OTSAILAK 4 (Kuala Lumpur)

Ba hemen nago, Malaysiako hiriburuko aireportuan, 30° C-tara, egun pasatxo geroago, nire hirugarren hegazkinaren zain, oinak bainoago odolkiak diruditen nire gorputz-adarrei begira. Bertako 17:30 inguruan lurreratu gara, EHko 10:30etan, ia hamar orduko hegaldiaren ostean. Egia da eman dizkiguten bi otorduetako tarteak kenduta, ia hegaldi osoa lo edo begi bildu batean igaro dudala, eta arin joan zait.
Orain beste hiru bat ordu itxaron behar, Aucklanderakoa hartu arte.

Kuala Lumpur oso izen erakargarria da, baina, egia esateko, ez dakit ezer ez herrialde honi buruz. Bertara iristean piztu zait interesa: zertan oinarritzen duten ekonomia, zein erlijio profesatzen du gehiengoak, zein hizkuntzetan mintzo dira... Gutxienez, ia ziur hondartza ederrak izango dituela, beraz, beste baterako destinoa izan daiteke akaso.
Baina, oraingoz, nahikoa daukat Zelanda Berriko txokoei buruzko informazioa bilatzen, ez naiz beste herrialde batzuekin hasiko nahiko nahasmendu badaramat gainean eta.

Egun on!

OTSAILAK 2 (bezpera)

Ba heldu da, eta gaur ez dakit nola igaroko dudan eguna. Entretenitua egotea komeni zait nerbiyuek akaba ez nazaten. Baita gauza batzuk begiratu beharko nituzke ere, planninga zehaztea paperean, baina ez dakit ahal izango dudan.

Lortu dudan kontaktuetako batek erantzun dit, nire bila etorriko da aireportura. Flipatuta nago, ze jende jatorra dagoen mundu honetan, sasikumeez haratago. Beste batek ez dit erantzun. Ez dakit berriz ere saiatu ala ez. Nahita ez dit erantzun ala dena delakoagatik ez du mezua ikusi edo entzun? Ez dakidanez, ez dakit nola jokatu. Audio bat bidali nion. Igual zenbaki ezezaguna ikustean zuzenean borratu egin zuen? Agian idatzizkoa bidaliko diot, ea erantzunik badagoen? Bai, hori egingo dut.

Eta bitartean hemen nabil, etxea txukuntzen, ahalik eta ondoen uzteko asmoz, frigoa hustutzen, nire kiloetan eragina izaten ari dena ezbairik gabe, bueltan lizunez beteriko bizitoki bat topatzea ekiditeko, eta gogoan izan behar ez nituzkeen eta bizi naizenik ere ez dakiten pertsonekin akordatzen.

Eta konturatu naiz errepikatu egiten naizela. Idazten ari naizenean, hau jada idatzi dut, etortzen zait burura, gero eta gehiagotan. Ez dakit hori ona ala txarra den. Ez dakit estilo baten ezaugarriak adierazteko modu bat den; ez dakit ideiak agortuta ditudalako den. Horretan pentsatzen ari naizela Mark Rothko bezalako artistak datozkit burura. Ez, ez dut nire burua mundu mailako, edo Euskal Herri mailako, edo nire herri mailako artistekin konparatu nahi. Bakarrik esan nahi dut pertsona bakoitzak bere interes propioak dituela, bere izaera, bere estiloa, eta hori, lehenago edo beranduago azaleratu egiten dela. Eta ez ote zait niri hori gertatzen ari, zazpi hilabete osoz, egunero idazten aritu ostean, jada estilo eta gaitegi propioa garatu dudala eta, ondorioz,  errepikatu egiten naizela, baita izenburuetan ere.

Eta, korapilo bat sabelean, utzi egingo zaituztet irakurle maiteak, zenbat zarete, bat, lau, hiru, bost, zazpi? Gutxirekin konformatzen naiz, gaur blogean irakurle kopurua zero izan da, eta zer? Berdin dio. Halere, egunero jarraituko dut paperean nire abenturak, sentsazioak, pozak eta tristurak jasotzen. Bueltan izango duzue nire berri ostera ere.

Bitartean zaindu zaitezte, eta zoriontsuak izaten saiatu!

OTSAILAK 1 (irrazionala naiz)

Atzo mendi buelta bat ematera joan nintzen. Bidean perilladun tipo batekin gurutzatu nintzen. Gorroto ditut perillak, perilladun tipoak. Ez gorrotatu ez, nazka ematen didate. Badakit esaten ari naizena guztiz irrazionala dela, baina hala da. Perillek atzeraka egiten didate. Perillaren atzean gizon nazkagarri bat ezkutatzen dela iruditzen zait. Ezingo nioke perilladun bati muxu eman. Ez, ez dut traumarik, ez dut uste, baina egia da oso sentipen bortitza dela, neurriz kanpokoa, justifika ezina, baina hala da.

Baina perilla mota asko daude. Ni ez naiz kokotzatik gora ilezko laukitxo bat duten horietaz ari, hau da, antxume baten tankeran ile batzuk uzten dituztenez, ez. Atzeraka egiten didatenak ezpain inguruan ilezko borobil perfektua moztuta daukaten horiek dira. Beno borobil edo elipse, aurpegiaren formaren arabera. Ulertzen duzu zertaz ari naizen? Abascalen estiloan, baina perillan, ze argazkietan fijatzen aritu naiz eta hark bizarra osoa dauka, belarrietarainokoa. Abascalek ere nazka ematen dit noski, berea perilla ez izan arren, baina horretarako arrazoi estetikoak baino arrazoi ideologikoak daude. Baina perillekin ezin dut; ez perillekin, ez eta perilladunekin. Zeinek esango die gizon horiei guapo daudela, edo ondo geratzen zaiela? Ezin dut ulertu.

Harritzen al zaitu orain zergatik kostatzen zaidan horrenbeste ligatzea? Nola ligatuko dut, norekin, pertsonak baztertzeko halako arrazoi zentzugabeak, irrazionalak erabiltzen baditut?

Eta zuek, halako fobiarik sentitu al duzue inoiz? Arratsalde on!