URRIAK 30 (Edurne zuri berritua)

Bart gauean berarekin egin du amets. Denbora asko da ez duela ikusi. Hura ahazteko bidean da, edo ahaleginean bederen, baina patuak berarengana bultzatzen du, etengabe.
Herriko aldizkariko argazkietan topatu du behin baino gehiagotan, eta bart, beste behin ere ametsetan.

Ez da amets sexuala izan, ezta sentsuala ere, baina berarekiko beharra eta nolabaiteko menpekotasuna azaldu dizkio, eta hain zen bere irudia garbia, ezen jaiki bezain pronto telefonoa begiratu duela, haren deia edo mezua topatzeko esperantzaz.

Bilatu du uatsapean, bilatu du telegramen, baita facebook eta instagramen ere. Miatu du bere korreo elektronikoa. Baina alferrik izan da, ez dago haren seinalerik inon.

Eta Edurne zuriren antzera, sagar bati kosk egin, eta somnifero eskukada ahoratu ostean,  oheratu egin da, betirako loaren bila, haren musuek esnatuko duten itxaropenaz. 

MARTXOAK 31 (katua eta xagua)

Ia ahazturik zaitudanean agertu egiten zara, ostera ere desagertzeko. Baina zu desagertu arren zure presentzia iltzaturik geratzen da nire gogoan, eta beste behin ere, zuri buruzko galdera denak otutzen zaizkit bat-batean, zuri buruzko kantu guztiak nahasten zaizkit kanta bakar batean, eta nahasmendu moduko bat jabetzen da nitaz.

Sabelean eta bihotzean uste, sentsazio, inpresio eta sentimendu kontrajarriak pilatzen zaizkit, ezinegon jasanezin bat sortuz. Eta gauza da, nahi gabe edo nahita, egunero ikusten zaitudala, ezkutuan, arrazoiak zu ahazteko esaten didan bitartean. Baina ba al du arrazionaletik zerbait zurekiko desio honek arrazoiari kasu egiten ibiltzeko?

Eta batzuetan iruditzen zait zuk ere ikusten nauzula, ez dakit nahita edo nahi gabe, nire presentziaz jabetzen zarela eta poztu egiten zarela ni ikusteaz.

Baina katuaren eta xaguaren joko hau oso mingarria suerta daiteke, denboran gehiegi luzatzen bada, ni bezalako izaki hauskorrentzat. Niretzat hala izaten ari da, zure presentziak sortarazten didan pozarekin batera, mina zabaltzen doakidalarik, apurka, apurka, nire gorputzeko atal guztiak inbadituz.

MARTXOAK 25 (arraro)

Egun hauetan arraro sentitzen ari naiz. Ez dakit oraindik ez dudalako guztiz lur hartu den; akaso, eguraldi heze honen eragina, atzo etxetik irten ere ez nintzen egin; edota hormonak berriz ere dantzan ditudalako, gaueko beroaldiak ostera ere hasi zaizkit erasoan. Beharbada, guztiaren nahasketa edo konbinazioa da. Ez dakit, baina arraro sentitzen naiz, barrura begira bezala, dagoeneko ezagutzen ez dudan zerbait deskubritu nahiko banu lez.

Eta barruan beti gauza bera dakusat, zure irudia, zure argazkia. Hari begira igarotzen ditut orduak, liluratuta, munduko ordu guztiak izango banitu bezala. Eta bitartean nire gorputzak aldaketak jasaten jarraitzen du: zimur bat gehiago han, halako molestia hemen, beroaldiak orduero gutxi gorabehera. Pupa bat irten zait ostera ere ezpainetan. Duela bi aste behekoan, gaur goikoan. Ez, ez naiz inorekin sutsuki musukatzen ibili, ezta ametsetan ere. Defentsak baxu ditudala uste dut, erasoaldi baten aurrean babesgabe sentitzen naiz. Orain duzu aukera ni erasotzeko, ez dut erresistentziarik jarriko, ez baitut indarrik, oso arraro sentitzen bainaiz, barrura begira, ezer berririk deskubritzeko banu bezala, eta barruan beti zu, besterik ez. Eta hor geratzen naiz zuri begira, munduko denbora guztia izango banu bezala.

MARTXOAK 21 (amesten)

Gaur zure irudia gogoan nuela esnatu naiz. Hau da hau marka, justu gaur, zure oroitzapena inoiz baino presenteago izango dudan egunean. Kasualitatea? Kasualitateak ez dira existitzen esango luke batek, orduan zu ikusteko beharrak eraginda nire adimen naturalak sortu duen fikziozko errealitate bat izan zara, ordenagailu potenterik gabe, soilik nire barruan gordeta dudan une gozo bat erabilita.

Baina nola diren gauzak, ametsetan ikusi bai, zelan nagoen galdetu didazu eta erantzun orduko desagertuta zeunden. Ametsak zure bila nenbilela jarraitu du, esnatu naizen arte.

Zergatik egiten didazu ihes ametsetan ere? Beldur al zara esan dezakedanaz, edo zu zara beldur zuk nahi ez baina senti dezakezunaz? Atzeraka egiten al dizut ametsetan ere?

Ez dakizu zein penatua hartu dudan esnatu naizenean, jabetu bainaiz zurekin ametsetan ere nekez elkartuko naizela inoiz.

Eta jaiki eta zure irribarre gozoa gogora ekarrita pentsatu dut, gutxienez, egun batez ondoan izan zintudala nire gotorlekuan.

Eta zuk, egin al duzu nirekin sekula amets, ala nik ere alde egiten dizut?