AMETS (busti) BAT

Aulki batean eserita nago

hankak zabalik

buru bat nire iztartean

gora begiratu du

irribarre bat ahoan

 

Zu zara

nire barrunbeak esploratzen

 

Derrepentean esnatu naiz

izerditan blai

dena bustita

baita hankartea ere

eta ohean bilatu zaitut

ametsetan nagoela

jabetu arte

 

Penatuta baina

lanak neure kabuz

amaitu behar izan ditut

zure ahoaz nire sekretuak

miazkatzen zabiltzala

imajinatzen dudan bitartean 

BESTE (amets) BAT

Herenegun nioen amets bat nuela. Beno, zintzoa izateko amets ugari daukat, edo izan dut edo izango dut. Lehengoan bihotzeko kontuetan korapilatu nintzen, maitasuna delako mundua mugitzen duena, edo hori da behinik behin nire iritzi xumea. Baina bestelako ametsak ere baditut, ugariak, eta batzuk sekula beteko ez direla dakidan modu berean, beste batzuk gauzagarriak dira. Eta gauzatzen dira.

Ez da nire asmoa hemen eta orain biluztea, nire amets guztiak aitortzea, norberarentzat gauzak gordetzea ederra baita, hor baitatza ametsaren magia. Baina beste bat aitortuko dizuet, zuentzat huskeria bat izatearen inolako beldurrik gabe.

Amets bat izan dut, eta bertan itsasondoan egiten nuen lan (bai, gehiengoak bizirauteko lana derrigorrezkoa dugu, lanak duin egiten diguneko esaldi, iritzi edo dena delakoa, jauntxo kapitalista batek botatako amarru bat dela pentsatu arren). Ba esan bezala, lanetik irten eta itsasondoan nengoen, olatuen marmarra entzunez, laneko estresa paseo bat emanez baretuz, edo uretan murgilduz.

Ba aizue, ametsa bete zait, lortu dut. Nire jubilazio arteko lan urteak itsasondoan igarotzeko aukera izango dut, eta egia esanda oso pozik nago. Maitasunik ez, baina, gutxienez, egunero bakea sentitzeko tartea izango dudalako.

Amets bat nuen (beste batzuen artean) eta bete zait.

Amesten jarraituko dut, zer gerta ere. Eta zuk, ba al duzu ametsik?

 

 

 

EKAINAK 2 (I have a dream)

Irakurle maitea, ez zaitzala izenburu horrek nahasmenera eraman. Ez naiz ariko 1963ko abuztuaren 28 hartan Martin Luther Kingek ahotan izan zuen ametsaz. Ni ez naiz ez kolektibo baten, ez herri baten, ez erakunde baten eledun, ezta inoren ordezkari ere. Ni neure buruaren adierazle besterik ez naiz, eta oraingoan nire hitzek altruismotik gutxi izango dute, nire zilborretik eta nire zilborrerako adierazitakoak besterik ez dira.

Amets bat daukat, sarritan errepikatzen zaidana, esna nagoela, beti. Kaletik noa eta ustekabean parez pare agertzen zara. Elkarri begiratzen diogu, hurbildu egiten gara eta hitzik esan gabe aurrez aurre gaudenean, besarkatu eta musukatzen hasten gara, sutsuki.

Irudi hori hainbat filmetan ikusi izan dugu sarri, baina beti esaten da errealitateak fikzioa gainditzen duela, beraz, zergatik ez litzaidake niri halakorik gertatu behar?

Eta bai amets hori izan dut, askotan, maite desberdinekin, bizitzako une anitzetan, baina orain artean ez zait sekula bete. Aitzitik, normalean kontrakoa gertatu izan zaidala iruditzen zait, nire desiotako objektua ez ikusiarena egiten saiatu dela alegia. Edota hori ezinezkoa izan bada, nahiko hotz agurtu nauela eta ni gainetik kentzen saiatu dela dida batean. Horrelakoak gogorrak izaten dira, baina lainoetatik jaisteko beharrezkoak, amets bat izatea ondo baitago, baina amets ezinezko batean bizitzea gehiegikeria da, zoriontasunaren bila dabilen nire gisako izaki sinple batentzat.

Bai, amets hori nuen, zurekin, lehenago beste batzuekin izan dudan modu berean, eta goizetik gauera zapuztu egin zait. Errealitatezko bainu bat hartu dut, ez gozoa, ezta oso garratza ere, jakitun bainintzen ez zenuela nirekiko inolako interesik, baina nik amets bat nuen.

Eta amets ezinezko horietan katramilatuta nenbilela, errealitateko une inportante bat pasa zait ustekabean. Ama, atzo ez nintzen zurekin akordatu, gugandik joan zinela hamar urte betetzen ziren egunean. Badakit ez zarela nirekin haserretuko, egiten dudan gauza bakoitzean, beno ez guztietan, zu baitzaitut gogoan, eta badakizu beti ametsetan galtzen naizela.

Amets bat neukan. Espero dut bihar beste bat edukitzea.

I had a dream, but I need another one. 

MARTXOAK 16 (beharrak)

Hilabete pasatxo da ez naizela hemendik igaro. Idatzi dut, zerbait, poemaren bat, esaldiren bat, baina ez naiz nire barrua hustutzera paratu, zentzurik onenean, ez dut astirik hartu azken garaietan nire bizitzan, nire inguruan, munduan gertatzen ari denaz hausnarketarik egiteko tarterik hartu. Eta bai, gauzak gertatu dira, gertatzen ari dira, gertatuko dira, munduko oinarriak dardarka jartzen dituztenak, baita nire barne-oreka kolokan jartzen dituztenak ere.

Azken garaitan, kanpora begira jartzen naizenean, harridura, sumindura eta haserrea dira nagusi nire baitan, eta haiekin batera izugarrizko inpotentzia. Munduan gertatzen ari dena, lehen ere gertatzen zena, baina orain agerian eta inolako inpunitaterik gabe egiten dutena ikusteak asaldatu egiten nau. Nire egunerokoan berdina egiten jarraitzen dudan arren, politikoki gero eta arrazoi gehiago sentitzen ditut borrokarako, sistemari aurre egiteko, beti izan ditudan ideietan sakontzeko.

Pertsonalean esan dezagun nire gogoa itzalita dagoela nolabait. Lanean murgildurik, ez diot gogoari aukera gehiegirik eskaintzen bere sentimenduetan arakatzeko, horren inguruko hausnarketa egiteko, erabakiak hartzeko. Baina onartu beharra daukat dolu batean daramadala ikasturtea, ametsetatik askatzeko premia izugarriaz, indar ikusezin batek galarazten didana.
Eta hor nabil, noraezean bezala, nahi eta ezin batek harrapatuta, ametsetan ametsetatik ihesi. Hori besterik ez baita izan azken garaian harrapatu nauen sentimendua, nire gogorako sortu dudan ametsa. Eta nazkatu naiz, nola errepikatzen naizen, bestelako beharrak baititut.
Beharra daukat sentitzeko zerbait erreala, sentitzeko beste baten azala, sentitzeko beste baten desioa eta beharra.
Beharra daukat gozatzeko, nire niari uzteko, konplexuak galtzeko, daukadan maitasuna emateko. Beharra daukat norbait faltan botatzeko, norbaiten ahotsa entzuteko, norbaiten ferekak jasotzeko.
Beharra daukat kaletik irribarretsu joateko, besarkatu eta besarkatua izateko, zaindu eta zaindua izateko, maitatu eta maitatua izateko.

Ez dut uste gehiegi eskatzen dudanik, ala agian bai. Baina behar horiek guztiak itzalita dauzkat denbora zugan pentsatzen ematen dudan bitartean, amets ezinezko batean.

URRIAK 30 (Edurne zuri berritua)

Bart gauean berarekin egin du amets. Denbora asko da ez duela ikusi. Hura ahazteko bidean da, edo ahaleginean bederen, baina patuak berarengana bultzatzen du, etengabe.
Herriko aldizkariko argazkietan topatu du behin baino gehiagotan, eta bart, beste behin ere ametsetan.

Ez da amets sexuala izan, ezta sentsuala ere, baina berarekiko beharra eta nolabaiteko menpekotasuna azaldu dizkio, eta hain zen bere irudia garbia, ezen jaiki bezain pronto telefonoa begiratu duela, haren deia edo mezua topatzeko esperantzaz.

Bilatu du uatsapean, bilatu du telegramen, baita facebook eta instagramen ere. Miatu du bere korreo elektronikoa. Baina alferrik izan da, ez dago haren seinalerik inon.

Eta Edurne zuriren antzera, sagar bati kosk egin, eta somnifero eskukada ahoratu ostean,  oheratu egin da, betirako loaren bila, haren musuek esnatuko duten itxaropenaz. 

SU ARTIFIZIALAK

 Turista baten moduan 

portuan eseri

suak gustuko banitu bezala

tabernetan denbora gehiegi

ez egitearren

Ez dut mozkortu nahi

ez paperak galdu moduan

bederen

Jendearen ohhhh

eta txalo zaparradaren artean

galdu

zein sinpleak garen ohartuz

edo onartuz

Eta bitartean 

non egongo ote zaren asmatzen saiatuz

badakidalako hor nonbait zarela

ez nire zain edo nire bila

baina patuak elkartuko bagintu

Orduan bai suziriak

eta trakak nire baitan

bederen

ABUZTUAK 7 (marmotaren urtea)

1993an Bill Murrayk antzezturiko filma El día de la marmota izenez zaigu ezaguna, estatu espainolean Atrapado en el tiempo izenburupean pantailaratu zuten arren. Ba nire aurtengo urtea, ez eguna, marmotarena dela esan dezaket, ezbairik gabe, arrazoi desberdinak medio.

Lehen aldia da marmota edo muxarra ikusi dudana. Baina kuriosoa da gero, Piriniotan mordo omen dago, baina nik sekula ikusi ez. Lehena Kyrgyzstanen ikusi nuen, goizean goiz, neure behar fisiologikoak egiten ari nintzela. Ume txiki bat bezala sentitu nintzen, aurkikuntza bat egin izan banu bezala. Eta hara non, azken egun hauetan Sarrioen ibilbidea egiten aritu naiz eta sarrioak ez, baina marmota mordoa ikusi dut, eta ni Kyrgyzstanez harrokeriaz mintzatzen… Nola diren gauzak.

Baina marmotaren urtea diot ez soilik marmotak ikusi ditudalako, hori ere bai, noski, laurogeita hamarreko hamarkadako filmean bezala, bizitza edo egoerak errepikatzen ditudala iruditzen zaidalako baizik. Alde bakarra niretzat urtea igaro dela izan da.

Urte bete zaharragoa naiz, baina duela urte beteko antzeko egoeran nagoela esan dezaket. Antzeko gauzak egin ditut udaran, antzeko sentimenduak dauzkat, antzeko nahiak, antzeko ezinak eta antzeko beharrak. Etorkizunak antzeko bizitza ekarriko didala iruditzen zait eta hemen nago, ordenagailu aurrean eserita, denbora pasatu izan ez balitz bezala, bihar ere marmota ikusteko itxaropenaz jaikitzera banindoa bezala. Baina benetan marmota ez da marmota, nire gogoan gorderik dudan ametsa baizik, eta ez zaizkit nahiko nituzkeen egunak errepikatzen, hainbat kontu modu desberdinean egiteko aukera izanez, baina sentsazioa etengabeko deja vu bat bizitzen ariko banintz bezala da.

Marmotaren urtea, bai horixe, iratzargailuak goizeko seietan jo eta dena errepikatzen dela ikusi, denborak aurrera egiten jarraitzen duen bitartean.

 

UZTAILAK 30 (malenkonia)

Hostoak astun

zerua ilun

porlana heze

 

Nire gotorlekuan ezkutaturik

kanpoan jazotzen denari so

pentsamenduei hegan utzi

eta zure irudi lausoa

bueltatzen zait

etengabe

 

gau hartan ere

porlana heze

zerua ilun

hostoak astun ziren

 

eta ni zure gorputzarekin

horditurik

amaierarik gabeko

amets batean

gaurdaino heltzen dena 

MAIATZAK 19 (azken aurrena)

Eta ikasturteko azken aurreko abentura hastera noa. Oraingoan akonpainaturik, beste plan batean, trekking gutxiago eta turismo gehiago, bertakoen bizimodua ahalik eta gutxien baldintzatzen saiatuko garelarik.

Siziliara goaz, mafiaren aberrira, Mediterraneoaz gozatzera, antzinako gizarteek utzitako hondarrak ezagutzera, hango jakiak dastatzera, hirietako zalaparta bizitzera, trafikoaren zoramena sufritzera, italiar galaiak ikustera. Eta espero barre asko egitea eta ondo moldatzea erabakiak hartzeko orduan, nahiz eta bidaia ia guztiz diseinaturik izan.

Berriz ere paperera buelta, nekeza izango baitzait hitz batzuk orri hauetan txertatzerik, akaso argazkiren bat zuen gozamenerako merezi badu.

Besterik ez oraingoz. Orain lotara noa, iratzargailuak goizeko lauetan joko baitigu, eta espero dut zurekin ametsetan harrapatzea, edo beste zerbaitekin, baina ametsetan, ordurarte loak hartu nauen seinale izango baita.

Gabon!

MARTXOAK 31 (katua eta xagua)

Ia ahazturik zaitudanean agertu egiten zara, ostera ere desagertzeko. Baina zu desagertu arren zure presentzia iltzaturik geratzen da nire gogoan, eta beste behin ere, zuri buruzko galdera denak otutzen zaizkit bat-batean, zuri buruzko kantu guztiak nahasten zaizkit kanta bakar batean, eta nahasmendu moduko bat jabetzen da nitaz.

Sabelean eta bihotzean uste, sentsazio, inpresio eta sentimendu kontrajarriak pilatzen zaizkit, ezinegon jasanezin bat sortuz. Eta gauza da, nahi gabe edo nahita, egunero ikusten zaitudala, ezkutuan, arrazoiak zu ahazteko esaten didan bitartean. Baina ba al du arrazionaletik zerbait zurekiko desio honek arrazoiari kasu egiten ibiltzeko?

Eta batzuetan iruditzen zait zuk ere ikusten nauzula, ez dakit nahita edo nahi gabe, nire presentziaz jabetzen zarela eta poztu egiten zarela ni ikusteaz.

Baina katuaren eta xaguaren joko hau oso mingarria suerta daiteke, denboran gehiegi luzatzen bada, ni bezalako izaki hauskorrentzat. Niretzat hala izaten ari da, zure presentziak sortarazten didan pozarekin batera, mina zabaltzen doakidalarik, apurka, apurka, nire gorputzeko atal guztiak inbadituz.

MARTXOAK 25 (arraro)

Egun hauetan arraro sentitzen ari naiz. Ez dakit oraindik ez dudalako guztiz lur hartu den; akaso, eguraldi heze honen eragina, atzo etxetik irten ere ez nintzen egin; edota hormonak berriz ere dantzan ditudalako, gaueko beroaldiak ostera ere hasi zaizkit erasoan. Beharbada, guztiaren nahasketa edo konbinazioa da. Ez dakit, baina arraro sentitzen naiz, barrura begira bezala, dagoeneko ezagutzen ez dudan zerbait deskubritu nahiko banu lez.

Eta barruan beti gauza bera dakusat, zure irudia, zure argazkia. Hari begira igarotzen ditut orduak, liluratuta, munduko ordu guztiak izango banitu bezala. Eta bitartean nire gorputzak aldaketak jasaten jarraitzen du: zimur bat gehiago han, halako molestia hemen, beroaldiak orduero gutxi gorabehera. Pupa bat irten zait ostera ere ezpainetan. Duela bi aste behekoan, gaur goikoan. Ez, ez naiz inorekin sutsuki musukatzen ibili, ezta ametsetan ere. Defentsak baxu ditudala uste dut, erasoaldi baten aurrean babesgabe sentitzen naiz. Orain duzu aukera ni erasotzeko, ez dut erresistentziarik jarriko, ez baitut indarrik, oso arraro sentitzen bainaiz, barrura begira, ezer berririk deskubritzeko banu bezala, eta barruan beti zu, besterik ez. Eta hor geratzen naiz zuri begira, munduko denbora guztia izango banu bezala.

MARTXOAK 21 (amesten)

Gaur zure irudia gogoan nuela esnatu naiz. Hau da hau marka, justu gaur, zure oroitzapena inoiz baino presenteago izango dudan egunean. Kasualitatea? Kasualitateak ez dira existitzen esango luke batek, orduan zu ikusteko beharrak eraginda nire adimen naturalak sortu duen fikziozko errealitate bat izan zara, ordenagailu potenterik gabe, soilik nire barruan gordeta dudan une gozo bat erabilita.

Baina nola diren gauzak, ametsetan ikusi bai, zelan nagoen galdetu didazu eta erantzun orduko desagertuta zeunden. Ametsak zure bila nenbilela jarraitu du, esnatu naizen arte.

Zergatik egiten didazu ihes ametsetan ere? Beldur al zara esan dezakedanaz, edo zu zara beldur zuk nahi ez baina senti dezakezunaz? Atzeraka egiten al dizut ametsetan ere?

Ez dakizu zein penatua hartu dudan esnatu naizenean, jabetu bainaiz zurekin ametsetan ere nekez elkartuko naizela inoiz.

Eta jaiki eta zure irribarre gozoa gogora ekarrita pentsatu dut, gutxienez, egun batez ondoan izan zintudala nire gotorlekuan.

Eta zuk, egin al duzu nirekin sekula amets, ala nik ere alde egiten dizut?

MARTXOAK 14 (nire talaiatik)

 

Nire talaiatik

zelatatzen zaitut

baina ez zaitut ikusten

 

Imajinatzen zaitut

lanerako bidean

etxean ikasten

kirola egiten

 

Amestu zaitut

ni zelatatzen

nire argazkiak begiratzen

ni desiratzen

 

Irudikatu dut

elkartzen garela

gure begiradek

topo egiten dutela

gure eskuak

ukitzen direla

elektrizitateak

zeharkatzen gaituela

 

Hori guztia

nire talaiatik

zelatatzen zaitudan

bitartean

 

Baina, oraindik

ez zaitut ikusi

URTARRILAK 19 (oroitzapenak)

Atzo Antiguako jaietara joan nintzen Skabidean taldea ikustera. Frontoia lepo zegoen eta iruindarrek jende guztia dantzan jartzea lortu zuten, egia esateko oso roilo ona transmititzen dute, eta akordatu naiz nola ezagutu nuen taldea duela zazpi urte.
Murugarrenen zen, hango sagardotegian. Sagardotegiaren itxiera bazkaria egiten dute ohituraz ekainean lagun artean eta urte hartan, bazkal ostean, kontzertua antolatu zuten. Taldeak Fits eta Skabidean ziren.
Ni kontzertura hurbildu nintzen bertan zegoen lagun batek gonbidaturik, garai hartan zonalde hartan ibiltzeko ohitura bainuen. Hantxe egon ginen, hogeita hamar bat lagun, gehiagorik ez, luxuzko tokian, luxuzko konpainiaz, luxuzko musika entzuten. Skabideaneko gazteek jo zuten lehenik. CDa erosi nien asko gustatu baizitzaizkidan.
Jira eta buelta asko eman ditu CD horrek nire furgonetan, halere, atzo ikusi nituen bigarren aldiz. Beste formatu batean, musikari gehiagorekin, plaza handiago batean. Egia esateko kanta gehienak ezezagunak zitzaizkidan, baina erritmoak ezagunak eta atseginak. Gozatu nuen.

Eta horrela lortu nuen San Sebastianen usaina izatea. Eta M ikusi nuen, baina neska batekin lelotuta, nik baino hogei bat urte gutxiago izango zituen neska batekin, eta berarengatik poztu eta ez nion kasurik egin.

Gaur lo gutxi eginda esnatu naiz, pentsatuz nire patua ez dela bikotean egotea, frogek oso argi uzten didatenez. Norbait ezagutzeko eta harreman bat izateko aukera ez dela erraza, are gutxiago adinean aurrera goazela sozializatzeko aukerak murrizten diren heinean.

Eta etxean Robot Dreams film zoragarria ikusiz amaitu dut arratsaldea, eta amesteko gaitasuna inoiz ez galtzea desiratu dut, eta bizitza ahalik eta ondoen bizitzen jarraitzea.

Tanborrada on!

URTARRILAK 13 (nahikoa)

Nahikoa amestu zaitut

Nahikoa pentsatu zaitut

Nahikoa desiratu zaitut

Nahikoa maitatu zaitut

 

Baina ya, nahikoa da

 

Zu gabeko beste ni bat

izan nahi dut 

ABENDUAK 29 (ametsetan)

Atzo oheratu nintzen gaur goizean itsasora joateko erabakiarekin, baina, garai hauetan ohikoa denez, trankazo erdi bat gainean dudala esnatu naiz, eta ur hotza, agian, ez dela planik egokiena erabaki dut. Eta ohean geratu naiz, apur bat gehiago, azken garaian faltan dudan lo guztia berreskuratu nahian.

Baina eguna argia da, niri gustatzen zaidan neguko egun fresko eguzkitsu horietako bat, eta etxean egonez galtzea sakrilegioa iruditu zait kasik.

Ordulariari erreparatu eta mendira joateko berandu dela pentsatu dut. Itsasoarena baztertuta, liburu batekin eguzkitara joatea izan daiteke plan on bat, edota hondartzara baina paseatzera, ez uretara. Eta horretan nabilela jabetu naiz, urteko balantzea egiteko bi egun besterik ez dudala, eta agian zerrendak egiten hasi beharko nukeela. Eta orduan otu zait, askotan diodan moduan, gizakiok oso txotxolotuta bizi garela munduaren alde honetan, eta akaso, zerrenda eta balantze gutxiago egin eta bizitzari gertatzen utzi behar diogula, baina dena delakoa gertatzeko, mundura, kalera, herrira irten behar dela eta ingurukoarekin harremanetan jarri, elkar-eragin, hitz egin, entzun, ukitu, musukatu, besarkatu, partekatu.

Eta horrela esnatu naiz, bigarren aldiz gaurko goizean, erabat estresatua, eguna hasi orduko buruak jada aste guztiko jira eta buelta guztiak emanda nengoela.
Orain deskantsua behar dut, mentala, egunari indarrez aurre egin ahal izateko.

Igande on guztioi!

ABENDUAK 28 (inuzentekeriak)

Lotsatiak garenok barregarri geratzearen ataria oso baxua daukagu, nik behintzat hala bizi izan dut beti. Oroitzen ditut ume-nerabetako gaurko egunak beldur puntu batekin, kalera irten eta norbaitek zerbait pegatu edo bizkarrean jarri eta mundu guztiak nitaz barre egiteko beldurrez egoten nintzela. Oso ohikoak ziren garai hartan ezusteko petardoak, bonba kirasdunak, eta halako objektu ustez barregarriak. Nik ez dut nire burua seriotzat, baina egia esateko bromak ez ditut oso gustuko, bereziki talde baten barruan beste guztiek barre egiteko direnean, eta objektu ustez barregarri horiek ez zaizkit sekula gustatu.
Halere, helduago egin nintzen heinean, egun honetako helburua izaten zen egunkari eta informatibo desberdinetan sartzen ziguten ziria asmatzea. Onartu beharra daukat askotan erantsi nituela ezinezkoak ziren hainbat kontu.

Gaur egun ez dakit ohitura mantentzen den, berri faltsu bat ematearena alegia. Jada egun honek ez du niretzat ezer berezitik. Ez dakit ni naizen, edo duela urte batzuk zuen arrakasta galdu duela. Halere, data ikusi bezain pronto beti akordatzen naiz, -gaur inuzente eguna.

Ta gaiez aldatuz, Irutxuloko Hitzak esan duenez, Eneko Goiak adierazi du hurrengo San Sebastianetan, Trinitate plazan Sarri-sarri joko dutela danborradan.

Ahhh eta ahaztuta nengoen, Z-k mezu bat bidali dit hurrengo astebururako plan baterako gonbidatuz. Interesantearena egiteko oraingoz ez diot erantzunik eman.

Eta, amaitzeko, Euskal Selekzioaren ofizialtasunaren alde bozkatu du Nazioarteko Pilota Federazioak. Neri gai honek zalantza ugari sortzen dizkit, baina beste baterako utziko ditut. Halere, hausnarketarako bat: selekzioari Euskadi deitzen badiote, zer eta zein errepresentatuko du, eta zeintzuk parte hartu ahal izango dute selekzio horretan?

Eta zalantza horiekin, horietatik zeintzuk dira benetakoak eta zeintzuk inuzentekeriak?

Disfrutau egun zoragarri hau! 

ABENDUAK 21 (bizitza da handiena)

Ba atzokoa ederra izan zen bai. Ni kexu nintzen eseritako sarrera neukalako, baina egia esan ez zen hain gaizki egon. Eszenatoki pare parean, urruti, baina zutik denbora guztian, bultzatuko ninduen inor gabe inguruan. Lagunak pistan egon ziren, bolloan esan zidaten, saltoka eta bultzaka, haiek ere primeran, baina inbidia gutxi. Horren aukera izango dut hurrengo batean.

Aldamenean ni baino zaharragoa zen tipo bat zegoen. Ez zuen euskaraz egiten, Euskal Herrian dauzkagun garai bateko abertzale  erdaldun horietako bat. Ni bezain emozionatua zegoen, gehiago igual. “Esto es lo que necesitaba desde hace tiempo” bota zidan literalki, eta ez zen parrandaz ari, edo kontzertu soil batez. Bera han arnasten ari ginen aldaketarako, errebeldiarako, (iraultzarako esatea gehiegi iruditzen zait), salaketarako eta inkonformismoarekiko giroaz ari zen, azken urteetan hori guztia lotan balego bezala, beno hein handi batean badagoela esango nuke. Nik han bizitzen ari ginena ilusio bat besterik ez zela adierazi nion, biharamunean denak berdin jarraituko zuela, baina berak ezetz, kontzertu hura zerbaiten mugarria balitz bezala. Ilusiorik gabe ezin aurrera egin, beraz berarentzat hobe hala pentsatzea. Ni negatiboagoa naiz.

Edozein kasutan ederra izan zen, gure gaztetako soinu banda zuzenean kolektiboan partekatzea, mundu justu baten alde borrokatzeak merezi duela gogora ekartzea, eta horretarako injustizia desberdinak kantuen bidez aldarrikatuz.

Milesker Fermin herri oso bat bibrarazteagatik!

ABENDUAK 19 (bero bakartia)

Azken boladan

gauero esnatzen naiz

lau edo bost bider

izerditan

lumadun edredoia

soberan dudala

Hanka luzatzen dut

zurearen bila

ondoren besoa

ohearen bestaldera

zure bizkar leuna

topatu nahian

baina hutsik da

soilik maindire hotza

topatzen dut

Aldez mugitzen naiz

bero bakarti hau

jasanezina baita

Berriz ere lokartzen naiz

eta handik ordu batera

ostera esnatu

izerditan

lumadun edredoia

soberan dudala

eta hanka eta besoa

luzatzen ditut

baina esnatu orduko

alde eginda zaude

beti 

ABENDUAK 12 (ehun kilo zabor)

Ehun kilo zabor eraman dut garbigunera

neure bizitzako garai bat ezabatu

berriei toki egiteko.

Berez ez da zaborra

jakintza da,

jada inork erabiltzen ez duen jakintza mota

eta horrela lekua egin dut nirean

gauza berrietarako,

bizitza berri bat eraikitzeko.

Baina otu zait, akaso,

duela urte betetik nire gogoa bete duen hori dela

garbigunera eraman beharrekoa,

eta nahita ere ezin;

zabor psikologikoa

zaborra baino bitxi bat dela pentsatu arren.

Gaur izan da garbiketako eguna

apropos agian 

gauzekin batera

inora ez naramaten sentipenak ezabatzeko esperantzaz,

urtebete nahikoa delako

izango ez den maitasuna

etxean gordetzeko.