Ez dut lorik egin. Atzo itxaropenetik hondamendira bat batean igaro nintzen, nerbioak nire sabelaz jabetu zirelarik eta hemen darrait, ohean etzanda, arrazionalki onartuta daukadan, baina emozionalki suntsitu nauen dolua ahalik eta azkarren igaro nahian.
Diotenez denborak dena sendatzen omen
du, baina ni nazkatua nago denbora alferrik pasatzen ikusteaz, gogoa gauza
politagoetan jarri ordez.
Gaurko eguna hala joango da, onartua
daukat. Ez dut negar malkorik isuri, finean, gertatu behar zen zerbait dela
badakidalako, baina gogorra da aurrez aurre ikustea.
Inporta zaizkidan pertsonei onena opa diet, eta zu ez zara gutxiago, baina utz iezadazu min hau sentitzen, tarte batez zu gorrotatzen, hori izango baita nire barrua hustutzeko modu bakarra.
Zu askatzeko unea heldu da, ea nola moldatzen naizen zu gabe, hobeto espero dut, hala ere uste dut zure zati bat beti geratuko dela nire bihotzean. Maite zaitut Z.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina