ez galdetu zergatik edo zergatik ez, kontua da aurreko astean G etorri zitzaidala gogora eta haren izena googleatu nuela, bere berri sareetan topatu asmoz. Eta agertu zen haren argazki bat. Eskela bat zen, duela bi urtekoa. Zerbaitek egin zidan bihotzean krak.

Argazkia zuribeltza zen, ez zen haren begien urdina antzematen, ile ugaria erabat zuritua zeukala ikusten zen, eta gaztetako liraintasuna galdua nonbait, aurpegia eta lepoaldea beteta ikusten baitzitzaizkion.
Espekulatzen hasi nintzen, eta jasotako informazioagatik ospitalean hil zela zirudien, beraz, ziurrenik, gaixotasun larri baten ondorioz. Akaso minbizia, batek daki. Berrogeita hemezortzi urte zituen, gazte gure mundurako, gazte nire baitarako.

Nire barruari begira jarri nintzen, nire minetara, nire beldurretara, nire gabezietara, eta otu zitzaidan haiek baztertzeko tenorea badudala, bizitzak ihes egiten baitigu gurera bilduta gauden bitartean.

Espero dut G orain bai lainoetan egotea, lasai, zure maiteen bihotzetara egunero jaitsiko zaren arren.

Muxu bat zure san ferminetako maitearen partetik!  

AZAROAK 9 (urtebetetzeak)

Urteak betetzea gauza ederra da, bizitza eta bizitzea gustuko baduzu bederen. Nik maite dut urteak betetzea, horrek adinean gora noala adierazten didan arren, baina heldutasun gozo batean sentitzen naizen honetan atsegin dut.
Ederra da ere zure adin hori ingurukoekin konpartitzea, baina zeintzuk dira ingurukoak, zein da une honetan nire ingurunea? Ba hori ez dut hain argi, edo agian bai, baina ez dut publikoki adierazi nahi, nire barruan oso garbi izan arren.

Lehengo urtean nire buruari opari eder bat egin nion, eta urtebetetzea Nepalen ospatu nuen, besteak beste Everest ikusiz, astebete lehenago arte ezezagunak zitzaizkidan lagunez inguratuta.

Aurten ostiralarekin tokatu da nire eguna eta asteburu osoa bakarrik igaro dut. Gaizki ez, esan beharra daukat, baina norbaitekin topa egiteko gogoz geratu naizela ez dut ukatuko.

Baina horrelakoa da bizitza, eta pixkanaka daukaguna onartzen ikasi behar dugu. Nik gero eta konpainia gutxiago, baina bake handiagoa sentitzen dut ariman eta, alde horretatik, pozik sentitzen naiz, nirekin bizitzen ikasten ari naizelako. Pena handia ere badut, bake hau norbaitekin partekatzea nahiko nukeelako, izan zitekeen zeta, baita ondo sentiarazten nauen edozein ere. Baina hala gertatu da, kitto.
Y-k ere ahaztu du nire eguna, agian gertatu behar zen zerbait zen hori ere. Ez naiz haserretuko, bizitzak aurrera darrai, eta datorren bezala onartzen ikasten dugunean soilik lortuko dugu zoriontasunera hurbiltzea.

Eta hurbiltasunaz ari naizela, zeta, egun hauetan inoiz baino gertuago sentitu zaitut urruntasunean. Noizko gure arteko hitzordu bat?

Igande on!

AZAROAK 3 (ez dago azarorik, laster gabonak)

Esaldi hori zerabilen nire lankide ohi batek udazkeneko garai honetan, hitz jokoa eginez, eta gustatzen zait, esanahia oso ondo inoiz ulertu ez dudan arren.
Dena dela, arazoekin edo gabe, asteburuan sartu ginen azaroan, nire hilabete begikoenean, eta gabonak laster datozen arren, hilabete osoa dugu udazkenaz gozatzeko.

Azaroan izaten zen gure baserrietan txerri-hilketa, San Martin egunaren bueltan; garai horretan izaten dira hego haize zakarreko egunak, horiek urte guztira hedatu diren arren; hilabete horretan jazten dituzte geure basoek kolore beroetako jantzi dotoreak; hilabete horretan erditu zen nire ama nitaz: horregatik, akaso, eta soilik horregatik, da nire hilabete faboritoetan faboritoena.

Asteburuan azaroari oda bat idatzi nahi nion, baina azaroko egun horietakoak bizi izan nituen, malenkoniatsuak, barrura begiratzekoak, eta ez nuen une egokirik topatu hartaz aritzeko eta orain jarri naiz, gabonak heldu aurretik azaroa badenaren konstantzia utzi nahi baitut hemen, inork auzitan jarri aurretik hilabete horren balioa.

Arimen gauarekin batera heldu zaigu azaroa gurera. Probes ditzagun hilabeteak aurrera egin ahala, mozten doazen egun horiek. Goza ditzagun gure basoek eskaintzen dizkiguten zentzu guztietarako plazerak: izan koloreak, izan hostoak zapaltzean sortzen diren doinuak, izan fruituak, izan bertan murgilduta lortzen dugun energia eta bakea. Gure hirietako gaztain postuak ere baliatu ditzakegu azaroaz gozatzeko. Dena da mesedegarri, azarorik gabe ez bailitzake gabonik egongo.

Gozatu!

URRIAK 30 (Edurne zuri berritua)

Bart gauean berarekin egin du amets. Denbora asko da ez duela ikusi. Hura ahazteko bidean da, edo ahaleginean bederen, baina patuak berarengana bultzatzen du, etengabe.
Herriko aldizkariko argazkietan topatu du behin baino gehiagotan, eta bart, beste behin ere ametsetan.

Ez da amets sexuala izan, ezta sentsuala ere, baina berarekiko beharra eta nolabaiteko menpekotasuna azaldu dizkio, eta hain zen bere irudia garbia, ezen jaiki bezain pronto telefonoa begiratu duela, haren deia edo mezua topatzeko esperantzaz.

Bilatu du uatsapean, bilatu du telegramen, baita facebook eta instagramen ere. Miatu du bere korreo elektronikoa. Baina alferrik izan da, ez dago haren seinalerik inon.

Eta Edurne zuriren antzera, sagar bati kosk egin, eta somnifero eskukada ahoratu ostean,  oheratu egin da, betirako loaren bila, haren musuek esnatuko duten itxaropenaz. 

URRIAK 24 (oraindik)

Dena asmatuta dagoela diote

dena dastatuta

dena entzunda

dena ikusia

dena esanda

 

Gure artekoa, ordea, asmatzekoa da oraindik

Gure gorputzak elkar dastatzeko zain dira

Gure intziriak entzuteko

Elkarrekin ez gaituzte oraino ikusi

Eta oraindik ez dizut xuxurlatu zenbat maite zaitudan 

URRIAK 19 (udazkena)

Udazkenean sartu gara.

Hego haizeak kulunkatzen ditu

haritzak, pagoak, pinuak

baita izenik gabeko zuhaitza guztiak

Epel hori sentituz noa bidean aurrera

Jurgi Ekizak dio itzulerarik gabe

bidaiak ez duela zentzurik

hausnarrean geratu naiz

Eta nahi gabe zure argazki bat ikusi dut

azken garaian ikusi zaitudanetan

zeneraman sudadera bera jantzita

oraindik udararen arrastoak gainean

bisaia beltzaran

eta ilea motz

ez dakit eder zauden ala ez

zure irudia oso lausoa baita nire gogoan

eta kantuak dioen moduan

oraindik ere tarteka maite… 

URRIAK 10 (telekinesia)

Muxu emango nizuke
eta besarkada estu bat
nire ondoan bazina

Matala ferekatuko nizuke
akaso eskua
eta besoa
baita bizkarra ere
nire ondoan bazina

Urruti zaude ordea
zure itzalaren arrastorik
ez da hemen

Halere oparia bidaliko dizut
distantziara, birtuala
nire gogotik zurera
telekinesia bidez
nire hatz mamien oroitzapena
ailegatuko zaizun esperantzaz

URRIAK 3 (lanera bueltatzearen ajeak)

Zertaz ari gara maitasunaz ari garenean? Halako zerbait zioen Carverren errelatoen liburu batek. Ni ez noa gaur maitasunaz hitz egitera, emateko maitasun asko eduki daukaten arren. Nire helburua bestelakoa da, pertsonek ditugun eta egunero adierazten ditugun kontraesan jasanezinak agerian jartzea besterik ez dut nahi. Horretarako hainbat galdera botako ditut, hausnarketa bultzatu nahian. Nirea, beste batean etorriko da.

Pozik bizi al zara soilik zure zilborrari begira?

Zure ingurua zilborrez beteta dagoela konturatu al zara inoiz?

Zuk egin nahi ez duzun lana, beste batek egiten duenean, bitan pentsatu gabe etengabe kritikatzea zilegia iruditzen al zaizu?

Ondorioak atera aurretik azterketa orokor bat egiten al duzu inoiz?

Zerbait eskatzen duzunean, besteak ere eskatzen ari direla, eta denentzat ez dagoenez, partekatzen ikasi beharra dagoela bururatu al zaizu inoiz?

Zurekin denbora inbertitzen ari naizen bitartean beste bati denbora kentzen ari naizela pentsatu al duzu inoiz?

Zuk zure ordutegia eta bizitza daukazun modu berean, beste batzuk gure bizitza eta ordutegiak baditugula kontutan hartu al duzu inoiz?

Horrela jarrai dezaket, luze.
Hilabete bat besterik ez da pasa, eta dagoeneko muturrak, liskarrak eta norberekoikeriak han eta hemen somatu ditut. Lanera ez noa lagunak egitera, proiektu batek funtziona dezan ahalegintzera baizik, eta horretarako zilbor guztiei begiratzea ezinbestekoa da, batzuetan batzuk nabarmenagoak izan arren.

Ez ditut ulertzen lankideen arteko errespetu-faltak, kasu ez egitea, beste alde batera begiratzea. Hezkuntzako lehen mailako lezioa da, eta geu ez bagara gai hori egiteko, zer erakutsi ahal diegu gure ikasleei?

Ostirala iritsi da, ordenagailua itzaltzera noa. Espero astelehena bestelakoa izatea.

Asteburu on!

Oharra: hau idatzi ostean, mendi buelta bat ematera joan naiz musika entzunez eta Puntu Takoma taldearen kantu batean esaldi hau:

"Azken finean, gizaki putak besterik ez gara, gure zilborren munduan"

IRAILAK 29 (zinemaldia vs festival de san sebastian; euskal zinema vs cine vasco)

Larunbatean amaitu zen zinemaldia. Zinemazale amorratua naiz, astero joaten naiz zinemaz gozatzera saletara, filmak, pantaila handian, inolako distrakziorik gabe ikustea bezalakorik ez dagoela iruditzen baitzait.

Hogei bat urterekin hasi nintzen zinemaldira joaten. Programa erosi, aztertu, interesgarri begitantzen zitzaizkidan filmak aukeratu, sarrerak erosteko ilarak egin, aretoetan sartzeko ilarak egin, zuzendarien aurkezpenak eta tertuliak entzun tarteka… erritual bat zen niretzat, gozamenerako errituala.
Urteak aurrera joan ahala, eta eventitisak esponentzialki hazten joan diren heinean, nire zinemaldirako gogoa eta interesa esponentzialki ere txikitzen joan da. Iaz, esaterako, ez nuen filma bakarra ere ikusi zinemaldi osoan, eta egunak erabat libre izan nituen.
Aurten, Lillian Hellmanen atzera begirakoa interesgarri iruditu zitzaidan, eta sail horretako zazpi film ikusteko aprobetxatu dut, bestela pantaila handian sekula ikusiko ez nituenak.
Egia esan merezi izan du, baita gidoilariaren inguruan egin dituzten aurkezpenak entzutea ere, askotan ikusezin izan diren emakume zinegileen garrantzia balioan jartzeko, eta pertsonaia horren ibilbidea ulertzeko. Niretzat deskubrimendu bat izan da, filmetako batzuk telebistan ikusiak izanda ere.

Halere, nire gaurkoaren izenburuak ez du zerikusirik nire zaletasunarekin, hizkuntzarekin baizik.
Aurten komunikabide eta sare askotan azpimarratu da inoizko zinemaldirik emankorrena izan dela euskal zinemaren ikuspegitik. Urrezko maskorra, esaterako, euskal film batentzat joan dela, horrek izan dezakeen garrantzi guztiarekin. Eta hemen dator irekitzera noan meloia nolabait esatearren. Los Domingos filma EAEn ekoitzita egongo da ziurrenik, baina euskaletik gutxi duela esango nuke, vascotik izango du izan beharrekoa. Bere zuzendaria saria jasotzera igo zenean, bizkaitarra izanagatik ere, ez zuen hitz bat bera ere euskaraz esan; alta, eskerrak eman zizkion San Sebastianeko festivalari filma saritzeagatik.

Bitxia da gero, ekialde urrunetik eta beste atzerrietatik datozen zinegileak gure hizkuntzan hitz batzuk esaten saiatzen diren bitartean, bertako batzuk ez dute gure kulturarekiko inolako begirunerik azaltzen. Zer dute horiek euskaletik, ekoiztetxea erkidegoan egon eta EITBko dirua jasotzeaz gain?
Berdina gertatzen da estatuko zinema munduko jende gehienarekin. Grazia egin zidan Guerinek, apatrida zela esan, baina diskurtso osoa bere patriako hizkuntza nazionalean egin zuenean. Ez luke ba apatrida batek hizkuntza eta kultura gutxituen aldeko bestelako jarrera bat agertu beharko?

Haserretu egiten naiz gauzei bere izena ematen ez zaielako. Maspalomas eta Karmele, aipatuenak izendatze aldera, euskal zinema dira. Los Domingos bezelako produkzioak, ordea,  beste zerbait. Horregatik ez diet balio zinematografikorik kendu nahi, besterik gabe adierazi nahi dut euskaletik gutxi dutela, erderetatik eta erderetarako eginak baitaude.

Noiz hasiko gara gauzak behar bezala izendatzen?

Bide batez, aprobetxatu nahi dut jada ikusi dudan Maspalomas filma gomendatzeko. Gogorra eta aldi berean goxoa, sentsibilitate handiz eginda, euskal gizartean ezkutuan mantendu den gaia azaleratzen du. Filma elebiduna izanagatik, hizkuntzaren trataera bikaina du, nire uste apalean, gure diglosiaren isla. Etzazue galdu!

IRAILAK 27 (50 urte)

Gaurkoan, aspaldi idatzitako eta iaz birmoldatutako testua ekarriko dut berriz ere hona. Nire kontzientzia politikoan giltzarri izan zelakoan bainago, naizenean eta pentsatzen dudanean eragin zuelako ezbairik gabe, nire nia eraikitzen zerikusia izan zuelako eta memoriak laguntzen digulako etorkizuna birplanteatzen. Askatasun haizeak gero eta beharrezkoagoak diren garai hauetan, gora eusko gudariak⚘️💪💜🇰🇼

https://t.me/ebamarif/101

IRAILAK 23 (ero gaixoa)

Galdu ninduzunetik arima alderrai baten antzera zabiltzala kontatu didate, alde batetik bestera, noraezean, bizitzeko arrazoiak faltan bazenitu bezala.
Egunez moilaren inguruan ikusi zaituzte, itsasoari begira, arrantzara irtendako itsasontziaren zain bazeunde lez, begirada galdua, ortzi-mugan iltzatuta.
Gauez kale ilun estuetako tabernetara sartzen ikusi zaituzte. Barran bermaturik egoten zarela diote, whiski botila alboan, bakarrizketan, tabernariak kaleratzen zaituen artean.
Gorputzak permititzen dizkizun pausuen baitan, eguna argitu aurretik  etxeratzen zara tarteka. Gehienetan, ordea, bidean geratzen den edozein bebarrutan esnatzen zara.

Norbaitek ostikoa eman didala esnatu naiz. Albora begiratu eta etxe pareko ezkaratzean nagoela konturatu naiz. Herriko aguazila da. Baduzu etxeratzeko garaia, bota dit gupidaz.
Orduan zure irudia etorri zait gogora, nigandik urrundu zinen unea. Ordu ezkeroztik ni naiz alderrai dabilena, whiskiak eta Orfidalek errealitatea desitxuratzen didaten bitartean.

Galdu zintudanetik alde batetik bestera nabilela kontatu dizute, noraezean, ortzi-mugatik hurbiltzen ari den itsasontzi batean agertuko zaren esperantzaz. 

IRAILAK 20 (zentzuak)

Usainei zaporea jarri 

zaporeei hitzak

hitzei soinuak 

soinuei irudiak 

irudiei usainak 

eta berriz hasiera buelta

Eta horrela sentitzen ditugu munduko gauza guztiak, gurpil amaigabe batean

IRAILAK 18 (espazio bat norberarena)

Zenbat aldiz gertatu zaizu lepo dagoen taberna edo txosna bateko barran eskatzeko zain egon eta ikusezina sentitzen zarela? Ez da gustuko platera, zure ahotsa eta lekua egin nahia, baina inork kasurik ez egitea.
Imajinatzen ditut garai bateko dantzaldietan, Tilosetan esaterako, dantzara ateratzen ez zituzten emakumeen kasuak, ezdeusa sentituko ziren mutilekiko atrakzio eza somatzerakoan.

Kuadrillismoa da gure jendartean erlazionatzeko modua, bere on eta txar guztiarekin. Galdetu bestela atzerritik etorritakoei leku bat egiteko izaten duten zailtasunen inguruan. Baina ez hori bakarrik, egoera zehatz batzuetan bakarrik egotea ez egotearen parekoa da.

Aurrekoan kontzertuak izan ziren Easo Plazan Boga-Boga jaialdiaren harira. Ze plan hobeagorik iraileko estropadetako igande eguzkitsu baterako. Eguerdian abiatu nintzen harantz. Ordu haietan estropada zela, manifa zela, ez zen jende gehiegi bildu kontzertuak ikustera, eta lasai-lasai egon nintzen. Bazkal ostean, ordea, plaza lepo bete zen gaztez, baita ez hain gaztez ere. Bakarrik nengoenez ez nuen azalera handiegirik betetzen, nire motxilak eta nik neuk okupatzen genuena besterik ez, baina arratsalde  guztia igaro nuen pauso bat aurrera, beste bi atzera, hiru ezkerrera, lau eskumara, nire tokia bilatzen eta aldarrikatu nahian, nire inguruko bikote, kuadrilla edo lagun taldeak uneoro handitzen baitzihoazen inguruan zegoenari itsu, kasu honetan ni. Nire aire eremua desagertzen ikusten nuen aldi oro, mugitzea erabakitzen nuen arte. Agobiatu egin nintzen eta konturatu, pertsona bakarra ikusezina bihurtzen dela egoera horietan, toki bat ez balu bezala, espazio bitalerako eskubiderik ez balu bezala.

Etxerako autobusean horren inguruan aritu nintzen hausnarrean, espazio bitalaz, guztiok lasai egoteko daukagun eskubideaz, ikusgarri ala ikusezin izan.

IRAILAK 13 (diotenez)

Diotenez, sagarrondoen emankortasuna bi urteroko kontua da. Hau da, urte batean uzta eskasa da, hurrengoan aberatsa. Aurtengoa bigarren horietakoa behar du, derrigor, Santa Barbarako sagarrondoek oker-oker baitituzte adarrak grabitatearen eraginez, fruituen pisuak lurrera bultzatzen ditu ohargabean, astindu baten beharra oihukatuz bezala.

Diotenez, adinarekin emakumeok sexuarekiko desioa eta grina galtzen dugu, lehortu egiten omen gara, mahaspasa baten antzera.
Diotenez ere, bibragailua bezalako jostailu sexualak oso onuragarriak dira aspektu askotan. Besteak beste, mahaspasen antzera geratutako emazteen lubrikazioa hobetzen omen dute eta, gainera, baginako ehunak indartu eta haien elastizitatea hobetu, hain ohikoak begitantzen zaizkigun txiza ezin aguantatzearen arazoak ekidinez.  

Diotenez, Ane fase horretan sartu da, baina ez da lehortu oraindaino, ez du lehortzeko inolako asmorik eta sexurako grina bizi bizirik dauka.
Ostirala da, Ane lehertuta heldu da lanetik eta erlaxatzeko beharra sentitu du. Eta zer bide egokiago bere gorputzaz gozatzea baino? Bere osasunaz eta bizitza sexualaz kezkaturik, eman aholku guztiak jarraitzen ditu Anek txintxo-txintxo. Beraz, bibragailua erabili du bere saiorako. Amaitutakoan garbitu eta bere zorroan bildurik mesanotxean utzi du, baina ez da ohartu martxan geratu dela, mesanotxeko zura zulatu nahiko balu moduan. Jantzi eta etxetik alde egin du lagunekin plana baitu berandu arte.

Gaueko hamaikak aldera bizilagunen uatsap taldean mezu arraro bat irakurri du: arratsalde guztian motor moduko baten soinua entzuten dela eta bere azpiko bizilagunei loa eragozten ari zaiela. Ez dio jaramonik egin mezuari.

Ordu txikitan, etxera heldu denean, bere logelan motor baten hotsa sentitu du. Miatzen hasi eta irribarre maltzur batek irten dio nahigabean. Bibradorea hartu eta itzali egin du. Amaitu dira zaratak. Ez da damu azpikoei kalte egin izanagatik, edozein aitzakia kaskar kexatzeko baliatzen duen pipertutako familia baita, behingoagatik izorra daitezela. Eta horrela, pijama jantzi eta, diotenez, lasai-lasai hartu omen du lo Anek.

ABUZTUAK 31 (alferkeria)

Goizeko zazpietan esnatu naiz, baina apur bat gehiago geratu naiz ohean. Halere, gosaldu eta nire asmoa mendira joatea zen, iragan dudan urtean egindako kirola eta lortutako sasoiari eutsi asmoz. Baina alferkeria nitaz jabetu da. Badirudi indar ikusezin batek, indar asko dira ikusezinak, nire sofan bermatuta mantendu nahi nauela, eta irteteko saiakera egin arren, sofan amaitzen dut nik hala ez erabaki arren.

Aurten lorturiko sasoia nion, jada hiru astez lasaiago ibili ostean galdu dudana. Egun batetik bestera bi kilo irabazi ditut eta izugarri puztua nago. Horri bueltaka ari nintzela irten naiz azkenean kalera, ahalegin handia eginez.
Mendira joan naizenik ezin esan, buelta bat ematera esango dugu. Eta nabaria zen ekaitza zetorrela, baina ni iragarpenei itsu eta sorgor hor abiatu naiz ez aterki, ez kapusai, ez deus. Hamar minutu oinez neramatzala hasi du euria. Fin hasieran, bortitz berehala; halere, aurrera egitea erabaki dut. Imajina dezakezue nola heldu naizen etxera ordu ta erdi beranduago, mela-mela eginda. Baina, zorionez, dutxa beroa daukat eta arropa lehorrak eta sofa eroso bat, aurreko umeltasuna gainetik kendu eta goxo-goxo egoteko.
Eta zinemarako asmoa ere banuen, baina udazken beteko eguraldi honek etxean geratzera bultzatu nau, inkontzienteki biharko prestaketa saioa egitera, horretan gogoa jartzeko inolako jarrerarik ez dudanean. Akaso irakurtzen igaro beharko nuke arratsaldea, baina hasi berri dudan eleberriak ez dit inolako atxikimendurik eragin eta beste bat bilatzen hasi beharko nuke eta horretarako ere alfer nago.

Orduan ohartu naiz igandea dela. Gaur sentitzen ari naizen hau ez dela soilik etapa baten amaieraren seinale. Gaur eguraldi tristeko igande bat da, bihar lanera joan behar dut eta ez daukat zetarik alboan zeinekin mantaren azpian film batez gozatu.

Orain bai sartu naizela bete betean egunerokoan. Animo bihar lanera bueltatzen zareten guztioi, ez zaitzatela alferkeriak sofan itsatsirik harrapatu, hortik irtetea zaila izango baitzaizue ziurrenik.

 

ABUZTUAK 29 (hasiera berri bat)

Duela hamahiru ordu irten naizela etxetik.

Badator buelta, badator burua nekatzeko garaia, badator kirol gutxi egitekoa.

Ordu trinkoak izan dira. Halere, gauzak amaituko ez dituzunaren sentsazioa.

Ondoren bazkaria, bestelako kontaktua izateko, bestelako harremana.

Ondo sentitu naiz, galdu sentsazioa izan arren une batzuetan.

Etxeratzean ordea hutsa. Egunekoa norbaitekin partekatzeko ezina. Betiko katramila.

Eta hau hasiera besterik ez da.

Astelehenean hasiko da benetako erronka eta urduri nago.

Ez dakit sekula horrela sentitu naizen, eta sentitu banaiz ahaztu dut dagoeneko.

Bitxia da gure burua gero.

Erraz ahazten ditu gogoratu beharrekoak, nekez gogotik kendu ahaztu beharrekoak.

Eta zurekin ez, baina aspaldian toki guztietan ikusten dudan pertsona batekin egin dut topo.

Kuriosoa da, argazki batean biak agertzen baitzarete.

Argazkia gordea dut album batean.

Eta ez dakit zugatik den edo beragatik.

Denborak esango du beragatik ala zugatik ezabatzen dudan. 

ABUZTUAK 25 (carpe diem)

Ai eguneroko, eguneroko, guztiz abandonatuta zaitut; ez paperean ez ordenagailuan badira egun batzuk ez dizudala kasurik egin, baina fase horretan nago, aldaketaren garaian, metamorfosi bete betean, aurrekoa ahazteko eta berrian zentratzeko tenorean, eta zenbat kostatzen ari zaidan aizu.
Eta hemen nabil nire gotorlekuan ezkutaturik, inorekin, ezerekin harremanik izan gabe, neure baitara bilduta, ahaztu beharrekoak ahaztu nahian berriari toki egiteko.
Urteroko kontua da kasik, baina aurtengoa gogorragoa, bost udako opor akumulaturik baititut gainean. Eta ahalegin izugarria egiten ari naiz borratu beharrekoa nire gogotik erauzteko, baina gauza batzuk ezinezkoak dira, ezinezkoak zaizkit; pertsona batzuk gogotik erauztea ezinezkoa zait barru barruraino iltzatuta baitauzkat.

Kantuak dioen moduan denborak sendatzen du dena. Fede gutxiko hau hori sinisten saiatuko da. Bitartean, carpe diem.

ABUZTUAK 20 (eklektizismo)

Hau ez da eguneroko bat

barrenak hustutzeko tokia baizik

hustu nerbioez

hustu minez eta roilo txarrez

 

Negar egiteko tokia da

batzuetan  barre egitekoa

sentimenduak adieraztekoa

garrasi egitekoa

 

Isilik egoteko lekua ere bada

isiltasuna hitzez ere adieraz baitaiteke

soinurik gabe baina

hizki guztiekin

 

Toki hau maitasuna adierazteko da

baita gorrotoa ere

maitasuna eta gorrotoa

txanpon beraren bi alde

 

Mundua sutan da

eta ni triste nago

gure aurrekoak badoaz

gu gara hurrengoak

 

Eta zurekin egin dut amets

baina ez zait kontsolamendu

esnatu orduko

itzuli bainaiz egunerokora 

ABUZTUAK 18 (txalo bat miurarentzat)

Etxe ondoan dudan supermerkatu batera joateko ohitura daukat. Bai, badakit herriak bizirik nahi baditugu komertzio txikiaren alde egin behar dugula, eta hori ere egiten dut, baina supermerkatura ere joaten naiz. Onartzen dut.

Lanbide batzuk oso feminizatuak egon ohi dira, beste batzuk izugarri maskulinizatuta dauden modu berean. Askotan akordatzen naiz nola kontatzen zuen lagun batek erriberako ikastetxe batean gurasoek el andereño esaten ziotela.

Beno harira, supermerkatu honetako kutxetan ohikoena da emakumeak egotea, baina gizonak ere izaten dira. Lehengoan, begi ondoan bere azalaren koloreko baino tonu argiagoan MIURA tatuaturik zuen kutxazaina tokatu zitzaidan. Tipoa nahiko lasaia zen, ez nion zezen entzutetsu horien trazarik hartu, eta hori tatuatzeko arrazoietan pentsatzen jarri nintzen.
Horretan ari nintzela, beste tipo bat supermerkatuan sartzen saiatu zen, baina ez zuen sarrerako barrarekin asmatzen. Orduan gure miura hasi zitzaion eskumara mugitzeko, ezkerretara ez, eskumara. Argi zegoen ergel aurpegia zuen tipoak ez zituela erosketak maiz egiten, barruan zegoen emaztearen bila zihoan eta… komentarioak niretzat gordeko ditut iraingarri ez suertatzeko.
Kontua da kutxazaina ez zela oso ondo sentitu tipoari hitz egin zion moduarengatik, ia Cocorena egiten, ezker eta eskuin zer diren azaltzen kasik, eta orduan han geundenoi bota zigun ez zitzaiola gustatzen bezeroei horrelako azalpenak ematea, tontotzat tratatzen zituela pentsa zezaketelako, eta zein ote zen bera inori azalpenak emateko, bera ez zela munduko tiporik azkarrena, begiratzeko zertan egiten zuen lana, supermerkatu bateko kutxan.

Flipatu egin nuen, aspaldi ez nuen halako predikurik entzuten, txaloka hasteko gogoa eman zidan. Eta orduan otu zitzaidan Miura baino tipoak Einstein tatuatua beharko lukeela bere begi ondoan.

ABUZTUAK 14 (hirugarren revivala)

Ferminek bere despedida kontzertua iragarri zuenetik kontzertu asko izan dira, hau da, bakarra izango zena espektatibak sortuz, bira bihurtu zen, eta bere musikarekin heldu garenok, hori inoiz lortzen bada, han egon nahi genuen, gure gaztetako revivala egiten, bueltatuko ez denari behar bezalako agurra ematen.

Lortu nuen Bilboko lehen kontzertu hartarako sarrera, geroago lehena ez zena izango, nola engainatzen gaituzten; gero Donostiarako ezin sarrera eskuratu gabe geratu; Arrasatera ez nintzen joan biharamunean lana nuelako, eta Gasteizko jaietan mendian harrapatu ninduen. Iruñeako azkenerako, azkena bada, erosi nuen sarrera ere, aspaldi, oso aspaldi, eta gaur, doan izanik, Moskura joango naiz, hirugarren aldiz ikasturte honetan, deja vu bat bizitzen saiatzera, gustuko ditudan kantuekin gozatzera, kantatzera eta dantzatzera; finean, bizitza honek eskaintzen dizkigun plazer txiki horietaz disfrutatzera.

Hirugarren revivala izango da, ez azkena, eta inork pentsa dezake batzuk iraganean ainguratuta bizi garela. Ezta gutxiago ere. Gaur eguneko musika talde piloa gustuko dut (mordor). Onartzen dut nerabeen gehiengoek entzuten dituzten reggetoia eta antzeko doinuak gorroto ditudala, baina talde euskaldun berrien CD ugari eskuratzen dut autoan noanean entzuteko. Ez noa inoiz radio rahim entzuten, agian nire hamar kantu gogokoenen artean egon arren. Ez naiz iraganean bizi, oraina bizitzen saiatzen naiz, hori baita gure errealitate bakarra, baina noizean behin nondik gatozen oroitzea ez dago gaizki, perspektiba ez galtzeko, zer garen gogoan izateko eta etsaiak non dauzkagun ondo kokatzeko.

Gora herria!

 

 

 

 

 

 

ABUZTUAK 13 (inspiratzerik ez)

Etxetik kanpoko oporrak amaituta, galbana moduko bat jabetu da nitaz, eta bi aukera besterik ez dut begiesten: edo Donostiara joan eta festaz gozatu, bi egunetan egin dut, edo etxean geratu literalki ezer egin gabe.

Beroak ez du laguntzen, dena esan beharra dago, baina lehor sentitzen naiz ezertarako, irakurtzen ari naizen liburuak bere baitan harrapatu eta sofatik mugitzea eragotziko balit bezala. Halere, bitxia da gero, liburua bera irekitzea kosta egiten zait eta, kontatzen didan errealitatea gogorregia bailitzan hura neure gogoan prozesatzeko.
Eta zer esan mendi buelta bat egitera joateari buruz; hamabost eguneko trekkingen ostean mendiarekiko atsedena behar dudala onartzen dut, laster erritmoa berreskuratzea espero dudan arren. Orain gogoak parrandara deitzen nau, kantatzera eta dantzatzera, baina horietara bakarrik joatea ez dut atsegin, eta horretarako musika ere gogokoa behar dut. Eskaera gehiegi abuztu bero baterako.

Eta notiziak ikustea drama bat da, suteak hemen eta han, genozidioa han, Palestinan, mundu osoak ikusle papera hartu duen bitartean. Noiz arte? Ze mundu mierdatan bizi gara?
Eta batzuk maitasuna zabaltzeko desiratzen, gure horren hartzailerik topatzen ez dugun garaian.
Eta ni inspiraziorik gabe nire egunerokoaren orrialde hutsak izkiriatzeko; hori ere abandonaturik daukat, beroaren eraginez izango da. Eta gauean nire gorputz biluzia blaituta esnatzen da, eta une batez nire ondoan zaudela imajinatzen dut, baina hori ere beroak eragindako haluzinazio haluzinagarri bat da.

Baina funtsean, atzean dagoena da badatorkidala errutina, badatorrela eguneroko bizitza normala, nire ezin eta gabeziei egunero normaltasunez aurre egiteko garaia, eta horretarako ere, bereziki horretarako, izugarrizko galbana daukat. Horregatik nahiago ez pentsatu, nahiago sofan izozturik geratu irakurtzen ari naizen eleberriaren bi pertsonaien antzera, eta une batez edo tenporada batez desagertu mundu krudel honetatik, denborak aurrera egin dezala, ni nire gotorlekuan goxo nagoen bitartean, inspirazioak berriz kasu egin arte.

SU ARTIFIZIALAK

 Turista baten moduan 

portuan eseri

suak gustuko banitu bezala

tabernetan denbora gehiegi

ez egitearren

Ez dut mozkortu nahi

ez paperak galdu moduan

bederen

Jendearen ohhhh

eta txalo zaparradaren artean

galdu

zein sinpleak garen ohartuz

edo onartuz

Eta bitartean 

non egongo ote zaren asmatzen saiatuz

badakidalako hor nonbait zarela

ez nire zain edo nire bila

baina patuak elkartuko bagintu

Orduan bai suziriak

eta trakak nire baitan

bederen

ABUZTUAK 9 (ogia ez da turistikoa)

Beti nire gorputzaz kexatu arren, dietari buruzko aholkuak ematen dizkidatenean ez dut kasurik egiten. Askotan entzun ditut ogia kendu, glutenik gabeko dieta egin, bai zera, bizitza honetan gehien gustatzen zaizkidanak ez ditut ba kenduko, garagardoa eta ogia. Lehena ez dut egunero kontsumitzen, bigarrena bai, nire otordu guztietan, ez dakit ogirik gabe jaten, baina horretan, garagardoan bezala, adinarekin sibarita bihurtu naiz. Ahal denean garagardo artisaua hartzen saiatzen naiz, oso lupulatua, ahalik eta kimiko gutxiekin; ogiarekin ere herrian dagoen ama oreko ogi ekologikoa hartzen ohitu naiz. Eta okindegiari ederki doakio, pozten naiz, eta hilabete osoa oporretan igaroko dutenez, gaur, hondartzarako bidean, Zurriolatik pasatzea erabaki dut, The Loafen espelta ogi integrala erosteko asmoz. Erakusleihotik ogirik ez dut ikusi, halere sartu naiz galdetzera. Ba lekua jada ez da The Loaf deitzen. Euskaraz ez zekien saltzaileak jada ogirik saltzen ez dutela adierazi dit. Hura egoten zen apaletan Basque Cheese cake inprimaturik zuten kartoizko bilgarriak zeuden. Nire harridurarako, edo ez, denda guztia Donostiarretik ezer ez duen ditxosozko tarta horretaz beterik zegoen.

Ogia bertakoek erosiko zuten, opilak, aldiz, kanpotarrek erosten dituzte, kola eginez, jabeen diru kutxak betez, bertakoen ohitura osasuntsuak erabat alboratuz.

Eta orduan otu zait Donostian ogi ekologikoa saltzea ez dela negozioa ez baita turistikoa. Ogi mota hori beste bizimodu motelagoa bilatzen dugun klase ertaineko zoro batzuk soilik erosten baitugu, nahiko garestia baita, baina horrekin ez da nahiko Donostia mailako negozioa egiteko.

Eta izugarrizko pena sentitu dut, turismoa eragiten ari den kalteaz kexu. Eta bizikleta hartu eta hiru kilometro estra eginez hondartzara joan naiz, motxila hutsik, ogirik gabe, iraila arte ogi industriala jaten egon beharko naizela pentsatuz.

ABUZTUAK 8 (plazer txikiak)

Gustuko dut marea behean denean, goizaldean, Donostiako hondartzetan barrena pasiatzen ibiltzea. Ondarretan hasi eta Nautikoraino heldu, pareta edo arrokak oinez ukitu* eta buelta hasera aldera, edo alderantziz.  Maite dudan gauza bat da, lasaitu egiten nau, berdin dio negua ala uda izan. Udaran bainujantzian, neguan estaliago, baina itsasertzetik ibiltzea eguzki izpiak jasoz plazer izugarria ematen dit.
*Bai, pareta ikutzen dut, ez dakit zergatik, norbaiti ikasia diodan edo txikitatik ikusi dudan zerbait den, baina ez da sineskeria bat.

Hondartzako umea izan naiz ni, udara guztiak pasatzen genituen izeba baten koinataren Kontxako toldoan, eta bai maite dut hondartza, harea, ur gazia, dutxa hotza, pikoloroko haitzak, han egiten den umeen txisek epelduriko piszina naturala, denak dira txikitako oroitzapenak eta denak gaur eguneko plazer txikiak.

Eta pasiatzen noala aurretik doazenen edo gurutzatzen ditudanen gorputzetan erreparatzen dut. Terapia ona da konplexuz beteriko gizarte honetan tontakeriak alde batera uzteko. Denetariko gorputzak ikus ditzakezu. Batzuk oso argalak, beste batzuk oso potoloak. Ez dira bi berdin. Adin batetik aurrera tripatxoa edo emakumeok zelulitisa edukitzea naturala dela ikusten duzu. Emakume batzuk nik baino tripa gutxiago dute, baina ipurtaldea askoz zabalagoa eta zelulitis gehiago. Eta orduan neure buruari esaten diot, berrogeita hamaseirako ez nagoela hain gaizki, eta bikoterik ez badut ez dela nire itxura fisikoarengatik, beste arrazoi batzuengatik baizik.
Eta zeintzuk diren beste arrazoiak, ba zaila da bat zehatza ematea. Izaera akaso, ez naiz edozerekin konformatzekoa, exijenteegia naizela diote ezagutzen nautenek; gainera, lotsak eta beldurrak pausoak ematea galarazi izan didate, eta askotan geratu naiz nik egin nahi nuena besteek nola egiten duten ikusten.
Baina ez zen hori ekarri nahi nuen gaia, bikoteak pasiatzen ikusteak nahastu egin nau. Nion, hondartzak toki zoragarriak direla konplexuak galtzeko. Han denetarik ikus dezakezu, eta konturatzen zara zu bat gehiago zarela zure inperfekzio guztiekin, beste guztiak bezala, baina ura hanketan sentitzeak, brisa aurpegian eta eguzkiaren epela bizkarrean arazo guztiak ahaztarazten dizkizu une batez, plazerari tarte bat utziz. 

Ba bihar ere marea behean tokatzen da goizez eta eguraldi ona dator. Plazer une baten bila joango naiz Kontxara, nire konplexu eta beldur guztiak ahazturik. Ea elkar ikusten dugun.

 

 

ABUZTUAK 7 (marmotaren urtea)

1993an Bill Murrayk antzezturiko filma El día de la marmota izenez zaigu ezaguna, estatu espainolean Atrapado en el tiempo izenburupean pantailaratu zuten arren. Ba nire aurtengo urtea, ez eguna, marmotarena dela esan dezaket, ezbairik gabe, arrazoi desberdinak medio.

Lehen aldia da marmota edo muxarra ikusi dudana. Baina kuriosoa da gero, Piriniotan mordo omen dago, baina nik sekula ikusi ez. Lehena Kyrgyzstanen ikusi nuen, goizean goiz, neure behar fisiologikoak egiten ari nintzela. Ume txiki bat bezala sentitu nintzen, aurkikuntza bat egin izan banu bezala. Eta hara non, azken egun hauetan Sarrioen ibilbidea egiten aritu naiz eta sarrioak ez, baina marmota mordoa ikusi dut, eta ni Kyrgyzstanez harrokeriaz mintzatzen… Nola diren gauzak.

Baina marmotaren urtea diot ez soilik marmotak ikusi ditudalako, hori ere bai, noski, laurogeita hamarreko hamarkadako filmean bezala, bizitza edo egoerak errepikatzen ditudala iruditzen zaidalako baizik. Alde bakarra niretzat urtea igaro dela izan da.

Urte bete zaharragoa naiz, baina duela urte beteko antzeko egoeran nagoela esan dezaket. Antzeko gauzak egin ditut udaran, antzeko sentimenduak dauzkat, antzeko nahiak, antzeko ezinak eta antzeko beharrak. Etorkizunak antzeko bizitza ekarriko didala iruditzen zait eta hemen nago, ordenagailu aurrean eserita, denbora pasatu izan ez balitz bezala, bihar ere marmota ikusteko itxaropenaz jaikitzera banindoa bezala. Baina benetan marmota ez da marmota, nire gogoan gorderik dudan ametsa baizik, eta ez zaizkit nahiko nituzkeen egunak errepikatzen, hainbat kontu modu desberdinean egiteko aukera izanez, baina sentsazioa etengabeko deja vu bat bizitzen ariko banintz bezala da.

Marmotaren urtea, bai horixe, iratzargailuak goizeko seietan jo eta dena errepikatzen dela ikusi, denborak aurrera egiten jarraitzen duen bitartean.

 

UZTAILAK 30 (malenkonia)

Hostoak astun

zerua ilun

porlana heze

 

Nire gotorlekuan ezkutaturik

kanpoan jazotzen denari so

pentsamenduei hegan utzi

eta zure irudi lausoa

bueltatzen zait

etengabe

 

gau hartan ere

porlana heze

zerua ilun

hostoak astun ziren

 

eta ni zure gorputzarekin

horditurik

amaierarik gabeko

amets batean

gaurdaino heltzen dena 

UZTAILAK 29 (udara aurrera doa)

Udara aurrera doa. Sabatikoa amaituta, baita nire azken bidai handia ere, euro askoko urrutira egindako bidaiak hala izendatu badaitezke. Egun batzuk barru Pirinioetara joango naiz lagunekin trekking txiki bat egitera, baina hori ohiko udaren barruan sartzen den plana izan ohi da. Amaitu dira abentura handiak, urduri jartzen ninduten horiek, amaitu dira ezjakintasunak, amaitu zer eta nor topatuko dudan jakiteko ezinegona.

Azken bidaiara desmotibaturik heldu nintzen nolabait, bidaikideen perfilak atzera egiten ninduelako. Egia esateko, nire izaerara egokitu zitekeen pertsona bakarra topatu dut, baina izan nadin zintzoa, oro har, jende ona zen eta ez dut gaizki pasa.

Kyrgyzstan zoragarria da natura eta mendia gustatzen zaigunontzat. Esplotatu gabeko lurraldea gure zorionerako eta, fisikoki oso ondo sentitu ez naizen arren, gripe batek eta altuerak eraginda, gozatzeko parada ere izan dut. Halere, adinduez kokoteraino amaitu dut. Taldean bidaiatze horren inguruan pentsaraztea eragin dit. Ez dut ezer adineko pertsonen aurka, ni ere adinean aurrera noa, baina gauza batzuetarako beste galaxia batean bizi garela iruditzen zait, eta ez nau batere asetzen.

Eta etxean buelta, euriak, udazkeneko giroak eta portugaleko karabelen notiziak hartu naute. Ba a ze abuztuko aurreikuspena. Espero eguraldiak hobera egitea, eta eguzki izpitan txigortzeko aukera izatea oraindik, uretan zurekin gurutzatzen naizela amesten dudan bitartean. 

 

 

UZTAILAK 27 (dulce hogar, a veces)

Bi ordu eskas lo eginda eguna bidaiatzen eman dut: hegazkin bat, bost ordu aireportuan, bigarren hegazkina, busa Donostiara, taxia etxera... Atera heldu naizenean betiko beldurrak harrapatu nau, hotzgailua arrez beterik topatzea. Eta diotenez, asko pentsatzen diren gauzak gertatu egiten omen direnez, ba atea ireki eta argirik ez da piztu. Usain mingots batek harrapatu ditu nire sudur zuloak, frigoa ireki eta, arrarik topatu ez arren, usteldutako janariak jabetu dira giroaz. Halaxe, nengoen bezala, justu justu kaleko atea itxirik zabor poltsak betetzen hasi naiz. Organiko ustela batetik, plastikoa bestetik, guztia kirats berdinak jabetuta, ia bi ordu luze igaro ditut elektrizitate faltaren ondorioak konpontzen. Berrogeita hamar euro janari, gehiago ez bada, joan dira pikutara, eta sukaldea bapo lurrindu arren, kiratsak hor jarraitu du, nire sudur zulotan itsatsirik. Bihar goizean garbiketa sakona egitea tokatuko da, baina orain dutxa hartuta banoa ohera. 

UZTAILAK 10 (poema soziala VI: hutsa)

Zuloa

harriz bete

harrien arteko tarteak hareaz

hare-aleen arteko hutsuneak uraz

 

zuloa estali

desagerrarazi

 

Zuloa zure gogoan da

harriak dira zure planak

harea natura

hutsuneak kultura

eta ura…

 

lehortea darabil azken garaian

UZTAILAK 7 (aupa Mikel)

Gaurko eguna efemeride bat da Euskal Herriko historian, baita nirean ere. Gaur berrogei urte dira Sarri eta Pitik Martuteneko kartzelatik ihes egin zutela, bafle batzuetan sarturik Imanolen kontzertu bat baliatuz.

Kortatu talde hasi berriak oso ideia ona izan zuen historia haren inguruan kanta bat sortzean, giro zehatz bateko gazteon soinu bandaren parte bihurtu baitzen, himno bat kasik, eta egun, etxeko musika aparatuan ez jarri arren, kanta entzun eta dantza batean hasten baikara, gure parte ere badelako, nirea bederen bada.

Berrogei urte gure aro modernoko intelektual handienetako baten misterioa hasi zela, bere idazketa oparoaren esperoan geratzen ginelarik urtez urte.

Berrogei urte herri xehearentzat ekintza gogoangarria gertatu zela, zure kontsideratzen dituzunak kartzelatik ihes egitea ospatzeko moduko kontua baita.

Eta atzo egin zuten kantuarekin dantza Arrasaten, ekainaren hamalauan Donostian egin bezala, edota urriaren lauan Euskal Herriko hiriburuan egitea espero dugun moduan.

Historia garaileek idazten dutela diote, baina historia egin herriak egiten du. Aupa Mikel!

 

UZTAILAK 2 (esker aunitz)

Badakit nire buruari askatasuna eman diodala nahi dudanean idazteko, baina urduri sentitzen naiz, barruan dudan korapiloa askatu beharra, eta idaztea horretarako terapia ezin hobea zait. Ez dut idatziko korapiloa eragin didan egoeraz, hori niretzat gorde nahi dut, nire gogoeten ondorioa besterik ez baita. Beste zerbaitez arituko naiz.

Gaur mezu zoragarri bat jaso dut irakurle batengandik, emozionatu naiz kasik. Soilik horrelakoak irakurtzeko merezi izan du esfortzuak, plazeretik idatzi arren esfortzu bat ere suposatu didalako. Milesker benetan.

Mezuan, besteak beste, maitasunaz edo maitasun faltaz asko hitz egiten nuela zioen, ederra dela maitatua izatea eta bikotean bizitzea, baina trukean askatasuna ere galtzen dela, eta nigan askatasun handia somatu duela. Eta horrek zer pentsatua eragin dit, indarra eman dit bizitzari sarritan faltan dudan positibotasunetik begiratzeko. Eta beti diogunez, bizitzan dena ezin da eduki, beti nahi dugu ez daukagun hori, eta nik beste batzuk dutena desiratzen dudan modu berean, beste batzuk nik dudana nahiko lukete. Espezialistak gara gero mortalok besteena desiratu eta gurea infrabaloratzeko, atsekabe konstante batean egoteko.

Gaur MLri esker nire askatasuna aldarrikatu nahi dut. Munduan nahi dudana izateko askatasuna, inor kaltetu gabe noski, nahi dudana egitekoa, errespetutik eta berdintasunetik besteei begiratzekoa. Besteak libre maite nahi ditudan modu berean nik ere libre izan nahi baitut, bidean asko sufritu arren.
Gora maitasuna eta gora askatasuna!

EKAINAK 30 (amaiera)

Beno, ez nuke hau amaiera bat izaterik nahi, gero arte bat baizik, baina egia da urtebeteko erronka honi bukaera heldu zaiola. Nire helburua egunero idazten jarraitzea den arren, intimoki bederen, eta lantzean behin zerbait publikatzea, ez nuke ez eperik ez datarik ezarri nahi, ez baitut nire burua behartu nahi. Libreago sentitu nahi dut eginkizun horretarako, jakin badakidan arren, idazketa oso prozesu diziplinatua behar duela, zure hitzei forma egokia aurkitzeko, zure manerak lantzeko, zure ideiei bide emateko.

Urtea azkar igaro da, badirudi atzo zela gaixorik nengoela zutaz behar bezala ez agurtzeak eragin zidan ondoezarengatik, baina hemen naiz, urtebete zaharrago, ez dakit zenbat zimur gehiago, bost herrialde aberatsago, eta zurekiko antzeko sentimenduak gogoan.
Kudeatu dut egunerokoa, kudeatu dut bakardadea, kudeatu dut maitasuna eta maitasun eza, eta esan bezala egunero idatzi dut, egunero hartu dut hausnartzeko tartea, buruari bueltak ematea gauza arrotza bailitzaidan.

Balorazioa positiboa izan da, ezin bestela izan, momentu onak txarrei gailendu baitzaizkie ezbairik gabe. Eta orain errealitatera bueltatzea tokatzen da, lanera, egunerokora, iratzargailua jartzekoa, kirol gutxiago egitekoa, denbora libreari beste etekin bat ateratzekoa. Horrela baita bizitza, denak baitu hasiera eta amaiera bat, zerbait bukatzen da beste zerbaiti bidea egiteko. Espero dudan gauza bakarra da datorrena orain artekoaren parekoa izatea gutxienez.

Opor onak igaro ditzazuela irakasle, lagun eta irakurle anonimoak. Ni bihar lanera buelta neure burua errealitatean kokatzen hasteko.

Uda on eta laster arte!

EKAINAK 29 (azken aurrena)

Bihar izango da urtebete egunero idazten hasi nintzena. Niretzat idazteaz gain, ordenagailu bat eskura izan dudan guztietan publiko egin ditut nire idatziak, sare sozialak erabiliaz; joxeparen kaiera nire bloga, telegram kanala eta hasieran ere facebook. Azken hori ez erabiltzea erabaki nuen estatu batuetako hauteskundeen ondoren. Badakit facebooken banuela hainbat irakurle jarraipena egiten zidana, ez dakit gero beste formatuetan jarraitu ote nauten ala ez.

Ez dut zuengatik idatzi, niregatik baizik, baina zuengan zerbait eragiteko asmoz ia gehienetan, zela pentsaraztea, zela barre egin araztea edo tarte gozo bat igarotzea besterik gabe. Esker mila zuentzat guztiontzat.

Eta ezin eskertza hau amaitu J aipatu gabe. Ez zara oraino azaldu eta garaia baduzula otu zait. Badakit tarteka hor egon zarela, bestetan aldiz guztiz desagertu zara. Hori ulertzea nahiko nuke. Zertan oinarritzen duzun ni jarraitzea ala ez, zergatik sentitu zaitudan batzuetan hain hurbil eta besteetan hain urrun. Zer darabilzu buruan? Zer eragin dizut, zerbait eragin badizut? Zergatik ez zara aurrez aurre azaldu? Ni naiz, ala zu izan zara, nik zu gogoan izan zaitzadan, eragiten aritu dena itzalean etengabe? Noizko aurrez aurreko bat, kafe bat, birra bat edo nahi duzuna honetaz guztiaz hitz egiteko? Prest al zeundeke?
Edozein kasutan zuri ere eskerrak eman behar dizkizut, modu batera ala bestera nire inspirazio iturri izan zarelako, nire gogoan agertzen zinen bakoitzean nire idazketa prozesuaren parte bihurtzen zinelako, batzuetan onerako, besteetan ni hondamendira eramanez. Milesker J eragin dizkidazun sentimendu guztiengatik, emozioa, alaitasuna, tristura, itxaropena, desengainua, maitasuna, gorrotoa, haserrea, bakea, ondoeza. Zu gabe sentimendurik gabeko haragi zati bat nintzateke eta nik beste zerbait eskatzen diot bizitza honi. Milesker bihotzez eta errai guztietatik, eta ea inoiz berriz ere elkartzeko parada dugun.

EKAINAK 28 (LGTBIQ+…)

Aitortu beharra daukat azken egun hauetan asko kostatzen ari zaidala idaztea, zer idatzi erabakitzea, paperaren aurrean jartzea.
Azken astea fisikoki tortura bat izan denez (etxetik kanpo bazkaldu eta afaldu, alkohola eten gabe, berdura gutxi, ura gutxiago, kirolaz zer esan…) nire burmuinean eragina izan duela iruditzen zait, ideiak lehortuz, eduki dezakedan imajinazio apurra desagerraraziz. Sormena zero eta obsesioak betiko moduan (jajaja), konbinazio txarra ganorazko zerbaiti heltzeko.
Baina gertatu dira gauzak herrian hona ekartzeko modukoak, arrazakeriarekin loturiko oldartzeak, sorgin ehiza bat, ustez balio egokietan hezitako gazteen aldetik. Hirurogei baten kontra eta halakoak, lotsagarria, baina bereziki beldurgarria.
Beldurgarria da zein mezuren eta ideien gainean eraikitzen ari den gure gizartea, zein balio hartzen ari diren indarra, zein ideologiak zabaltzen ari diren gure artean. Aurreko astelehenean bazen giro arraroa herrian ni oso ondo enteratu ez nintzen arren, baina egunak aurrera joan ahala haien berri izan dugu eta, egia esateko, herriaren erantzuna bikaina izan dela esan beharra daukat, bai txosna batzordearen aldetik, baita beste erakunde eta eragileengandik ere.

Uatsap taldeak omen daude amen-omenak zabaltzen dituztenak, kedadak jatorri konkretua duten pertsonen aurka aritzeko eta nik ez dakit zein astakeria gehiago. Zer da hau? Zertan bihurtzen ari gara bake garaiko euskaldunak?

Baliatu nahi dut gaurko eguna, ekainak 28a, LGTBIQ+ eguna, askatasuna, berdintasuna eta justizia aldarrikatzeko. Herri izateko errespetua behar dugu, gure aldamenekoarekiko, edozein dela bere kolorea, bere jatorria, bere sexua, bere generoa, bere orientazio sexuala, bere erlijioa… Desberdinekin aritu behar dugu jendarte justu bat eraikitzeko, epairik gabe, aurreiritzirik gabe. Pertsonak dira euren akats edo delituen erantzule, ez kolektibo osoak. Hori ez badugu ulertzen jai daukagu, eta denon parte hartzea eta erantzuna ezinbestekoa da razzia horiekin amaitzeko.

Txalo bat Hernaniko herriarentzat ekintza horien kontra lehen egunetik agertu delako. Gora pertsona askeak, gora herri libreak eta gora elkarbizitza.

 

EKAINAK 27 (ajia)

San Joan hauek desberdinak izaten ari dira. Lanera joateko presiorik gabe, egunero egiten ari naiz kale bueltaren bat, lasai antzean,  baina tonto-tonto nahiko nukeena baino atxur gehiago harrapatzen ari naiz.

Atzo zuloa duen batekin juntatu eta botellinak bata bestearen atzean jausi ziren, afaldu gabe noski, etxera nahiko kalteturik heldu naizelarik. Etxera garaiz joateko gaitasuna eduki dut halere, baina orain nire gorputza arraro dago, aspaldian ez bezala, eta nire buruarekin borrokatzen ari naiz zer egin, jokaldia errematatu eta dena ematen bukatu jaiak, ala garbiketa fasean hasi gaurdanik, hondartzara joanez ur gaziak nire ondoeza senda dezan eta gero etxera erretiratuz, bihar asteburu menditsu bati ekiteko.

Eta burua motel doanez, inoiz baino motelago, erabakirik hartu ezinik nabil, pentsamenduak gelditu bezala egiten baitzaizkit. Aspaldi ez nuela halako sentsaziorik, eta ondo pasatzen ari naizen arren, nahiago gorputza bere osotasunean sentitzea.

Astelehenetik aurrera sartuko naiz berriz ere fase berri batean, gogoz baina galbana eta bertigo apur batekin izango da, bitartean, ajea pasatzera.

EKAINAK 26 (danzad, danzad malditos)

Izen hori eman zioten espainolez 1969an Sydney Pollackek zuzenduriko They Shoot Horses, Don't They? filmari. Izenburu hori etorri zait gogora atzokoa horrelakoa izan zelako, dantza egiteko eguna. Aurreko larunbateko minak ahaztuta, dena izan zen dantza, barre eta izerdi, arratsaldeko seietan hasi eta goizaldeko hirurak arte ia gelditu gabe dantza batean aritu baikinen.

Izerditan blai kopetatik hasi eta oinetako behatz potoloraino ibili ginen señorak, ohiko dugun lotsa eta dotorezia faltaz, gure leku intimoenak haizeztatuz tarteka abanikoez lagundurik. Eta kontua da galtzen uzten ari garen gure hizkuntza maiteak hitz asko dituela gure genitalak izendatzeko, eta gaur atzo bildutako hitz sorta hori ekarri nahi nuke hona, gure leku intimoenak gure hizkuntzan aldarrikatzeko.
Zuek zein erabiltzen duzue? Besterik erabiliz gero adierazi mesedez.

Alua, aluba, potota, pototina, potorra, potxotxa, simona, simoneta, tortolie, motxine.

Ba gora señorak eta gure goiko horiek!

EKAINAK 25 (M-ak)

M-ak izan zen garai batean nire talde kuttunetako bat, musika desberdina egiten zuten, euskaraz, orduan Euskal Herrian egiten zenaz desberdinduz. Ederra zen Montoia eszenatoki gainean dantzan ikustea, baina ez zuten gehiegi iraun. Dena dela gaur ez nator musikaz hitz egitera eskerrak ematen jarraitzera baizik eta M-ak aipatu behar ditut, irakurle finak, nire periploaren jarraipena egiten aritu direnak, tarteka animoak emanez eta iruzkinak eginez. Mila esker bihotzez.

Eta askotan lagunak espero ez dituzun tokietan topatzen dituzu, edo espero ez duzun pertsonengandik jasotzen duzu babesa, eta ustez babesa emango zizuten horiengandik ez duzu ezer jasotzen, ez onik, ez txarrik, indiferentzia baizik.

Horrelako egoeren aurrean garai batean haserretu egingo nintzen, gaur egun ez. Egunerokoan ikasten zoaz zeinekin konta dezakezun, zeinekin ez; zeinek nahi zaituen bere alboan eta zeinentzat zaren kasik molestia bat. Guztiekin naturala izaten saiatzen naiz, harreman puntualei etekina ateraz, baina inolako espektatibarik gabe, eta gero eta garbiago daukat zeinekin kontatu eta zeinekin ez, baina inolako herrarik gabe.

Adinean aurrera joan ahala, gauzak bere tokian jartzen ikasten noa eta bizitza beste modu batean baloratzen. Esaterako, festen hasieran, nire koadrila izandakoarekin egin nuen topo. Pertsonalki batzuekin oso harreman ona daukat, baina taldean beste kontu bat da. Gauza da ni bakarrik nengoela eta pote bat hartzera zihoazela, ba ez ziren gai izan ea pote bat hartzera joan nahi nuen galdetzeko. Ez zidan minik egin, baina bai ikusi nuela eurak beren barruan badutela nirekiko sentimendu negatiboren bat, ez baita oso egoera normala nire uste apalean.

Bizitza bakarra da, ez daukat potota turutetarako, ez nago umekeriatan ibiltzeko, egongo naiz alboan baloratzen nautenekin, bestela nahiago bakarrik egon.

Horregatik milesker nire emeei, eta munduko M guztiei (ez nahastu beste behin aipatu nuen M-arekin, hizkiak erabiltzearen kontu hau azkenean nire kontra etorriko da) hor egoteagatik, baldintzarik gabe, judiziorik gabe, akonpainatuz. Hori da bizitzan behar duguna edo nik bederen bilatzen dudana. Espero neu ere norbaitentzat M bat izatea. Biba zuek!

 

 

EKAINAK 24 (gora san A)

Atzokoa herenegunekoa baino egun hobea izan zen. Sutara bota nituen nire desira ezinezkoak, ez dut txarrak esango, eta salto egin nuen, suaren albo batetik. Barre, kantatu, dantzatu, bakarrik maitasun intimoa faltatu zitzaidan gaua perfektua izateko. Egia esateko gaua ez zen perfektua izan, oso ondo ez dakidan zein arrazoiengatik istiluak hasi baitziren eta kasko gorriak festa izorratzera etorri zirelako. Txosnak itxita, orain etxera? Gaur presarik ez dudala? Baina beti geratzen da Goiz, eta hantxe joan ginen eta aspaldiko partez bakarrik amaitu nuen, garai batean bezala, batarekin zein bestearekin berriketan, beno gehiago batekin bestearekin baino.
Handik zebilen S ere, eta gauaren uneren batean hitz batzuk gurutzatu genituen, baina besterik gabe. Eta gaur diana entzutera joan nahi nuen eta bederatzietan iratzargailuak jo dit, baina mozkorregi nengoen ordu erdi eskas lo eginda jaiki eta kalera irteteko. Beste urte batean beharko du, baina parranda egin barik.

Eta ajearekin nagoela eskerrak ematen hasi behar dut, sariak jasotzen dituztenak bezala, baina nirea ez da zerrenda amaigabe bat izango, motza baizik, xumea baina benetakoa.

Eta gaur Arekin hasi nahiko nuke, hor atzean egon delako leial nire jarraipena egiten, aholkuak eta iritziak ematen, gaizki somatu nauenean telefonoz deitzen. Atzo bertan, suaren erdian geundela, nire atzoko idatzian aipatutako G, S, T, Z eta horiekin zerrenda bat egiteko eta erretzeko esan zidan; baina nik aurrea hartua nion jada, ez formatu horretan zehazki, azken garaiko minekin egindako idatzi bat sutara bota bainuen.

Milesker benetan nire idatzi hauek leitzeagatik eta askotan inspirazio iturri izateagatik, hor egoteagatik belarri bat behar izan dudanean, barre egin arazteagatik, planak proposatzeagatik, oporrak antolatzeagatik. 

Mundiala zara, gora san A!

EKAINAK 23 (fletxazoak)

Atzo egun txarra izan nuen, bihotzeko mina, eta Zetaz aritu nintzen apur bat, barruak eskatzen zidalako, berari inoiz esango ez dizkiodanak kanporatzeko beharra neukalako. Z izan da azken urtean nire gogoan izan dudan pertsona, onerako zein txarrerako, zergatik ez esan. Ilusio bat, amets bat, sentimendu erreala baina era berean egoera fiktizio bat.

Gaur txupinazo ondorengo poteoan S ikusi dut. Gutxitan ikusten dut. Gure artekoa agur soil bat izaten da. Jada ez nau urduri jartzen berarekin gurutzatzeak, baina pozten naiz ikusteaz, gure artean lotura ikusezin bat dagoela iruditzen zaidalako.

Beti esan izan dut oso pertsona maitabera naizela. Akaso horregatik beti izan ditut arazoak, edo gabeziak, esan nahi duzun moduan, maitasun kontuetan, arrazionaltasunetik ihes egiten duen moduan maitemindu izan naizelako. Baina kuriosoa da, nire bizitzako amodioetan pentsatzen hasten banaiz, beti izan dira inoiz gertatu ez diren erlazio ezinezkoak, affair batera gehienez heldu diren harreman puntualak. Ez ditut nire maitemin horietan nire harreman errealak kontabilizatzen, akaso gaixotzeraino eraman nautenak inoiz izango ez ziren horiek izan direlako.

Nire lehen amodio handia san fermin batzuetan ezagutu nuen, txosnetan. Inoiz ez zaizkit ahaztuko G-ren begi urdin haiek, ikusi eta haren begiradari iltzatuta geratu nintzen asteburu guztirako. Hamazazpi urte besterik ez nuen. Bi urte gutxienez iraun zidan harenganako gogoa. Urte betera ikusi nuen berriro, handik aurrera sekula ez, ez dugu inoiz gehiago kointziditu, ez manifa batean, ez kontzertu batean, inon ez, halere, ez ditut inoiz ahaztuko haren begiak, ezta berak errepikatzen zuen esaldia ere.

Hamarkada bat beranduago T etorriko zen. T-kin txoratuta egon nintzen denbora luzez, baina behin baino gehiagotan elkartu ginen arren, beste batzuk aukeratu zituen bikoterako. T burutik kentzea gauza nekeza izan zen. Egun naturaltasunez hitz egin dezaket berarekin, bestelako egoeretan harremana izateko parada izan dugulako ziurrenik, eta ikusten dudanean, gezurra iruditzen zait hain zoratuta egon izanaz berarekin, orain ez baitut inolako erakarpenik sentitzen. 

Beste hamarkada baten ostean S heldu zen nire gogora. Bolada txarra igarotzen ari nintzen garai hartan, eta uste dut ez nuela berarekin oso jokabide egokia izan. Lotsaren eta erridikuluaren artean mugitu nintzen, nire buruari kalte handia eginez. Beti sentitu izan dut, oraindik ere, S-rekin berriketaldi bat pendiente dudala. Horregatik, akaso, elkar ikusten dugunean gure arteko begirada desberdina da. Niri hala iruditzen zait  behintzat.

Eta azken garaian atzo aipatu nuen Z, oraindik ere nire gogoan dagoena, burutik kentzen saiatzen ari naizen arren.

Guztiak ere fletxazoak izan dira, behin ikusi eta txundituta uzten zaituztenak, ez fisikoki, edo ez horregatik soilik, erakutsi jarrerengatik baizik. Eta lauak izan ditut amodio handi, haiekin harreman bat izatera inoiz heldu ez naizen arren. Ez harreman iraunkor bat, nolabaiteko kontaktua izan dudan arren. Amodio platonikoak akaso, erreal izatera heldu ez zirenak, nire gogoan betirako geldituko direnak, bihotzaren zati bat bete didatenak, fletxazoak.

 

 

EKAINAK 22 (Z)

Ez dut lorik egin. Atzo itxaropenetik  hondamendira bat batean igaro nintzen, nerbioak nire sabelaz jabetu zirelarik eta hemen darrait, ohean etzanda, arrazionalki onartuta daukadan, baina emozionalki suntsitu nauen dolua ahalik eta azkarren igaro nahian.

Diotenez denborak dena sendatzen omen du, baina ni nazkatua nago denbora alferrik pasatzen ikusteaz, gogoa gauza politagoetan jarri ordez.
Gaurko eguna hala joango da, onartua daukat. Ez dut negar malkorik isuri, finean, gertatu behar zen zerbait dela badakidalako, baina gogorra da aurrez aurre ikustea.

Inporta zaizkidan pertsonei onena opa diet, eta zu ez zara gutxiago, baina utz iezadazu min hau sentitzen, tarte batez zu gorrotatzen, hori izango baita nire barrua hustutzeko modu bakarra.

Zu askatzeko unea heldu da, ea nola moldatzen naizen zu gabe, hobeto espero dut, hala ere uste dut zure zati bat beti geratuko dela nire bihotzean. Maite  zaitut Z.