ABUZTUAK 27 (this is the end)

Eta konturatu gabe lanera bueltatzeko unea heldu da. Badirudi atzo izan zela hemen jezarri nintzen azken eguna, baina hilabete pasatxo igaro da. Egia esateko, pentsatzeko eta idazteko uneak urrun dakusat, aurtengo oporretara kaierak eta pisu estrak eramateko aukera erabat bazterturik bainuen.
Mendian igaro ditut, Piriniotan lau eguneko trekkinga, Alpeetan bederatzi egunekoa. Nahikoa lan nire gorputza garraiatzen, bestelakoetan pentsatzen ibiltzeko bezala.
Ederra izan da, eta gogorra, bide batez esateko. Oraindik nabil errekuperatzen, nire gorputzak txikituta amaitu baitzuen. Zaila egiten zait barneratzea nik bederatzi egunetan egindakoa, batzuk egun bakarrean egiten dutenik, egun hauetan ospatu baita UTMB; zoratuta gaude lurtarrok, ze nezesidade.

Laburpen txiki bat egiteko Piriniotan 76,82 km ibili genituen, 5.436 m gora, 5.018 m behera.
Alpeetan aldiz, 164,79 km, 11.255 m gora, 10.708 m behera.
Ez dakit asko den edo ez, segun nondik begiratzen den. Baina handik bueltan Santa Barbarako ermitara igotzeko pisurik gabe nahiko lan. Gorputzak atsedena besterik ez zidan eskatzen, eta ustez entzuten jakin dut, egun hauetan nahiko lasai ibili bainaiz, sofa ordu kopuru estrak sartuz, aurretik egin gabekoak berreskuratzen. Beharko nuen ziurrenik. Baina nolakoak garen batzuk, etxean lasai egoteko ere arazoak, atseden hartzea denbora galtzea balitz bezala, burua torturatuz, irten, ibili, bizikleta hartu,… Inoiz ikasiko ote dugun, ezer ez egitea zerbait egitea ere badela.

Eta gaiez aldatuz, pare bat, edo agian bakarra. Mundua zertan bihurtzen ari garen. Aldaketa klimatikoari muzin egiten diotenek justifika ditzatela gero eta ugariagoak diren fenomeno atmosferiko bortitzak, lehorteak, etabarrak; eta horrek, herrialde batzuetan bereziki dakartzan miseria, eta horren ondorioz sortzen diren migrazioak, eta Europak egiten duen harrera. Egia ez balitz guztiak distopia bat lirudike, baina errealitatea baino gauza krudelagorik ez dago. Eta bitartean, gure Donostian kalean dabiltzanei bazkari epel bat ematea debekatzen du gure alkate gazteak, ene, ene, ene, orgekin dabiltzan emakumeak miatu omen dituzte… erridikulua, parte zaharreko tabernen inguruan sortzen diren ilaren modukoa. Tentel samarrak ginela bagenekien, baina giza-ergelkeria urrutiegi heltzen ari delakoan nago.

Ilara horietako jendeak ez du kaleetan molestatzen, bai ordea taperra Anoeta inguran jaten ari direnak.

Ta horrela joan zaigu kasik abuztua. Bihar lanera, irakasle guztiek euren ordutegiak behar bezala prest eduki ditzaten, euren bizitza kalitatea gehiegi aztoratu gabe ahal dela. Ea asteartean zein mutur ikusi eta kexa entzun behar ditugun.

Aurretik, eta udako oporrei behar bezalako itxiera emateko, eta bizitza sano honekin pittin bat apurtzeko, bihar Bilbora joango naiz, aurten entzun dudan moduan, “de vez en cuando, hay que ser un poco cucaracha”

Ba hoixe, asteburu on eta lanera buelta ederra izan dezazuela.

UZTAILAK 23 (oporrak)

Astebete pasatxo daramat oporretan.

Esan dezaket bizirik irten naizela Espainiako futbol selekzioak mundiala irabazteaz, hau da, apenas heldu zait horren inguruko berri, komentario eta plastadarik, ziurrenik informatiboak eta kate espainolak ikustea ekidin dudalako. Horren harira, aurreko igandean euskal selekzioen aldeko manifestazioan izan nintzen, eta bertan erabilitako lema batzuk ez nituela oso gogoko izan aitortu beharra daukat. Jendea independentziaren kausara erakartzeko besteak iraintzea ez zait biderik egokiena iruditzen, pribatuan nahi duguna esan dezakegu, baina publikoan mezuak zaintzen ikasi beharra dagoela pentsatzen dut. Nik ere esan dezaket puto futbol, baina manifako ehuneko laurogei eta hamabosta gutxienez haserretuko nuke. Baina gaia ez da hori. Gaia da nazioa garela aldarrikatzea, eta gure izenean lehiatzeko eskubidea izatea, inolako eragozpenik gabe. Baina tira, han egon nintzen hooliganen artean nahasturik konbentzimendu osoz.

Bestela, momentuz egun hauetan ez dut gauza handirik egin, ez bada hondartzara joan, mendi irteera batzuk egin, kontzerturen bat ikusi, zineman freskuraz gozatu, iratzargailurik gabe lo egin, gehiago irakurri, sofan etzanda orduak igaro. Hori da, oporrak. Bizitza sozialerako tarte gutxi oraingoz, bikoterik eta kuadrillarik ez izatearen ajeak eta ondorioak. Egia esan munduarekin haserre samar nabil eta nahiko asozial. Horrek ez dit on gehiegirik egiten, baina gero eta zailagoa egiten zait bidelagunak topatzea. Batzuetan zoritxarreko ni, besteetan aldiz zorioneko pentsatzen dut, hortik ikusten ditudan harremanak eta bizitzak ikusita. Baina tira, ez nadin ezkor jarri, oraindik nire zeta topatzeko itxaropena ez baitut galdu, horretarako gutxi falta zaidan arren.

Oporrez ari nintzen. Turista izatea tokatuko zait aurrerago, baina oraingoz, esan bezala, oporrak etxean, herrian, probintzian igarotzen ari naiz, gustura gainera. Eta zergak bertan ordaintzeak, erlijiosoki esan dezadan, ematen dit dirua zertan inbertitu beharko litzatekeen esateko eskubidea. Ba berrize, beste inoiz aipatu izan dudan gaiarekin natorkizue: gure basoen eta mendi ibilbideen egoeraz.
Atzo hamahiru bat kilometroko ibilbide bat egitera joan nintzen, markatutakoa, nire herrian. Beno herritik abiatuta, gero hor ibili nintzen Nafarroa, Orereta, agian Donostiako mugetan, ez dakit oso ondo. Bakar bakarrik ibili nintzen. Turismo zero, nik eskertzen dudan gauza, baina aisialdirako eta kirolerako gune bezala markatuta egonik ze gutxiago bidea garbi mantentzea baino. Ikusi behar dituzue nire hankak eta besoak gaur, denak harramazkaz beterik. Ba hori, bidea zikin, iniztorra izugarri hazita, eskerrak dena lehor dagoen, euriarekin handik pasatzerik ez baitzen egongo, sasiak nonahi, lotsagarri samar. Instituzioek diru gehiago gastatu beharko lukete bertako turismoan, gure guneak, gure ibilbideak, gure basoak zainduz, lana sortzeko beste modu bat litzateke gainera eta gure aisialdiaren kalitatean eragingo lukete, gu gara azken finean hemen bizi, produzitu eta kontsumitzen dugunak egunero, cheesecakik jan ez arren.

Eta aisialdiari lotuta, jazzaldian murgilduta gaudela, ez, atzo ez nintzen ETS ikusten egon, besteak beste gure politikoei ez zaielako okurritu horrelako egunetan gaueko autobus zerbitzuak jartzea probintziako kideoi. Hobe lukete hirurehun mila horietako parte bat herritarren mugikortasunean inbertitzea, guk ere aisialdi horretaz ganoraz disfrutatzeko aukera izateko. Baina aizue Donostia turistez lepo zegoen, dago. Zurriolatik buelta bat eman eta ez zegoen tokirik ezertarako. Egia esan planazo bat da, giro onarekin hondartzan kontzertuez gozatzea. Baina asteburura itxaron behar aldirietan bizi garenok.

Eta gaurko bero saparekin hemen nago itzaletan, pantaila aurrean hitz hauek izkiriatzen, ondoren zer egingo dudan erabakia atzeratzen ahal beste. Eta zu zertan zabiltza zeta maitea?

Gozatu oporrak, uda giroa edo dena delakoa.

 

 

UZTAILAK 15 (ze nezesidade)

Gaur hilak 15 nire oporretako lehen eguna.

Ze nezesidade hilaren batetik oporretan egon nintekeenean hartzen ditudan erabakiak hartzeko, galdetzen diot neure buruari; ze nezesidade besteen hanka sartzeak zuzentzen aritzeko, besteen lana gainbegiratzen ibiltzeko, ze nezesidade. Ze nezesidade besteen lana antolatzeko, kritika besterik ez dela etorriko jakinik.

Egun batean lankide batek -nahi duzulako- esan zidan, zuzendaritza taldeetan egoteak dirua eta ospea ematen duten karguak bailiran. Isildu egin nintzen, nahi dudalako ez, zuek ez duzuelako nahi erantzuteko egon nintzen, konpromisoagatik esatekotan egon nintzen, militantzian ibili garenok sinisten dugun horretan konpromisoak hartzeko joera dugulako, tontoak garelako akaso, edo mundu hobe baten alde eragiteko modua iruditzen zaigulako. Ez diogu ordutegiari begiratzen esateko hamarretan sartzen garela eta ez garela lehenago etorriko, bestelako jarrerak izaten ditugu, lanaz haratago zerbait ona egiten ari garelako ideiak bultzatuta, askorentzat gauzak gaizki egiten ari izanaren ordaina jaso arren.
Edozein kasutan, nezesidade ez, baina hemen nago eta gaur hartu ditut oporrak. Eta gaur hasi da nire urteroko noraeza, nire burua, gogoa eta errealitatea guztiz kokatu arte.

Zer egin? Mendira joan, hondartzara? Norbaitekin plana egiteko aukera? Telefonoa hartu eta baten bati deitu? Edo beti bezala bakardadeari aurre egin naturan galdurik? Baina azken garaietako bero sapa honek ez du asko laguntzen. Hainbat plan egiteko gogoa guztiz ezerezten dit, eta hemen nabil denborari aurre hartu nahi baina ezinean. Gainera, aurten disgustuak besterik eman ez dizkidan furgonetarik gabe nago eta horrek aukerak mugatzen dizkit. Ea ostiralerako lixto dudan.

Baditut planak abuzturako, baina ordura arteko bi asteak oso luze egingo zaizkidalakoan nago, ez badut munduari begiratzeko nire modua aldatzen bederen. Damu naiz uda osorako oporrak hartu ez izanaz, alde batetik; bestetik, lagunekin egiten ditudan planak beharrezko ditut nire gogoa bizirik eta alai mantentzeko. Aitzitik, ezer egin gabe egoten ikasi behar dut, askotan sentsazioa baitaukat beti zerbait egiten aritu behar izanaren gurpilak harrapatuta naukala, ez naizela gai besterik gabe liburu bat hartu eta etxean lasai egoteko, kanpoan dagoen giroari begiratu gabe.

Eta nire mundutik haratago futbola. Atzo Donostian ez dakit zenbat Espainiako kamiseta ikusi nituen. Gauean, etxean nengoela, golen ospakizunen oihuak heltzen zitzaizkidan auzoen etxeetatik, eta igandean, Donostian, pantaila erraldoia jarriko dute finalaren jarraipena egiteko. Ez da duela urte batzuk imajinatuko nukeen egoera, baina hori da bizi dugun errealitatea, beste batean sinisten dugunok ez badugu konpromisorik hartzen gauzak aldatzeko. Ze nezesidade gauzak aldatzeko, datorrena etsipenez onartu beharrean. Ze nezesidade.

Ba horixe lagunok, bakoitzak bere erabakiak bere konbikzioen baitan har ditzala.

Karmengo jai onak igaro ditzazuela!

EKAINAK 23 (Udako Solstizioa)

Larunbata da. Goizeko 4:30etan jo dit iratzargailuak. Ez nuen behar, ez baitut lorik egin. Gau guztia iratzarrik igaro dut, urduri, korapilo bat sabelean eta etengabe mugikorrari begira, heldu ez den zure mezu baten zain.

Aietetik pasa naiz lagun baten bila eta gero unibertsitateetan aparkatu dugu. Bost terdietan abiatzen da BECerako busa. Ezgauza naiz, lo egin barik, emozionalki txikituta, amaren dolua bizirik, zuk eragindako zauriak haragi bizitan.
Baina bizitzan dena ezin da txarra izan, denok merezi dugu atseden bat, airea hartzeko zulo txiki bat, arnasgune bat minatik haratago.

Bingoan bezala zenbakiak ateratzen hasi dira, bigarrena bosta izan da (edo seia zen), IEUP bat egin dut besoarekin, ahoarekin, nire zenbakia da, nire bola, nire gaia, ezin zitzaidan besterik tokatu, 75etik horixe, besterik ez. Dardar batean jarri naiz, ez ditut beste zenbakiak entzun, ez ditut behar, nirea atera da, listo.

Lo egin gabe zaude, baina ideiak ordenatzeko unea da; lasaitu, arnastu, hasi eskema bat egiten eta bota barruan daukazun guztia, zure bizitza laboralean denbora gehien azaltzen eman duzun hori ganoraz eta maila jasoan botatzen, adierazten, ordenatzen. Gogoratu gidoiaz, dena txukun, bibliografia sartu eta pedagogikoki non eta nola jorratuko zenukeen azaldu.

Gustura geratu zara. Bederatzi bat gutxienez esanez irten zara bi ordutako froga horretatik. Orain hirukoaren bila joan behar duzu. Hiruko batekin media eta aurrera. Zailena eginda dago. Baina zailena ondoren etorriko da, bigarren partea egiten hasi eta ikustean ezer ez zaizula ateratzen. Lehenengo problematik bigarrenera, hirugarrenera ondoren, eta horrela seigarrenera arte eta buelta hasierara. Ez dago modurik. Zazpigarren galdera bat ere bada, baina ez duzu ikusi. Nerbioak jota zaude, buruko mina, amorrua. Berrize zerotik hasi zara, eta egin duzun apurra garbian, ondo azalduta adierazi duzu. Ez dago itxaropenik.

Lur jota irten naiz BECetik.

Busa hartu eta buelta etxera. Gaur San Joan bezpera da eta besterik ez bada mozkortu egingo naiz, txarra erre eta beste zerbaitetan pentsatzeko aukera. Bost terdiak aldera heldu naiz etxera. Bazkaldu egin dut, birra batekin, gero beste batekin, hirugarrena ere zabaldu dut. Deitu egin didazu, Hernanin zaudela. Orain? Orain zatoz niri jaiak izorratzera? Etxera etorri zara, negar egin dugu, gogorra izan naiz zurekin, orain ez zaitut hemen nahi, orain ahaztea behar dut eta ondo pasatzea, ez zutaz pendiente egotea.

Zortzi urte igaro dira ordutik. Azkenean hirukoa lortu nuen, baita gainditzea ere, bederatzikorik jarri ez zidaten arren. Zuk eragindako zauriak jada itxita dauzkat, orain beste batzuk ditut, arinagoak ziurrenik, baina gaur ere San Joan bezperan irtengo naiz, eta suteak egitea debekatua dagoen arren, nire minak eta roillo txarrak, gogoan besterik ez bada, erreko ditut, errautsetatik ni berri bat sortzeko asmoz.

Gora San Joanak

ABUZTUAK 31 (alferkeria)

Goizeko zazpietan esnatu naiz, baina apur bat gehiago geratu naiz ohean. Halere, gosaldu eta nire asmoa mendira joatea zen, iragan dudan urtean egindako kirola eta lortutako sasoiari eutsi asmoz. Baina alferkeria nitaz jabetu da. Badirudi indar ikusezin batek, indar asko dira ikusezinak, nire sofan bermatuta mantendu nahi nauela, eta irteteko saiakera egin arren, sofan amaitzen dut nik hala ez erabaki arren.

Aurten lorturiko sasoia nion, jada hiru astez lasaiago ibili ostean galdu dudana. Egun batetik bestera bi kilo irabazi ditut eta izugarri puztua nago. Horri bueltaka ari nintzela irten naiz azkenean kalera, ahalegin handia eginez.
Mendira joan naizenik ezin esan, buelta bat ematera esango dugu. Eta nabaria zen ekaitza zetorrela, baina ni iragarpenei itsu eta sorgor hor abiatu naiz ez aterki, ez kapusai, ez deus. Hamar minutu oinez neramatzala hasi du euria. Fin hasieran, bortitz berehala; halere, aurrera egitea erabaki dut. Imajina dezakezue nola heldu naizen etxera ordu ta erdi beranduago, mela-mela eginda. Baina, zorionez, dutxa beroa daukat eta arropa lehorrak eta sofa eroso bat, aurreko umeltasuna gainetik kendu eta goxo-goxo egoteko.
Eta zinemarako asmoa ere banuen, baina udazken beteko eguraldi honek etxean geratzera bultzatu nau, inkontzienteki biharko prestaketa saioa egitera, horretan gogoa jartzeko inolako jarrerarik ez dudanean. Akaso irakurtzen igaro beharko nuke arratsaldea, baina hasi berri dudan eleberriak ez dit inolako atxikimendurik eragin eta beste bat bilatzen hasi beharko nuke eta horretarako ere alfer nago.

Orduan ohartu naiz igandea dela. Gaur sentitzen ari naizen hau ez dela soilik etapa baten amaieraren seinale. Gaur eguraldi tristeko igande bat da, bihar lanera joan behar dut eta ez daukat zetarik alboan zeinekin mantaren azpian film batez gozatu.

Orain bai sartu naizela bete betean egunerokoan. Animo bihar lanera bueltatzen zareten guztioi, ez zaitzatela alferkeriak sofan itsatsirik harrapatu, hortik irtetea zaila izango baitzaizue ziurrenik.

 

ABUZTUAK 13 (inspiratzerik ez)

Etxetik kanpoko oporrak amaituta, galbana moduko bat jabetu da nitaz, eta bi aukera besterik ez dut begiesten: edo Donostiara joan eta festaz gozatu, bi egunetan egin dut, edo etxean geratu literalki ezer egin gabe.

Beroak ez du laguntzen, dena esan beharra dago, baina lehor sentitzen naiz ezertarako, irakurtzen ari naizen liburuak bere baitan harrapatu eta sofatik mugitzea eragotziko balit bezala. Halere, bitxia da gero, liburua bera irekitzea kosta egiten zait eta, kontatzen didan errealitatea gogorregia bailitzan hura neure gogoan prozesatzeko.
Eta zer esan mendi buelta bat egitera joateari buruz; hamabost eguneko trekkingen ostean mendiarekiko atsedena behar dudala onartzen dut, laster erritmoa berreskuratzea espero dudan arren. Orain gogoak parrandara deitzen nau, kantatzera eta dantzatzera, baina horietara bakarrik joatea ez dut atsegin, eta horretarako musika ere gogokoa behar dut. Eskaera gehiegi abuztu bero baterako.

Eta notiziak ikustea drama bat da, suteak hemen eta han, genozidioa han, Palestinan, mundu osoak ikusle papera hartu duen bitartean. Noiz arte? Ze mundu mierdatan bizi gara?
Eta batzuk maitasuna zabaltzeko desiratzen, gure horren hartzailerik topatzen ez dugun garaian.
Eta ni inspiraziorik gabe nire egunerokoaren orrialde hutsak izkiriatzeko; hori ere abandonaturik daukat, beroaren eraginez izango da. Eta gauean nire gorputz biluzia blaituta esnatzen da, eta une batez nire ondoan zaudela imajinatzen dut, baina hori ere beroak eragindako haluzinazio haluzinagarri bat da.

Baina funtsean, atzean dagoena da badatorkidala errutina, badatorrela eguneroko bizitza normala, nire ezin eta gabeziei egunero normaltasunez aurre egiteko garaia, eta horretarako ere, bereziki horretarako, izugarrizko galbana daukat. Horregatik nahiago ez pentsatu, nahiago sofan izozturik geratu irakurtzen ari naizen eleberriaren bi pertsonaien antzera, eta une batez edo tenporada batez desagertu mundu krudel honetatik, denborak aurrera egin dezala, ni nire gotorlekuan goxo nagoen bitartean, inspirazioak berriz kasu egin arte.

SU ARTIFIZIALAK

 Turista baten moduan 

portuan eseri

suak gustuko banitu bezala

tabernetan denbora gehiegi

ez egitearren

Ez dut mozkortu nahi

ez paperak galdu moduan

bederen

Jendearen ohhhh

eta txalo zaparradaren artean

galdu

zein sinpleak garen ohartuz

edo onartuz

Eta bitartean 

non egongo ote zaren asmatzen saiatuz

badakidalako hor nonbait zarela

ez nire zain edo nire bila

baina patuak elkartuko bagintu

Orduan bai suziriak

eta trakak nire baitan

bederen

ABUZTUAK 8 (plazer txikiak)

Gustuko dut marea behean denean, goizaldean, Donostiako hondartzetan barrena pasiatzen ibiltzea. Ondarretan hasi eta Nautikoraino heldu, pareta edo arrokak oinez ukitu* eta buelta hasera aldera, edo alderantziz.  Maite dudan gauza bat da, lasaitu egiten nau, berdin dio negua ala uda izan. Udaran bainujantzian, neguan estaliago, baina itsasertzetik ibiltzea eguzki izpiak jasoz plazer izugarria ematen dit.
*Bai, pareta ikutzen dut, ez dakit zergatik, norbaiti ikasia diodan edo txikitatik ikusi dudan zerbait den, baina ez da sineskeria bat.

Hondartzako umea izan naiz ni, udara guztiak pasatzen genituen izeba baten koinataren Kontxako toldoan, eta bai maite dut hondartza, harea, ur gazia, dutxa hotza, pikoloroko haitzak, han egiten den umeen txisek epelduriko piszina naturala, denak dira txikitako oroitzapenak eta denak gaur eguneko plazer txikiak.

Eta pasiatzen noala aurretik doazenen edo gurutzatzen ditudanen gorputzetan erreparatzen dut. Terapia ona da konplexuz beteriko gizarte honetan tontakeriak alde batera uzteko. Denetariko gorputzak ikus ditzakezu. Batzuk oso argalak, beste batzuk oso potoloak. Ez dira bi berdin. Adin batetik aurrera tripatxoa edo emakumeok zelulitisa edukitzea naturala dela ikusten duzu. Emakume batzuk nik baino tripa gutxiago dute, baina ipurtaldea askoz zabalagoa eta zelulitis gehiago. Eta orduan neure buruari esaten diot, berrogeita hamaseirako ez nagoela hain gaizki, eta bikoterik ez badut ez dela nire itxura fisikoarengatik, beste arrazoi batzuengatik baizik.
Eta zeintzuk diren beste arrazoiak, ba zaila da bat zehatza ematea. Izaera akaso, ez naiz edozerekin konformatzekoa, exijenteegia naizela diote ezagutzen nautenek; gainera, lotsak eta beldurrak pausoak ematea galarazi izan didate, eta askotan geratu naiz nik egin nahi nuena besteek nola egiten duten ikusten.
Baina ez zen hori ekarri nahi nuen gaia, bikoteak pasiatzen ikusteak nahastu egin nau. Nion, hondartzak toki zoragarriak direla konplexuak galtzeko. Han denetarik ikus dezakezu, eta konturatzen zara zu bat gehiago zarela zure inperfekzio guztiekin, beste guztiak bezala, baina ura hanketan sentitzeak, brisa aurpegian eta eguzkiaren epela bizkarrean arazo guztiak ahaztarazten dizkizu une batez, plazerari tarte bat utziz. 

Ba bihar ere marea behean tokatzen da goizez eta eguraldi ona dator. Plazer une baten bila joango naiz Kontxara, nire konplexu eta beldur guztiak ahazturik. Ea elkar ikusten dugun.

 

 

UZTAILAK 29 (udara aurrera doa)

Udara aurrera doa. Sabatikoa amaituta, baita nire azken bidai handia ere, euro askoko urrutira egindako bidaiak hala izendatu badaitezke. Egun batzuk barru Pirinioetara joango naiz lagunekin trekking txiki bat egitera, baina hori ohiko udaren barruan sartzen den plana izan ohi da. Amaitu dira abentura handiak, urduri jartzen ninduten horiek, amaitu dira ezjakintasunak, amaitu zer eta nor topatuko dudan jakiteko ezinegona.

Azken bidaiara desmotibaturik heldu nintzen nolabait, bidaikideen perfilak atzera egiten ninduelako. Egia esateko, nire izaerara egokitu zitekeen pertsona bakarra topatu dut, baina izan nadin zintzoa, oro har, jende ona zen eta ez dut gaizki pasa.

Kyrgyzstan zoragarria da natura eta mendia gustatzen zaigunontzat. Esplotatu gabeko lurraldea gure zorionerako eta, fisikoki oso ondo sentitu ez naizen arren, gripe batek eta altuerak eraginda, gozatzeko parada ere izan dut. Halere, adinduez kokoteraino amaitu dut. Taldean bidaiatze horren inguruan pentsaraztea eragin dit. Ez dut ezer adineko pertsonen aurka, ni ere adinean aurrera noa, baina gauza batzuetarako beste galaxia batean bizi garela iruditzen zait, eta ez nau batere asetzen.

Eta etxean buelta, euriak, udazkeneko giroak eta portugaleko karabelen notiziak hartu naute. Ba a ze abuztuko aurreikuspena. Espero eguraldiak hobera egitea, eta eguzki izpitan txigortzeko aukera izatea oraindik, uretan zurekin gurutzatzen naizela amesten dudan bitartean. 

 

 

UZTAILAK 7 (aupa Mikel)

Gaurko eguna efemeride bat da Euskal Herriko historian, baita nirean ere. Gaur berrogei urte dira Sarri eta Pitik Martuteneko kartzelatik ihes egin zutela, bafle batzuetan sarturik Imanolen kontzertu bat baliatuz.

Kortatu talde hasi berriak oso ideia ona izan zuen historia haren inguruan kanta bat sortzean, giro zehatz bateko gazteon soinu bandaren parte bihurtu baitzen, himno bat kasik, eta egun, etxeko musika aparatuan ez jarri arren, kanta entzun eta dantza batean hasten baikara, gure parte ere badelako, nirea bederen bada.

Berrogei urte gure aro modernoko intelektual handienetako baten misterioa hasi zela, bere idazketa oparoaren esperoan geratzen ginelarik urtez urte.

Berrogei urte herri xehearentzat ekintza gogoangarria gertatu zela, zure kontsideratzen dituzunak kartzelatik ihes egitea ospatzeko moduko kontua baita.

Eta atzo egin zuten kantuarekin dantza Arrasaten, ekainaren hamalauan Donostian egin bezala, edota urriaren lauan Euskal Herriko hiriburuan egitea espero dugun moduan.

Historia garaileek idazten dutela diote, baina historia egin herriak egiten du. Aupa Mikel!

 

EKAINAK 30 (amaiera)

Beno, ez nuke hau amaiera bat izaterik nahi, gero arte bat baizik, baina egia da urtebeteko erronka honi bukaera heldu zaiola. Nire helburua egunero idazten jarraitzea den arren, intimoki bederen, eta lantzean behin zerbait publikatzea, ez nuke ez eperik ez datarik ezarri nahi, ez baitut nire burua behartu nahi. Libreago sentitu nahi dut eginkizun horretarako, jakin badakidan arren, idazketa oso prozesu diziplinatua behar duela, zure hitzei forma egokia aurkitzeko, zure manerak lantzeko, zure ideiei bide emateko.

Urtea azkar igaro da, badirudi atzo zela gaixorik nengoela zutaz behar bezala ez agurtzeak eragin zidan ondoezarengatik, baina hemen naiz, urtebete zaharrago, ez dakit zenbat zimur gehiago, bost herrialde aberatsago, eta zurekiko antzeko sentimenduak gogoan.
Kudeatu dut egunerokoa, kudeatu dut bakardadea, kudeatu dut maitasuna eta maitasun eza, eta esan bezala egunero idatzi dut, egunero hartu dut hausnartzeko tartea, buruari bueltak ematea gauza arrotza bailitzaidan.

Balorazioa positiboa izan da, ezin bestela izan, momentu onak txarrei gailendu baitzaizkie ezbairik gabe. Eta orain errealitatera bueltatzea tokatzen da, lanera, egunerokora, iratzargailua jartzekoa, kirol gutxiago egitekoa, denbora libreari beste etekin bat ateratzekoa. Horrela baita bizitza, denak baitu hasiera eta amaiera bat, zerbait bukatzen da beste zerbaiti bidea egiteko. Espero dudan gauza bakarra da datorrena orain artekoaren parekoa izatea gutxienez.

Opor onak igaro ditzazuela irakasle, lagun eta irakurle anonimoak. Ni bihar lanera buelta neure burua errealitatean kokatzen hasteko.

Uda on eta laster arte!

EKAINAK 27 (ajia)

San Joan hauek desberdinak izaten ari dira. Lanera joateko presiorik gabe, egunero egiten ari naiz kale bueltaren bat, lasai antzean,  baina tonto-tonto nahiko nukeena baino atxur gehiago harrapatzen ari naiz.

Atzo zuloa duen batekin juntatu eta botellinak bata bestearen atzean jausi ziren, afaldu gabe noski, etxera nahiko kalteturik heldu naizelarik. Etxera garaiz joateko gaitasuna eduki dut halere, baina orain nire gorputza arraro dago, aspaldian ez bezala, eta nire buruarekin borrokatzen ari naiz zer egin, jokaldia errematatu eta dena ematen bukatu jaiak, ala garbiketa fasean hasi gaurdanik, hondartzara joanez ur gaziak nire ondoeza senda dezan eta gero etxera erretiratuz, bihar asteburu menditsu bati ekiteko.

Eta burua motel doanez, inoiz baino motelago, erabakirik hartu ezinik nabil, pentsamenduak gelditu bezala egiten baitzaizkit. Aspaldi ez nuela halako sentsaziorik, eta ondo pasatzen ari naizen arren, nahiago gorputza bere osotasunean sentitzea.

Astelehenetik aurrera sartuko naiz berriz ere fase berri batean, gogoz baina galbana eta bertigo apur batekin izango da, bitartean, ajea pasatzera.

EKAINAK 21 (solstizioa)

Gaur urteko egunik luzeena omen planetaren alde honetan. Lurrak eguzkiarekiko duen posizioarengatik eguzkiaren argi izpiak denbora luzeagoz iristen dira gurera, urteko egunik luzeenak sortuz. Egunsentia 06:27an izan dugu eta 21:51ean jarriko da.

Maite ditut egun luze horiek, karkabatik zoazela eguzkiak itsutzen zaituen iluntzeko azken ordu horiek magikoak iruditzen zaizkit. Eta horrekin batera ospakizuna, sua, aurreko txar guztia erretzeko eta ahazteko unea, sasoi berriari gogoz eta gogor ekitekoa.

Ez naiz oso tradizio zalea, baina gure kulturak dituen ospakizun eta ohitura batzuk maite ditut. Gure herrian San Joanak deitzen diegu, elizak dena kutsatu duelako gure gizartean, baina udako solstizioaren jaiak dei genitzake, deitu beharko genituzke. Estra ofizialki gaur hasiko dira herrian, baina ofizialki astelehenean, eta ni ere suaren inguruan bilduko naiz hainbat lagunekin, antzinako ohiturari jarraiki, bizirik gaudela ospatzera, sutan txarra erretzera, desio berriak eskatzera, barre egitera, kantatzera.

Beti aldarrikatu dut San Joan eguna, solstizioarekin lotuta dagoelako, Euskal Herri osoan jai ofiziala beharko lukeela, herri eta auzo guztietan egiten baitira suak hilaren hogeitahiruan. Baina horrelako aldarrikapenek gaur egun ez dute inolako indarrik. A ze tontakeria, Euskal Herriko jai ofiziala, hor edukita Pilarika eta Konstituzioa, gure herriaren zapalkuntzaren adierazle mugaz alde honetan.

Baina ez dut negatibo jarri nahi, egun hauek alaitasunerako eta itxaropenerako egokiagoak baitira. Beraz irten kalera, jaso naturaren epela, dantzatu, kantatu, maitatu, ahaztu eta bota minak sutara, errautsetatik zu berri bat irten dadin.

Gora udako solstizioa!

EKAINAK 13 (ekaitza)

Gustuko dut euriaren zarata, gustuko ditut trumoiak eta tximistak. Etxean haiek entzun eta sentitzeak halako ongizate bat sortarazten dit, eta orduan zurekin akordatzen naiz, une gozo hori etxearen babesean zurekin partekatzea desiratuz.

Gaur sargori zen, arratsaldean bereziki. Zinemara joan naiz, pelikula triste eta era berean goxo bat ikusi eta, aretotik irtetean, euria goitik behera ari zuen bortizki. Trenera abiatu eta etxerako bidea lehorrean egin dut, baina afaltzen ari nintzela, tupustean, ekaitza berpiztu da. Leihoak zabaldu ditut, korrontea sortarazi dut, nire gorputz epelak haize freskoa senti dezan, etxean jasanezina bihurtzen ari den tenperatura apur bat jaitsi dadin. Eta hemen naiz, doinu errepikakor horren konpasean, ordenagailu aurrean, nire azken hitzak izkiriatuz. Beno, ez dira azkenak izango, oraindik hilabeteko konpromisoa betetzeko asmoa daukat, tartean herriko jaiak izan arren. Baina jada ez ditut hogei urte, ez dut uste garai bateko bi egun jarraiko parrandak egingo ditudanik. Gorputzak, agian, jarraituko lidake, gogoak ez dut uste.

Egia esanda aspaldi ez dudala gaupasa bat egin. Azkena iazko San Ferminetan izan zen eta zazpietarako furgonetan nengoen, ziurrenik tabernak itxi zituztelako, baina hala zen. Alkohol tasa batetik aurrera galtzeko joera ez dudala galdu ziur naiz, baina ez dut nahi, ez dit onik egiten, ez dut behar, ez zait interesatzen, zurekin egoteko ez bada bederen.

Baina ekaitzaz ari nintzen, gustuko ditudala, gogoa baretzen didatela, naturaren espresatzeko modua direlako agian, pilatu duen gehiegizko beroa, gehiegizko pisua, gehiegizko elektrizitatea galtzeko modua, deskargatzeko modua, denak bere onera bueltatu behar baitu, orekara, nik hainbatetan faltan dudan egoera horretara.

Eta hemen, zerua orekatzen den bitartean, nire orekaren bila jarraituko dut, azken boladan asko kostatzen ari zaidan arren.

Amets ederrak izan!

  

MAIATZAK 31 (etxea)

Atea ireki eta nire lehen kezka beti argia piztuko ote den izaten da. Pizten ez bada automatikoak salto egin izanaren seinale, eta orduan izozkailuan dauzkadan janariekin akordatu eta hura ireki eta harrez beteta topatzeko ideia datorkit burura. Baina gaur, atea ireki eta argia piztu da. Dena ondo oraingoz.
Itxi usaina dago, leiho pare bat zabalik utzi nituen arren, eta armiarma sarez betetako abandonatutako etxe zahar batean sartzen ariko banintz legez eman ditut pausuak, gela guztiak zeharkatuz, ezer arrarorik gertatu ez dela ziurtatzeko bezala. Behin hori eginda afaltzeko zer eduki dezakedan miatu eta ondoren komunetik pasa, biluztu eta pijama jantzi aurretik baskularen gainean bermatu naiz. Espero nuena, bi kilo gehiago ia. Astelehenetik aitzina garbiketa, barazkiak, gozo gutxi, alkohol gutxiago eta kirol asko. Ez dut lortutako arintasuna erabat galdu nahi, saiatu behar dut bederen atzera egiten.

Eta jada datorren ikasturteko lanean pentsatzen, hartutako erabakiak asimilatzen eta zu gogoan, nire ohean zu berriz izateko desiratuz.

Maiatzak berea egin du, uda usainean nabil eta odola aztoratuta daukat jaiak datozela eta, nerabe baten antzera. Beraz, geratzen zaidanaz gozatzen ahaleginduko naiz, besteek oporrak hartzean lanean hasi aurretik.

ABUZTUAK 17 (aberatsa banintz)

Oporretan disfrutatzeko ez da gauza handirik behar. Nik, urtero, hondartza ondoan lo egiteko plana egiten dut, etxetik zazpi kilometrora. Huskeria bat irudituko zaizue, ergelkeria bat, baina niretzat izugarrizko plana da: planazoa.

Atzo gauean kontzertu batera joateko aitzakiarekin halaxe egin nuen. Furgoneta Ondarretan aparkatu eta bertan lo egin. Goizeko bederatziak aldera jaiki, bainadorea jantzi eta zuzenean bainu bat hartzera joan naiz. Igeri apur bat egin, dutxa hotza, jantzi eta handik taberna batera gosaltzera, aberatsak bezala.

Geroago furgoneta tokiz aldatu behar izan dut, isuna jasoko ez banuen, edota dirutza bat TAOan utzi, eta, berriz ere, hondartzara liburu batekin goiza pasatzera. Gaurkoan etxera itzuli naiz bazkaltzera, baina plana luza dezakezu txiringitoan zerbait janez, edo auzoko tabernaren batean pintxo batzuk, edo menua.

Zuei ez dakit, baina niretzat jaiki eta hogeitahamar metrotara itsasoa edukitzea izugarria iruditzen zait. Aberatsa banintz nire diru guztia horretan inbertituko nuke, apartamentu bat Ondarretan erosten. Baina loterian jokatzen ez dudanez zail samarra daukat. Beraz, tarteka, furgonan joango naiz nire ametsa betetzera.

Eta zuk, aberatsa bazina, zer egingo zenuke?

Ondoloin eta segi amesten! 

UZTAILAK 27 (mediterraneo)

 

Eguzkiak itzali du

gaueko iluntasuna

inguruan dena da ur

irla batean baleude

 

Beroa, egarria, gosea

beste ezer kabitzen ez den ontzi mengelean

 

Ozeano zabalaren erdian

lur bila

mundu hobe baten bila

libre izango diren leku baten bila

 

Eta berriz ere gaua heldu da

Mediterraneoaren erdian

 

Eta hondoratu aurretik

inork topatuko dituen esperantzaz

lokartu da umea

ama gaztearen besoetan.

UZTAILAK 7 (san ferminak)

 

San Ferminetan gaude. Atzo txupinazora joan nintzen aspaldiko partez, eta idazteko tarterik ez nuen izan. Horrelakoak gerta dakizkidala jabetu naiz. Saiatuko naiz denbora errekuperatzen modu batera ez bada, bestera.

Gaur Bridget Jones bat egitea erabaki dut.

Uztailak 7:

Atzo edandako zerbezak: hiru, lau, bost, sei,…zazpi.

Edandako kubatak: bi.

Jandako enbutidoa, patata frijituak eta pastak: urte guztikoak.

Erretako zigarroak ala bestelakoak: zero, aspaldi utzi nion erretzeari.

Ligeak: bat ere ez, aspaldi utzi zioten nirekin ligatzeari.

Pisua: 63,5 kg, azken urteko altuena.

Astuna, puztuta, gizena eta itsusia sentitu naiz jaiki naizenean. Gaurtik aurrera egunerokoan diziplinatua izatea jarri diot neure buruari helburu: garbi jan, kirola egin, alkohola asteburuetan soilik, …Baina astean zehar berriz ere Iruñeara joateko asmotan naiz, beraz, plana hurrengo asterako utzi beharko.

Eta tartean Mark Darcy bat topatzen hasi beharko nuke, besterik ez bada bizkarrean krema eman diezadan, uda honetan erreta amaitu nahi ez badut behintzat.

UZTAILAK 6 (txupinazoa)

 Iruindarrak, Gora San Fermin!

UZTAILAK 5 (uda giroa)

Gaur izan dut nire uda sasoiko lehenengo hondartza eguna, fundamentuzkoa.  Aurretik ere hondartzan izana naiz, baina gaur bero zegoen, eguzkitsu. Lanetik eguerdian irten eta zuzenean joan naiz Ondarretara. Marea altu zegoen, hondartza lepo. Jendea eguzkitan etzanda, buelta alde batera, buelta bestera.

Nik, hasteko, nire igeriketa saioa egin dut, marmokak oraino agertu ez direla aprobetxatuz. Eta ondoren bai, ondoren eguzkitan etzan naiz, haren izpiak xurgatzera, infragorriak eta ultramoreak, denak, D bitamina dosia errekuperatzeko asmoz, edo ez. Ematen didan plazerarengatik,  besterik ez. Zeren esan beharra daukat ni hondartza zalea naizela. Are gehiago, hondartzako profesionala naizela esan dezaket.

Oihala beti eguzkiaren norabidean ipintzen dut, hondarrarekin burukoa egiten dut. Hondartzako poltsan beti dauzkat igeriketarako betaurrekoak, eta eguzkitako krema, eta esku oihal bat, eta aldatzeko bikinia, eta plastikozko poltsa bat arropa bustiak sartzeko. Oraindik ez daukat goi-mailako masterra. Ez dut esertzeko aulkia eramaten, furgonetan bat dudan arren. Oraindik gorputzak aguantatzen dit hondarretan etzan eta jaikitzeko nahi beste. Gainera, aulkiarekin atzera eta aurrera ibiltzeko ideia ez zait erakargarri egiten, oraingoz. 

Hondartzako profesionala izatea ez da gautik goizera etortzen zaizun zerbait. Nik umetako uda guztiak hondartzan igaro ditut, Kontxan, nire guraso, anai-arreba, lehengusu eta inguruko lagunekin. Astean zehar bazkal ostean joaten ginen, eta iluntze arte izaten ginen bertan. Asteburuetan jardunaldiak maratonianoak izaten ziren. Eguerdi aldera joaten ginen gure otorduekin. Hozkailu laranjan gurasoek urardo freskoa eta fruta eramaten zuten;  tarteka, errusiar ensaladilla. Koloretako Magefesa fianbreran aldiz, patata-tortilla, xerra enpanatuak eta horrelakoak. Postrerako helatu bat erosten ziguten eta, ondoren, derrigorrezko digestiorako bi orduak kartetan eta bestelako jolasetan igarotzen genituen, uretarako ordua ailegatu arte. Horrela eguzkia ezkutatzen zen bitartean igarotzen genuen eguna. Gero Aieteko busean bueltatzen ginen etxera, lehertuta. Eta hurrengo egunean berriz ere antzera.

Nik izugarrizko oroitzapen ona daukat. Ederki pasatzen nuen, eta geroago, nerabetan ere, lagunekin hondartzara joateko plana egiten genuen.

Urteak pasa ahala, lagunak eta konpainiak aldatzen joan dira, baina plana ez. Gaur egun, normalean, bakarrik joaten naiz, ondo hornitutako nire poltsaz lagunduta, liburu batekin. Ez dut inor behar horretarako. Han egote hutsa plazera da niretzat. Eta berdin zait azala gazitu eta lehortzea, hondarra kulero barruan sartzea, ala bular tartea izerditua edukitzea. Uretatik irten eta hondar epeletan etzateak sortzen didan sentsazioak ez du preziorik.

Ba al da uda girorako plan hoberik?