ABUZTUAK 29 (hasiera berri bat)

Duela hamahiru ordu irten naizela etxetik.

Badator buelta, badator burua nekatzeko garaia, badator kirol gutxi egitekoa.

Ordu trinkoak izan dira. Halere, gauzak amaituko ez dituzunaren sentsazioa.

Ondoren bazkaria, bestelako kontaktua izateko, bestelako harremana.

Ondo sentitu naiz, galdu sentsazioa izan arren une batzuetan.

Etxeratzean ordea hutsa. Egunekoa norbaitekin partekatzeko ezina. Betiko katramila.

Eta hau hasiera besterik ez da.

Astelehenean hasiko da benetako erronka eta urduri nago.

Ez dakit sekula horrela sentitu naizen, eta sentitu banaiz ahaztu dut dagoeneko.

Bitxia da gure burua gero.

Erraz ahazten ditu gogoratu beharrekoak, nekez gogotik kendu ahaztu beharrekoak.

Eta zurekin ez, baina aspaldian toki guztietan ikusten dudan pertsona batekin egin dut topo.

Kuriosoa da, argazki batean biak agertzen baitzarete.

Argazkia gordea dut album batean.

Eta ez dakit zugatik den edo beragatik.

Denborak esango du beragatik ala zugatik ezabatzen dudan. 

ABUZTUAK 13 (inspiratzerik ez)

Etxetik kanpoko oporrak amaituta, galbana moduko bat jabetu da nitaz, eta bi aukera besterik ez dut begiesten: edo Donostiara joan eta festaz gozatu, bi egunetan egin dut, edo etxean geratu literalki ezer egin gabe.

Beroak ez du laguntzen, dena esan beharra dago, baina lehor sentitzen naiz ezertarako, irakurtzen ari naizen liburuak bere baitan harrapatu eta sofatik mugitzea eragotziko balit bezala. Halere, bitxia da gero, liburua bera irekitzea kosta egiten zait eta, kontatzen didan errealitatea gogorregia bailitzan hura neure gogoan prozesatzeko.
Eta zer esan mendi buelta bat egitera joateari buruz; hamabost eguneko trekkingen ostean mendiarekiko atsedena behar dudala onartzen dut, laster erritmoa berreskuratzea espero dudan arren. Orain gogoak parrandara deitzen nau, kantatzera eta dantzatzera, baina horietara bakarrik joatea ez dut atsegin, eta horretarako musika ere gogokoa behar dut. Eskaera gehiegi abuztu bero baterako.

Eta notiziak ikustea drama bat da, suteak hemen eta han, genozidioa han, Palestinan, mundu osoak ikusle papera hartu duen bitartean. Noiz arte? Ze mundu mierdatan bizi gara?
Eta batzuk maitasuna zabaltzeko desiratzen, gure horren hartzailerik topatzen ez dugun garaian.
Eta ni inspiraziorik gabe nire egunerokoaren orrialde hutsak izkiriatzeko; hori ere abandonaturik daukat, beroaren eraginez izango da. Eta gauean nire gorputz biluzia blaituta esnatzen da, eta une batez nire ondoan zaudela imajinatzen dut, baina hori ere beroak eragindako haluzinazio haluzinagarri bat da.

Baina funtsean, atzean dagoena da badatorkidala errutina, badatorrela eguneroko bizitza normala, nire ezin eta gabeziei egunero normaltasunez aurre egiteko garaia, eta horretarako ere, bereziki horretarako, izugarrizko galbana daukat. Horregatik nahiago ez pentsatu, nahiago sofan izozturik geratu irakurtzen ari naizen eleberriaren bi pertsonaien antzera, eta une batez edo tenporada batez desagertu mundu krudel honetatik, denborak aurrera egin dezala, ni nire gotorlekuan goxo nagoen bitartean, inspirazioak berriz kasu egin arte.

OTSAILAK 2 (bezpera)

Ba heldu da, eta gaur ez dakit nola igaroko dudan eguna. Entretenitua egotea komeni zait nerbiyuek akaba ez nazaten. Baita gauza batzuk begiratu beharko nituzke ere, planninga zehaztea paperean, baina ez dakit ahal izango dudan.

Lortu dudan kontaktuetako batek erantzun dit, nire bila etorriko da aireportura. Flipatuta nago, ze jende jatorra dagoen mundu honetan, sasikumeez haratago. Beste batek ez dit erantzun. Ez dakit berriz ere saiatu ala ez. Nahita ez dit erantzun ala dena delakoagatik ez du mezua ikusi edo entzun? Ez dakidanez, ez dakit nola jokatu. Audio bat bidali nion. Igual zenbaki ezezaguna ikustean zuzenean borratu egin zuen? Agian idatzizkoa bidaliko diot, ea erantzunik badagoen? Bai, hori egingo dut.

Eta bitartean hemen nabil, etxea txukuntzen, ahalik eta ondoen uzteko asmoz, frigoa hustutzen, nire kiloetan eragina izaten ari dena ezbairik gabe, bueltan lizunez beteriko bizitoki bat topatzea ekiditeko, eta gogoan izan behar ez nituzkeen eta bizi naizenik ere ez dakiten pertsonekin akordatzen.

Eta konturatu naiz errepikatu egiten naizela. Idazten ari naizenean, hau jada idatzi dut, etortzen zait burura, gero eta gehiagotan. Ez dakit hori ona ala txarra den. Ez dakit estilo baten ezaugarriak adierazteko modu bat den; ez dakit ideiak agortuta ditudalako den. Horretan pentsatzen ari naizela Mark Rothko bezalako artistak datozkit burura. Ez, ez dut nire burua mundu mailako, edo Euskal Herri mailako, edo nire herri mailako artistekin konparatu nahi. Bakarrik esan nahi dut pertsona bakoitzak bere interes propioak dituela, bere izaera, bere estiloa, eta hori, lehenago edo beranduago azaleratu egiten dela. Eta ez ote zait niri hori gertatzen ari, zazpi hilabete osoz, egunero idazten aritu ostean, jada estilo eta gaitegi propioa garatu dudala eta, ondorioz,  errepikatu egiten naizela, baita izenburuetan ere.

Eta, korapilo bat sabelean, utzi egingo zaituztet irakurle maiteak, zenbat zarete, bat, lau, hiru, bost, zazpi? Gutxirekin konformatzen naiz, gaur blogean irakurle kopurua zero izan da, eta zer? Berdin dio. Halere, egunero jarraituko dut paperean nire abenturak, sentsazioak, pozak eta tristurak jasotzen. Bueltan izango duzue nire berri ostera ere.

Bitartean zaindu zaitezte, eta zoriontsuak izaten saiatu!

URTARRILAK 31 (nerbiyuak)

Maleta eginda, A-ren aholkuei ez diet jaramon handirik egin, erdiak kenduko lizkidake ziur, baina gauzak kabitu dira, beraz, gaitz erdi. Azkenean trolley batekin noa, eta gainean motxila txiki batekin.

Korapilo izugarria daukat sabelean, unetik unera handitzen doana, Z ikustean sentitzen nuena baino handiagoa, hori posible bada.

Antipodetako bi kontaktu pasa dizkidate, eta jada mezu bana idatzi diet, baina hamabi orduko aldea daukagunez pentsatzen dut gaua arte ez dutela ikusiko.

Atzoko eguraldiarekin eguna etxean igaro nuen eraman beharrekoak aukeratzen, maletan aproba egiten, urduritzen. Jada egiteko gutxi daukat, lehen egunetako planak zehazten joatea ez bada, eta halako ezjakintasun bat sentitzen dut, bertigo izugarri bat, mundua bukatzera balihoa bezala.
Zeinek esango zidan porru honetan sartzeko? Ezin nuen kanarietarako bidai normaltxo bat aukeratu ez, munduko beste puntara joan behar nik, baina zergatik? Zertarako? Hil aurretik zerbait desberdina egin izanaren sentsazioa izateko, akaso? Bere garaian Jane Campionen The Piano filma ikusi ondoren, inoiz horra joan behar dut esan niolako neure buruari? Herrian errugbi tradizioa egonik Haka bat zuzenean ikusteko? Ala, besterik gabe, natura delako nire gogoa asebetetzen duen bakarra eta han hori topatuko dudalako, natura bere osotasunean?

Dena dela, klisk egin nahiko nuke eta jada han egon, ordurarte nerbioak jota egongo naizelako. Gaur, esaterako, oso lo gutxi egin dut. Ea datozen egunetan.

Asteburu on!