Ekainak hogeitahiruko egunerokoan nire amodio handiez aritu nintzen. G, T, S eta Z izan nituen hizpide.
G-ren inguruan honakoa idatzi nuen:
Nire lehen amodio handia san fermin
batzuetan ezagutu nuen, txosnetan. Inoiz ez zaizkit ahaztuko G-ren begi urdin
haiek, ikusi eta haren begiradari iltzatuta geratu nintzen asteburu guztirako.
Hamazazpi urte besterik ez nuen. Bi urte gutxienez iraun zidan harenganako
gogoa. Urte betera ikusi nuen berriro, handik aurrera sekula ez, ez dugu inoiz
gehiago kointziditu, ez manifa batean, ez kontzertu batean, inon ez, halere, ez
ditut inoiz ahaztuko haren begiak, ezta berak errepikatzen zuen esaldia ere.
Esaldia honakoa zen “ Lo malo no es
vivir en las nubes, lo malo es bajar”.
Ez galdetu zergatik edo zergatik ez, kontua da aurreko astean G etorri zitzaidala gogora eta haren izena googleatu nuela, bere berri sareetan topatu asmoz. Eta agertu zen haren argazki bat. Eskela bat zen, duela bi urtekoa. Zerbaitek egin zidan bihotzean krak.
Argazkia zuribeltza zen, ez zen haren
begien urdina antzematen, ile ugaria erabat zuritua zeukala ikusten zen, eta
gaztetako liraintasuna galdua nonbait, aurpegia eta lepoaldea beteta ikusten
baitzitzaizkion.
Espekulatzen hasi nintzen, eta
jasotako informazioagatik ospitalean hil zela zirudien, beraz, ziurrenik, gaixotasun
larri baten ondorioz. Akaso minbizia, batek daki. Berrogeita hemezortzi urte
zituen, gazte gure mundurako, gazte nire baitarako.
Nire barruari begira jarri nintzen,
nire minetara, nire beldurretara, nire gabezietara, eta otu zitzaidan haiek
baztertzeko tenorea badudala, bizitzak ihes egiten baitigu gurera bilduta
gauden bitartean.
Espero dut G orain bai lainoetan egotea,
lasai, zure maiteen bihotzetara egunero jaitsiko zaren arren.
Muxu bat zure san ferminetako
maitearen partetik!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina