Urriak 22 (beldurrak eta minak)

“…eta, batzuetan, hauxe galdetzeko gogoa izaten dut: norbaitek laztantzen al zaituzte oraindik? Norbaitek besarkatzen al zaituzte? Noiztik ez zaituzte ukitu beste norbaiten azalak?

Neure burua zahartuta irudikatzen dudanean, benetan zahartuta, hemendik berrogei edo berrogeita hamar urtera nolakoa izango naizen imajinatzen dudanean, zera iruditzen zait mingarriena, jasangaitzena: pentsatzea beharbada inork ez nauela gehiago ukituko.”
(Esker onak/ Delphine de Vigan)

Noiztik ez dut sentitu beste norbaiten azala nirean?

Adinean aurrera noan heinean, mingarriena, jasangaitzena suertatzen zait pentsatzea beharbada inork ez nauela gehiago ukituko etorkizunean.

Inoren azala sentitzeko aukera izango ote dut?
Norbaitek ukituko al nau berriz ere inoiz?
Norbaitek besarkatuko al nau ostera ere inoiz?

Horra hor nire bizitzako beldur handiena.

UZTAILAK 23 (oporrak)

Astebete pasatxo daramat oporretan.

Esan dezaket bizirik irten naizela Espainiako futbol selekzioak mundiala irabazteaz, hau da, apenas heldu zait horren inguruko berri, komentario eta plastadarik, ziurrenik informatiboak eta kate espainolak ikustea ekidin dudalako. Horren harira, aurreko igandean euskal selekzioen aldeko manifestazioan izan nintzen, eta bertan erabilitako lema batzuk ez nituela oso gogoko izan aitortu beharra daukat. Jendea independentziaren kausara erakartzeko besteak iraintzea ez zait biderik egokiena iruditzen, pribatuan nahi duguna esan dezakegu, baina publikoan mezuak zaintzen ikasi beharra dagoela pentsatzen dut. Nik ere esan dezaket puto futbol, baina manifako ehuneko laurogei eta hamabosta gutxienez haserretuko nuke. Baina gaia ez da hori. Gaia da nazioa garela aldarrikatzea, eta gure izenean lehiatzeko eskubidea izatea, inolako eragozpenik gabe. Baina tira, han egon nintzen hooliganen artean nahasturik konbentzimendu osoz.

Bestela, momentuz egun hauetan ez dut gauza handirik egin, ez bada hondartzara joan, mendi irteera batzuk egin, kontzerturen bat ikusi, zineman freskuraz gozatu, iratzargailurik gabe lo egin, gehiago irakurri, sofan etzanda orduak igaro. Hori da, oporrak. Bizitza sozialerako tarte gutxi oraingoz, bikoterik eta kuadrillarik ez izatearen ajeak eta ondorioak. Egia esan munduarekin haserre samar nabil eta nahiko asozial. Horrek ez dit on gehiegirik egiten, baina gero eta zailagoa egiten zait bidelagunak topatzea. Batzuetan zoritxarreko ni, besteetan aldiz zorioneko pentsatzen dut, hortik ikusten ditudan harremanak eta bizitzak ikusita. Baina tira, ez nadin ezkor jarri, oraindik nire zeta topatzeko itxaropena ez baitut galdu, horretarako gutxi falta zaidan arren.

Oporrez ari nintzen. Turista izatea tokatuko zait aurrerago, baina oraingoz, esan bezala, oporrak etxean, herrian, probintzian igarotzen ari naiz, gustura gainera. Eta zergak bertan ordaintzeak, erlijiosoki esan dezadan, ematen dit dirua zertan inbertitu beharko litzatekeen esateko eskubidea. Ba berrize, beste inoiz aipatu izan dudan gaiarekin natorkizue: gure basoen eta mendi ibilbideen egoeraz.
Atzo hamahiru bat kilometroko ibilbide bat egitera joan nintzen, markatutakoa, nire herrian. Beno herritik abiatuta, gero hor ibili nintzen Nafarroa, Orereta, agian Donostiako mugetan, ez dakit oso ondo. Bakar bakarrik ibili nintzen. Turismo zero, nik eskertzen dudan gauza, baina aisialdirako eta kirolerako gune bezala markatuta egonik ze gutxiago bidea garbi mantentzea baino. Ikusi behar dituzue nire hankak eta besoak gaur, denak harramazkaz beterik. Ba hori, bidea zikin, iniztorra izugarri hazita, eskerrak dena lehor dagoen, euriarekin handik pasatzerik ez baitzen egongo, sasiak nonahi, lotsagarri samar. Instituzioek diru gehiago gastatu beharko lukete bertako turismoan, gure guneak, gure ibilbideak, gure basoak zainduz, lana sortzeko beste modu bat litzateke gainera eta gure aisialdiaren kalitatean eragingo lukete, gu gara azken finean hemen bizi, produzitu eta kontsumitzen dugunak egunero, cheesecakik jan ez arren.

Eta aisialdiari lotuta, jazzaldian murgilduta gaudela, ez, atzo ez nintzen ETS ikusten egon, besteak beste gure politikoei ez zaielako okurritu horrelako egunetan gaueko autobus zerbitzuak jartzea probintziako kideoi. Hobe lukete hirurehun mila horietako parte bat herritarren mugikortasunean inbertitzea, guk ere aisialdi horretaz ganoraz disfrutatzeko aukera izateko. Baina aizue Donostia turistez lepo zegoen, dago. Zurriolatik buelta bat eman eta ez zegoen tokirik ezertarako. Egia esan planazo bat da, giro onarekin hondartzan kontzertuez gozatzea. Baina asteburura itxaron behar aldirietan bizi garenok.

Eta gaurko bero saparekin hemen nago itzaletan, pantaila aurrean hitz hauek izkiriatzen, ondoren zer egingo dudan erabakia atzeratzen ahal beste. Eta zu zertan zabiltza zeta maitea?

Gozatu oporrak, uda giroa edo dena delakoa.

 

 

UZTAILAK 15 (ze nezesidade)

Gaur hilak 15 nire oporretako lehen eguna.

Ze nezesidade hilaren batetik oporretan egon nintekeenean hartzen ditudan erabakiak hartzeko, galdetzen diot neure buruari; ze nezesidade besteen hanka sartzeak zuzentzen aritzeko, besteen lana gainbegiratzen ibiltzeko, ze nezesidade. Ze nezesidade besteen lana antolatzeko, kritika besterik ez dela etorriko jakinik.

Egun batean lankide batek -nahi duzulako- esan zidan, zuzendaritza taldeetan egoteak dirua eta ospea ematen duten karguak bailiran. Isildu egin nintzen, nahi dudalako ez, zuek ez duzuelako nahi erantzuteko egon nintzen, konpromisoagatik esatekotan egon nintzen, militantzian ibili garenok sinisten dugun horretan konpromisoak hartzeko joera dugulako, tontoak garelako akaso, edo mundu hobe baten alde eragiteko modua iruditzen zaigulako. Ez diogu ordutegiari begiratzen esateko hamarretan sartzen garela eta ez garela lehenago etorriko, bestelako jarrerak izaten ditugu, lanaz haratago zerbait ona egiten ari garelako ideiak bultzatuta, askorentzat gauzak gaizki egiten ari izanaren ordaina jaso arren.
Edozein kasutan, nezesidade ez, baina hemen nago eta gaur hartu ditut oporrak. Eta gaur hasi da nire urteroko noraeza, nire burua, gogoa eta errealitatea guztiz kokatu arte.

Zer egin? Mendira joan, hondartzara? Norbaitekin plana egiteko aukera? Telefonoa hartu eta baten bati deitu? Edo beti bezala bakardadeari aurre egin naturan galdurik? Baina azken garaietako bero sapa honek ez du asko laguntzen. Hainbat plan egiteko gogoa guztiz ezerezten dit, eta hemen nabil denborari aurre hartu nahi baina ezinean. Gainera, aurten disgustuak besterik eman ez dizkidan furgonetarik gabe nago eta horrek aukerak mugatzen dizkit. Ea ostiralerako lixto dudan.

Baditut planak abuzturako, baina ordura arteko bi asteak oso luze egingo zaizkidalakoan nago, ez badut munduari begiratzeko nire modua aldatzen bederen. Damu naiz uda osorako oporrak hartu ez izanaz, alde batetik; bestetik, lagunekin egiten ditudan planak beharrezko ditut nire gogoa bizirik eta alai mantentzeko. Aitzitik, ezer egin gabe egoten ikasi behar dut, askotan sentsazioa baitaukat beti zerbait egiten aritu behar izanaren gurpilak harrapatuta naukala, ez naizela gai besterik gabe liburu bat hartu eta etxean lasai egoteko, kanpoan dagoen giroari begiratu gabe.

Eta nire mundutik haratago futbola. Atzo Donostian ez dakit zenbat Espainiako kamiseta ikusi nituen. Gauean, etxean nengoela, golen ospakizunen oihuak heltzen zitzaizkidan auzoen etxeetatik, eta igandean, Donostian, pantaila erraldoia jarriko dute finalaren jarraipena egiteko. Ez da duela urte batzuk imajinatuko nukeen egoera, baina hori da bizi dugun errealitatea, beste batean sinisten dugunok ez badugu konpromisorik hartzen gauzak aldatzeko. Ze nezesidade gauzak aldatzeko, datorrena etsipenez onartu beharrean. Ze nezesidade.

Ba horixe lagunok, bakoitzak bere erabakiak bere konbikzioen baitan har ditzala.

Karmengo jai onak igaro ditzazuela!

MAIATZAK 12 (uda berria)

Urtea aurrera doa, konturatzerako ikasturtea amaituta egongo da. Tokitan geratuko zait uda amaieran lanera bueltak ematen zidan bertigoa, tokitan zu bertan ikusteko itxaropena, tokitan zurekin nonbait topatzeko ilusioa.
Urtea pasa da, urtebete zaharragoa naiz, baina nire gorputzeko itxura besterik ez dela aldatu begitantzen zait. Aldaketarik ez, denak horretan darrai, ez bada mundua apur bat okerrago dagoela duela urtebete baino, edo hala ikusarazi digute.

Mundua kontrolatzeko nahia han eta hemen, psikopata batzuk euren gisara guztia kontrolatuz, gizonak emakumeak erasotzen eta erailtzen, gu baino gehiago bailiran, eta bitartean ni neure betiko harrikadekin, minekin eta hutsuneekin borrokan, izugarri zorigaiztoko edo inor baino zoriontsuago, nondik begiratu ere.

Eta gaur literatura sariketa baten berri heldu zait, eta otu zait ez nukeen denbora zerbait idazten inbertitu beharko zugan pentsatzean baino, ez dakizun arren horrek denbora asko ematen baitit bakarrik nagoen uneetan.

Eta azken boladan asko pentsatzen dut munduan ergel, babo, kaiku, tontolapiko asko dagoela, dena nire talaiatik begiratuta; haiengandik zenbat eta urrutiago egon hobeto dagoela bat, baina noski, horrela jarrita, hain begirada zorrotzarekin, bakarrik gera zaitezke, besteen ergelkeria zeinekin komentatu ezinik. Hori ere ez da txukuna.

Eta, amaitzeko, azken egunetan ikusi ditut duela berrogeita hamar urteko irudiak edo garai haietan oinarritutako filmak. Dena gizonak, gizonak agintzen, gizonak torturatzen, gizonak emakumeen gainetik jartzen, gizonak beste batzuk akabatzen animaliak bailiran, finean gizonak gizonkeriak egiten. Eta hori bera gertatzen ari da orain ekialdean, mendebaldean eta ikusten ez ditugun hainbat herrialdeetan, mundu guztian ez bada.

Bai udaberrian gaude, baina ez uda berri batean, munduak antzera jarraitzen baitu deja vu eternal batean bezala.

 

DEI BAT

Batzuetan etxean biltzen naiz

mundutik ihes egiteko

errealitatea borratzeko

ikusezina bihurtzeko.

Eta orduan dei bat jasotzen dut

eta gogorarazten didate 

ez naizela bakarrik

eta sentiarazten didate

badudala itzalik. 

Orduan 

ezkutalekutik irteteko gogoa pizten zait,

mundura bueltatzekoa

errealitateari aurre egitekoa

hemen nagoela esatekoa. 

Eta horrela jarraitzen du nire bizitzak

erratikoki

alde batetik bestera 

etengabe

balantza batean lez

balantze batean lez

gora eta behera

etengabe gozatzen; 

sufritzen aldi berean, 

barrezka eta negarrez

pozarren eta haserre; 

beti kontran

baina aldi berean alde.

Batzuetan

hilda nagoela pentsatzen dudanean

bizirik nagoela gogorarazten didan

DEI bat jasotzen dut.

 

ABENDUAK 30 (nire arimaren bila)

 

Basoan barna noa

pagadi, harizti

ez dakit zer diren

askoren nahasketa bat

akaso

ez ditut ezagutzen

biluzik geratu dira

hotzik ez balute bezala

 

Alde batetik errekaren marmarra

bestetik txorien kantua

erditik nire urratsek orbelean sortu

krix-kraxak

hori dut soinu banda

 

Eguzkia goian da, edo,

enbor soilen artean

bere izpiak heltzen zaizkit

tarteka, itzalak sortuz,

eta animali ikusezinez gain

ni besterik ez naiz hemen

bakarrik edo.

 

Enborrek lotsatuta dirudite

elkarrengana biltzen baitira

euren buruak ezkutatu nahian bezala

eta tarteka gorostiren baten azpitik igaro

eta zu faltan izan zaitut

muxu emateko

hori omen eta

garai honetako tradizio

 

Imajinatu ditut mendi entzutetsuak

jendez mukuru

lasaitasuna baino

estresa eragiten dutenak

eta poztu nau

mendi itsusiaren aldeko

apostua egiteak

horrelakoetan soilik

aurkitzen baitut bakea

 

Basoan barna noa

bakarrik

nire arimaren bila

ABENDUAK 24 (hipokresiari stop)

Aspaldi ez nintzela hemen esertzen, gosaldu ostean, duela urte ta erdi nire buruari jarri nion egitekoari heltzeko. Gaur egutegietan seinalatzen dugun egun horietako bat da eta balantzea egiteko gogoa izan dut, bereziki, urte amaieran ez naizelako hemen izango.

Lanera buelta oso gogorra izan da, une askotan ezingo nuela jasan pentsatu izan dut. Estres maila handia, gauzei ezin heldu, jende askoren berekoikeriaz jabetu, benetan latza egin zait. Une batzuetan bakarrik sentitu naiz, agian hori nire egoera emozionalaren isla ere izan da, ez dakit, baina oporretara desinflauta heldu naiz. Eta zein da balantzea? Ba bizitza egunero gertatzen ari zaigun hori dela asimilatzea ezin bestekoa dela aurrera egin ahal izateko.

Eduki ditut egun benetan beltzak eta eguna amaitzean nori kontatu ez neukan, eta sentsazio horrek asko pisatu dit halako unetan. Baina denari garrantzia kentzen saiatzen ari naiz, halako batean ezer gabe geratuko naizela sentitu arren. Agian hori da zoriontasunaren klabea, buruko pentsamendu guztien erabateko erauzketa.

Aurten hainbat ikastarotan izena eman dut, baina horietan ere asmatu ez izanaren sentsazioa daukat. Agian ez da hau nire ikasturtea izango, agian espektatiba gehiegi egin dut, egiten dut, gauza guztietatik, eta gero dezepzioa neurri berekoa izaten da. Ez dut sekula ikasiko. Agian ez dut ikasi nahi. Agian itxaropenaren ilusioak mantentzen nau bizirik, ilusio berorren deuseztapenak txikituta uzten nauela jakin arren.

Eta oraindik gogoan zauzkat, zuk nitaz ez duzula ezer jakin nahi jakin arren. Baina gauza da toki guztietan ikusten zaitudala, zu ez konturatu arren. Eta ahalegina egin dut zu ahazteko, baina zer nahi duzu esatea, ezin dut, bide horretan nagoela berrize agertzen baitzara, izkina batean, ezustean, eta akabo bake sentimentala.

Eta amaitzeko gabonak, badatoz familian biltzeko egunak. Baina norekin biltzen gara apenas familiarik ez dugun horiek? Poteoan atera eta oso zoriontsu garela disimulatzen dugu, gero gure lau pareten artean daukagun miseria ezkutatuz. Gaur ez nago umoreko, batetik irten eta mozkortzea nahiko nuke; bestetik, etxean geratu eta edozein asteazkenetan egingo nukeen gauza bera egitea nahiko nuke, edo mendi aldera joan lo egitera, eta hirietako burrunbetatik alde egin. Baina horretarako furgona falta dut, hori ere falta zait azken hilabetean. Arazo guztiak batera heltzen dira.

Eta bihar, anfitrioi lanak egingo ditut, geratzen zaizkidan familia-loturak mantentzeko, baina nazkatuta nago bizi dugun hipokresiaz: urte osoan akordatu ez, eta egun seinalatua delakoan egiten dugun itxurakeria horrek akituta nauka. Baina hori ere bizitzaren parte omen.

Tonua negatiboa izan arren oso lasai nago, gerretan, kartzeletan, kale gorrian dauden guztiak gogoan. Zertaz kexa naiteke, falta dudan maitasun intimoaz ez bada?

Goza itzazue egun hauek. Osasuna, maitasuna eta askatasuna.

AZAROAK 9 (urtebetetzeak)

Urteak betetzea gauza ederra da, bizitza eta bizitzea gustuko baduzu bederen. Nik maite dut urteak betetzea, horrek adinean gora noala adierazten didan arren, baina heldutasun gozo batean sentitzen naizen honetan atsegin dut.
Ederra da ere zure adin hori ingurukoekin konpartitzea, baina zeintzuk dira ingurukoak, zein da une honetan nire ingurunea? Ba hori ez dut hain argi, edo agian bai, baina ez dut publikoki adierazi nahi, nire barruan oso garbi izan arren.

Lehengo urtean nire buruari opari eder bat egin nion, eta urtebetetzea Nepalen ospatu nuen, besteak beste Everest ikusiz, astebete lehenago arte ezezagunak zitzaizkidan lagunez inguratuta.

Aurten ostiralarekin tokatu da nire eguna eta asteburu osoa bakarrik igaro dut. Gaizki ez, esan beharra daukat, baina norbaitekin topa egiteko gogoz geratu naizela ez dut ukatuko.

Baina horrelakoa da bizitza, eta pixkanaka daukaguna onartzen ikasi behar dugu. Nik gero eta konpainia gutxiago, baina bake handiagoa sentitzen dut ariman eta, alde horretatik, pozik sentitzen naiz, nirekin bizitzen ikasten ari naizelako. Pena handia ere badut, bake hau norbaitekin partekatzea nahiko nukeelako, izan zitekeen zeta, baita ondo sentiarazten nauen edozein ere. Baina hala gertatu da, kitto.
Y-k ere ahaztu du nire eguna, agian gertatu behar zen zerbait zen hori ere. Ez naiz haserretuko, bizitzak aurrera darrai, eta datorren bezala onartzen ikasten dugunean soilik lortuko dugu zoriontasunera hurbiltzea.

Eta hurbiltasunaz ari naizela, zeta, egun hauetan inoiz baino gertuago sentitu zaitut urruntasunean. Noizko gure arteko hitzordu bat?

Igande on!

IRAILAK 23 (ero gaixoa)

Galdu ninduzunetik arima alderrai baten antzera zabiltzala kontatu didate, alde batetik bestera, noraezean, bizitzeko arrazoiak faltan bazenitu bezala.
Egunez moilaren inguruan ikusi zaituzte, itsasoari begira, arrantzara irtendako itsasontziaren zain bazeunde lez, begirada galdua, ortzi-mugan iltzatuta.
Gauez kale ilun estuetako tabernetara sartzen ikusi zaituzte. Barran bermaturik egoten zarela diote, whiski botila alboan, bakarrizketan, tabernariak kaleratzen zaituen artean.
Gorputzak permititzen dizkizun pausuen baitan, eguna argitu aurretik  etxeratzen zara tarteka. Gehienetan, ordea, bidean geratzen den edozein bebarrutan esnatzen zara.

Norbaitek ostikoa eman didala esnatu naiz. Albora begiratu eta etxe pareko ezkaratzean nagoela konturatu naiz. Herriko aguazila da. Baduzu etxeratzeko garaia, bota dit gupidaz.
Orduan zure irudia etorri zait gogora, nigandik urrundu zinen unea. Ordu ezkeroztik ni naiz alderrai dabilena, whiskiak eta Orfidalek errealitatea desitxuratzen didaten bitartean.

Galdu zintudanetik alde batetik bestera nabilela kontatu dizute, noraezean, ortzi-mugatik hurbiltzen ari den itsasontzi batean agertuko zaren esperantzaz. 

IRAILAK 18 (espazio bat norberarena)

Zenbat aldiz gertatu zaizu lepo dagoen taberna edo txosna bateko barran eskatzeko zain egon eta ikusezina sentitzen zarela? Ez da gustuko platera, zure ahotsa eta lekua egin nahia, baina inork kasurik ez egitea.
Imajinatzen ditut garai bateko dantzaldietan, Tilosetan esaterako, dantzara ateratzen ez zituzten emakumeen kasuak, ezdeusa sentituko ziren mutilekiko atrakzio eza somatzerakoan.

Kuadrillismoa da gure jendartean erlazionatzeko modua, bere on eta txar guztiarekin. Galdetu bestela atzerritik etorritakoei leku bat egiteko izaten duten zailtasunen inguruan. Baina ez hori bakarrik, egoera zehatz batzuetan bakarrik egotea ez egotearen parekoa da.

Aurrekoan kontzertuak izan ziren Easo Plazan Boga-Boga jaialdiaren harira. Ze plan hobeagorik iraileko estropadetako igande eguzkitsu baterako. Eguerdian abiatu nintzen harantz. Ordu haietan estropada zela, manifa zela, ez zen jende gehiegi bildu kontzertuak ikustera, eta lasai-lasai egon nintzen. Bazkal ostean, ordea, plaza lepo bete zen gaztez, baita ez hain gaztez ere. Bakarrik nengoenez ez nuen azalera handiegirik betetzen, nire motxilak eta nik neuk okupatzen genuena besterik ez, baina arratsalde  guztia igaro nuen pauso bat aurrera, beste bi atzera, hiru ezkerrera, lau eskumara, nire tokia bilatzen eta aldarrikatu nahian, nire inguruko bikote, kuadrilla edo lagun taldeak uneoro handitzen baitzihoazen inguruan zegoenari itsu, kasu honetan ni. Nire aire eremua desagertzen ikusten nuen aldi oro, mugitzea erabakitzen nuen arte. Agobiatu egin nintzen eta konturatu, pertsona bakarra ikusezina bihurtzen dela egoera horietan, toki bat ez balu bezala, espazio bitalerako eskubiderik ez balu bezala.

Etxerako autobusean horren inguruan aritu nintzen hausnarrean, espazio bitalaz, guztiok lasai egoteko daukagun eskubideaz, ikusgarri ala ikusezin izan.

ABUZTUAK 29 (hasiera berri bat)

Duela hamahiru ordu irten naizela etxetik.

Badator buelta, badator burua nekatzeko garaia, badator kirol gutxi egitekoa.

Ordu trinkoak izan dira. Halere, gauzak amaituko ez dituzunaren sentsazioa.

Ondoren bazkaria, bestelako kontaktua izateko, bestelako harremana.

Ondo sentitu naiz, galdu sentsazioa izan arren une batzuetan.

Etxeratzean ordea hutsa. Egunekoa norbaitekin partekatzeko ezina. Betiko katramila.

Eta hau hasiera besterik ez da.

Astelehenean hasiko da benetako erronka eta urduri nago.

Ez dakit sekula horrela sentitu naizen, eta sentitu banaiz ahaztu dut dagoeneko.

Bitxia da gure burua gero.

Erraz ahazten ditu gogoratu beharrekoak, nekez gogotik kendu ahaztu beharrekoak.

Eta zurekin ez, baina aspaldian toki guztietan ikusten dudan pertsona batekin egin dut topo.

Kuriosoa da, argazki batean biak agertzen baitzarete.

Argazkia gordea dut album batean.

Eta ez dakit zugatik den edo beragatik.

Denborak esango du beragatik ala zugatik ezabatzen dudan. 

SU ARTIFIZIALAK

 Turista baten moduan 

portuan eseri

suak gustuko banitu bezala

tabernetan denbora gehiegi

ez egitearren

Ez dut mozkortu nahi

ez paperak galdu moduan

bederen

Jendearen ohhhh

eta txalo zaparradaren artean

galdu

zein sinpleak garen ohartuz

edo onartuz

Eta bitartean 

non egongo ote zaren asmatzen saiatuz

badakidalako hor nonbait zarela

ez nire zain edo nire bila

baina patuak elkartuko bagintu

Orduan bai suziriak

eta trakak nire baitan

bederen

UZTAILAK 2 (esker aunitz)

Badakit nire buruari askatasuna eman diodala nahi dudanean idazteko, baina urduri sentitzen naiz, barruan dudan korapiloa askatu beharra, eta idaztea horretarako terapia ezin hobea zait. Ez dut idatziko korapiloa eragin didan egoeraz, hori niretzat gorde nahi dut, nire gogoeten ondorioa besterik ez baita. Beste zerbaitez arituko naiz.

Gaur mezu zoragarri bat jaso dut irakurle batengandik, emozionatu naiz kasik. Soilik horrelakoak irakurtzeko merezi izan du esfortzuak, plazeretik idatzi arren esfortzu bat ere suposatu didalako. Milesker benetan.

Mezuan, besteak beste, maitasunaz edo maitasun faltaz asko hitz egiten nuela zioen, ederra dela maitatua izatea eta bikotean bizitzea, baina trukean askatasuna ere galtzen dela, eta nigan askatasun handia somatu duela. Eta horrek zer pentsatua eragin dit, indarra eman dit bizitzari sarritan faltan dudan positibotasunetik begiratzeko. Eta beti diogunez, bizitzan dena ezin da eduki, beti nahi dugu ez daukagun hori, eta nik beste batzuk dutena desiratzen dudan modu berean, beste batzuk nik dudana nahiko lukete. Espezialistak gara gero mortalok besteena desiratu eta gurea infrabaloratzeko, atsekabe konstante batean egoteko.

Gaur MLri esker nire askatasuna aldarrikatu nahi dut. Munduan nahi dudana izateko askatasuna, inor kaltetu gabe noski, nahi dudana egitekoa, errespetutik eta berdintasunetik besteei begiratzekoa. Besteak libre maite nahi ditudan modu berean nik ere libre izan nahi baitut, bidean asko sufritu arren.
Gora maitasuna eta gora askatasuna!

EKAINAK 30 (amaiera)

Beno, ez nuke hau amaiera bat izaterik nahi, gero arte bat baizik, baina egia da urtebeteko erronka honi bukaera heldu zaiola. Nire helburua egunero idazten jarraitzea den arren, intimoki bederen, eta lantzean behin zerbait publikatzea, ez nuke ez eperik ez datarik ezarri nahi, ez baitut nire burua behartu nahi. Libreago sentitu nahi dut eginkizun horretarako, jakin badakidan arren, idazketa oso prozesu diziplinatua behar duela, zure hitzei forma egokia aurkitzeko, zure manerak lantzeko, zure ideiei bide emateko.

Urtea azkar igaro da, badirudi atzo zela gaixorik nengoela zutaz behar bezala ez agurtzeak eragin zidan ondoezarengatik, baina hemen naiz, urtebete zaharrago, ez dakit zenbat zimur gehiago, bost herrialde aberatsago, eta zurekiko antzeko sentimenduak gogoan.
Kudeatu dut egunerokoa, kudeatu dut bakardadea, kudeatu dut maitasuna eta maitasun eza, eta esan bezala egunero idatzi dut, egunero hartu dut hausnartzeko tartea, buruari bueltak ematea gauza arrotza bailitzaidan.

Balorazioa positiboa izan da, ezin bestela izan, momentu onak txarrei gailendu baitzaizkie ezbairik gabe. Eta orain errealitatera bueltatzea tokatzen da, lanera, egunerokora, iratzargailua jartzekoa, kirol gutxiago egitekoa, denbora libreari beste etekin bat ateratzekoa. Horrela baita bizitza, denak baitu hasiera eta amaiera bat, zerbait bukatzen da beste zerbaiti bidea egiteko. Espero dudan gauza bakarra da datorrena orain artekoaren parekoa izatea gutxienez.

Opor onak igaro ditzazuela irakasle, lagun eta irakurle anonimoak. Ni bihar lanera buelta neure burua errealitatean kokatzen hasteko.

Uda on eta laster arte!

MARTXOAK 28 (itsas izarra)

 

Bakarrik dago lehorrean bere ingurunetik urrun

Familia eta lagunak al ditu?

Galdu egin al da, ala itsas-korronte batek ezustean harrapatu du?

 

Ezin jakin zer izan den, baina gaur itsas izarra topatu dut hondartzan.

Lehen aldia nire bizitzan euskal itsas ertzean halakorik begiztatzen.

 

Txundituta geratu naiz hari begira.

Arrunta da, ez du kolore berezirik, ez du atentzioa ematen

bere bost adarrengatik ez bada

hare koloreko bost puntako izarra Kontxako Hondartzan.

 

Hiltzeko zorian egon zitekeela eta

eskuetan hartu eta bere ekosistemara bueltatu dut

uretara

ahalik eta urrutien botatzen saiatu naizelarik

olatuek ez dezaten berriz ere

hondarreratu.

 

Itsas izar bakarti bat Kontxako hondartzan galdurik.

Halakorik ere 

MARTXOAK 15 (bakardadeaz)

Bai badakit gai honi buruz asko hitz egiten dudala, baina gizateriaren gai unibertsal horietako bat dela iruditzen zait, niri, pertsonalki, asko eragiten didana eta nire bizitzaren giltzarrietako bat ere badena.

Hilabetez ibili naiz munduko beste puntan bakarrik, niretzat nolabait arrotza den hizkuntza batean funtzionatuz, eta bai, desiratu dut uneren batean han akonpainatua egotea, baina ez dut inongo unetan bakardaderik sentitu, agian hasieratik nekielako hori izango zela nire egoera naturala han.

Heldu naiz Euskal Herrira, heldu naiz etxera, eta hasi naiz bakardadean pentsatzen. Hau da hau marka, nola da posible? Euskal Herrian bakardadea ez al da naturala ala? Edo hemen, izan ziren eta ez diren horien guztien mamuak ernaltzen zaizkit batera, bakardadearen sentsazioa handiagotuz?

Askotan pentsatzen dut oraintxe desagertuko banintz inork ez ninduela faltan botako, egunerokoan ez baitut halako lotura esturik inorekin, baina sentsazio hori, oso tristea izan arren, gero eta modu positiboagoan hartzen dut, eta horrek pozten nau. Baina egiari zor, egunerokoan inorekin lotura esturik ez izan arren, kontziente naiz hainbat pertsonek gogoan nautela modu batera ala bestera, nik beraiek ditudan era berean.  
Esaterako, jada hemen idatzi dudanez, heldu egunean lagun batek bere etxera gonbidatu ninduen bazkaltzera, eta etxera afariarekin bidali ninduen, egun hartan erosketetan eta kozinatzen ibili behar ez izateko, atsedena har nezan bidai luzearen ostean.
Atzo lankide batek idatzi zidan ongietorria emateko, etxean bueltan egoteak pozten ziola, baita hurrengo ikasturtean berriz ere lankide izango garela jakiteak.

Zuri ez dakit, baina niri espero ez ditudan horrelako jarrerek eta mezuek pilak kargatzen dizkidate, norbaitentzat nolabait inportantea naizela jakiteak autoestimua, askotan lurraren pare egoten den psikearen ditxosozko ezaugarri ezinbesteko hori, igotzen dit.

Eta hemen naiz, asteburuan, bakarrik, neurrira atondutako nire gotorlekuan, gogoa asebetetzen didaten gauzak eginez eta planeatuz. Goizean mendira, orain idatzi, gero irakurri, arratsaldez zinemara eta iluntzean lotara, ea gainean daramadan jetlagari lehenbailehen aurre hartzen diodan.

Eta gomendio batekin amaitu nahiko nuke: Bakartasunaz bi hitz liburua. 2004. urtean argitaratu zuen Txalapartak. Bertan, IKko militante preso Filipe Bidartek isolamenduari buruz hitz egiten du. Bakardadea sentitzen duzunerako terapeutikoa suertatuko zaizulakoan, on egin!