Atzo bete zen Nakbaren 77. Urteurrena.
Nakba hitzak arabieraz hondamendia esan nahi du eta 1948an gertatu zen
palestinar exodoa izendatzeko erabiltzen den terminoa da.
1948ko
Arabiar-israeldar gerran zehar 700.000 palestinar baino
gehiagok bere etxetik egotziak izan edo
ihes egin zuten. Orduez geroztik, urtero, maiatzaren 15ean palestinarrek, Israelgo Estatuaren sorreraren
egun berean, "Nakba eguna" ospatzen dute exodo hau gogorarazteko.
Atzo Gazan bonbardeoek jarraitzen
zuten, 74 hildako kontabilizatu ziren eta han geratzen den populazioa gosez
hiltzeko tinka larrian dago, Israelek laguntza guztiak blokeatuta baititu,
erasoan jarraitzeaz gain.
Ez dakit nora hel daitekeen gizakia
egoera honetara iritsi eta ezer egin gabe geratzeko, esan nahi da estatu boteretsuek,
beste kasuren batean, basakeria honekin aspaldi amaituko zutekeela. Baina
parean duten estatuak botere handiegia ei du mundu mailan egin duten banaketa
horretan. Ez dakit, ni bederen indargabe sentitzen naiz krudelkeria horren
aurrean, hori ez baita gerra bat, hori herri oso baten suntsiketa besterik ez baita,
genozidio bat.
Eta ezin dut nire txoko honetatik ezer
egin, baina duela urte pare bat idatzitako poema bat ekarri nahi nuke gogora,
gutxienez, haiekin akordatzen naizela aldarrikatzeko.
Gaza
Zure aurpegia
irudikatu dut
ilunpetan nengoela
irribarre bat atera
didazu
nire aldarte
goibelean
Imajinatu ditut zure
eskuak, hotzak
nire bularren gainean
dar-dar batek
zeharkatu dit
gorputz osoa goitik
behera
Zure mingain hezeak
bilatu du
nirea gau ilunean
eztiki dantzan hasi
dira
elkar topatu direnean
Eztanda bat gertatu
da
gure gorputzek bat
egitean
esnatu ta ez zen
amets goxo bat
lehergailuak ziren
gure buruen gainean
