Ferminek bere despedida kontzertua iragarri zuenetik kontzertu asko izan dira, hau da, bakarra izango zena espektatibak sortuz, bira bihurtu zen, eta bere musikarekin heldu garenok, hori inoiz lortzen bada, han egon nahi genuen, gure gaztetako revivala egiten, bueltatuko ez denari behar bezalako agurra ematen.
Lortu nuen Bilboko lehen kontzertu hartarako sarrera, geroago lehena ez zena izango, nola engainatzen gaituzten; gero Donostiarako ezin sarrera eskuratu gabe geratu; Arrasatera ez nintzen joan biharamunean lana nuelako, eta Gasteizko jaietan mendian harrapatu ninduen. Iruñeako azkenerako, azkena bada, erosi nuen sarrera ere, aspaldi, oso aspaldi, eta gaur, doan izanik, Moskura joango naiz, hirugarren aldiz ikasturte honetan, deja vu bat bizitzen saiatzera, gustuko ditudan kantuekin gozatzera, kantatzera eta dantzatzera; finean, bizitza honek eskaintzen dizkigun plazer txiki horietaz disfrutatzera.
Hirugarren revivala izango da, ez azkena, eta inork pentsa dezake batzuk iraganean ainguratuta bizi garela. Ezta gutxiago ere. Gaur eguneko musika talde piloa gustuko dut (mordor). Onartzen dut nerabeen gehiengoek entzuten dituzten reggetoia eta antzeko doinuak gorroto ditudala, baina talde euskaldun berrien CD ugari eskuratzen dut autoan noanean entzuteko. Ez noa inoiz radio rahim entzuten, agian nire hamar kantu gogokoenen artean egon arren. Ez naiz iraganean bizi, oraina bizitzen saiatzen naiz, hori baita gure errealitate bakarra, baina noizean behin nondik gatozen oroitzea ez dago gaizki, perspektiba ez galtzeko, zer garen gogoan izateko eta etsaiak non dauzkagun ondo kokatzeko.
Gora herria!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina