Ai eguneroko, eguneroko, guztiz
abandonatuta zaitut; ez paperean ez ordenagailuan badira egun batzuk ez
dizudala kasurik egin, baina fase horretan nago, aldaketaren garaian,
metamorfosi bete betean, aurrekoa ahazteko eta berrian zentratzeko tenorean,
eta zenbat kostatzen ari zaidan aizu.
Eta hemen nabil nire gotorlekuan
ezkutaturik, inorekin, ezerekin harremanik izan gabe, neure baitara bilduta,
ahaztu beharrekoak ahaztu nahian berriari toki egiteko.
Urteroko kontua da kasik, baina
aurtengoa gogorragoa, bost udako opor akumulaturik baititut gainean. Eta
ahalegin izugarria egiten ari naiz borratu beharrekoa nire gogotik erauzteko,
baina gauza batzuk ezinezkoak dira, ezinezkoak zaizkit; pertsona batzuk gogotik
erauztea ezinezkoa zait barru barruraino iltzatuta baitauzkat.
Kantuak dioen moduan denborak
sendatzen du dena. Fede gutxiko hau hori sinisten saiatuko da. Bitartean, carpe
diem.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina