Hostoak astun
zerua ilun
porlana
heze
Nire gotorlekuan
ezkutaturik
kanpoan jazotzen
denari so
pentsamenduei
hegan utzi
eta zure irudi
lausoa
bueltatzen
zait
etengabe
gau hartan
ere
porlana
heze
zerua ilun
hostoak
astun ziren
eta ni zure
gorputzarekin
horditurik
amaierarik
gabeko
amets
batean
gaurdaino heltzen dena
Udara aurrera doa. Sabatikoa amaituta, baita nire azken bidai handia ere, euro askoko urrutira egindako bidaiak hala izendatu badaitezke. Egun batzuk barru Pirinioetara joango naiz lagunekin trekking txiki bat egitera, baina hori ohiko udaren barruan sartzen den plana izan ohi da. Amaitu dira abentura handiak, urduri jartzen ninduten horiek, amaitu dira ezjakintasunak, amaitu zer eta nor topatuko dudan jakiteko ezinegona.
Azken bidaiara desmotibaturik heldu nintzen nolabait, bidaikideen perfilak atzera egiten ninduelako. Egia esateko, nire izaerara egokitu zitekeen pertsona bakarra topatu dut, baina izan nadin zintzoa, oro har, jende ona zen eta ez dut gaizki pasa.
Kyrgyzstan zoragarria da natura eta mendia gustatzen zaigunontzat. Esplotatu gabeko lurraldea gure zorionerako eta, fisikoki oso ondo sentitu ez naizen arren, gripe batek eta altuerak eraginda, gozatzeko parada ere izan dut. Halere, adinduez kokoteraino amaitu dut. Taldean bidaiatze horren inguruan pentsaraztea eragin dit. Ez dut ezer adineko pertsonen aurka, ni ere adinean aurrera noa, baina gauza batzuetarako beste galaxia batean bizi garela iruditzen zait, eta ez nau batere asetzen.
Eta etxean buelta, euriak, udazkeneko giroak eta portugaleko karabelen notiziak hartu naute. Ba a ze abuztuko aurreikuspena. Espero eguraldiak hobera egitea, eta eguzki izpitan txigortzeko aukera izatea oraindik, uretan zurekin gurutzatzen naizela amesten dudan bitartean.
Bi ordu eskas lo eginda eguna bidaiatzen eman dut: hegazkin bat, bost ordu aireportuan, bigarren hegazkina, busa Donostiara, taxia etxera... Atera heldu naizenean betiko beldurrak harrapatu nau, hotzgailua arrez beterik topatzea. Eta diotenez, asko pentsatzen diren gauzak gertatu egiten omen direnez, ba atea ireki eta argirik ez da piztu. Usain mingots batek harrapatu ditu nire sudur zuloak, frigoa ireki eta, arrarik topatu ez arren, usteldutako janariak jabetu dira giroaz. Halaxe, nengoen bezala, justu justu kaleko atea itxirik zabor poltsak betetzen hasi naiz. Organiko ustela batetik, plastikoa bestetik, guztia kirats berdinak jabetuta, ia bi ordu luze igaro ditut elektrizitate faltaren ondorioak konpontzen. Berrogeita hamar euro janari, gehiago ez bada, joan dira pikutara, eta sukaldea bapo lurrindu arren, kiratsak hor jarraitu du, nire sudur zulotan itsatsirik. Bihar goizean garbiketa sakona egitea tokatuko da, baina orain dutxa hartuta banoa ohera.
Zuloa
harriz bete
harrien
arteko tarteak hareaz
hare-aleen
arteko hutsuneak uraz
zuloa estali
desagerrarazi
Zuloa zure
gogoan da
harriak dira
zure planak
harea
natura
hutsuneak
kultura
eta ura…
lehortea
darabil azken garaian
Gaurko eguna efemeride bat da Euskal Herriko historian, baita nirean ere. Gaur berrogei urte dira Sarri eta Pitik Martuteneko kartzelatik ihes egin zutela, bafle batzuetan sarturik Imanolen kontzertu bat baliatuz.
Kortatu talde hasi berriak oso ideia ona izan zuen historia haren inguruan kanta bat sortzean, giro zehatz bateko gazteon soinu bandaren parte bihurtu baitzen, himno bat kasik, eta egun, etxeko musika aparatuan ez jarri arren, kanta entzun eta dantza batean hasten baikara, gure parte ere badelako, nirea bederen bada.
Berrogei urte gure aro modernoko intelektual handienetako baten misterioa hasi zela, bere idazketa oparoaren esperoan geratzen ginelarik urtez urte.
Berrogei urte herri xehearentzat ekintza gogoangarria gertatu zela, zure kontsideratzen dituzunak kartzelatik ihes egitea ospatzeko moduko kontua baita.
Eta atzo egin zuten kantuarekin dantza Arrasaten, ekainaren hamalauan Donostian egin bezala, edota urriaren lauan Euskal Herriko hiriburuan egitea espero dugun moduan.
Historia garaileek idazten dutela diote, baina historia egin herriak egiten du. Aupa Mikel!
Badakit nire buruari askatasuna eman diodala nahi dudanean idazteko, baina urduri sentitzen naiz, barruan dudan korapiloa askatu beharra, eta idaztea horretarako terapia ezin hobea zait. Ez dut idatziko korapiloa eragin didan egoeraz, hori niretzat gorde nahi dut, nire gogoeten ondorioa besterik ez baita. Beste zerbaitez arituko naiz.
Gaur mezu zoragarri bat jaso dut irakurle batengandik, emozionatu naiz kasik. Soilik horrelakoak irakurtzeko merezi izan du esfortzuak, plazeretik idatzi arren esfortzu bat ere suposatu didalako. Milesker benetan.
Mezuan, besteak beste, maitasunaz edo
maitasun faltaz asko hitz egiten nuela zioen, ederra dela maitatua izatea eta
bikotean bizitzea, baina trukean askatasuna ere galtzen dela, eta nigan askatasun
handia somatu duela. Eta horrek zer pentsatua eragin dit, indarra eman dit bizitzari
sarritan faltan dudan positibotasunetik begiratzeko. Eta beti diogunez,
bizitzan dena ezin da eduki, beti nahi dugu ez daukagun hori, eta nik beste
batzuk dutena desiratzen dudan modu berean, beste batzuk nik dudana nahiko
lukete. Espezialistak gara gero mortalok besteena desiratu eta gurea
infrabaloratzeko, atsekabe konstante batean egoteko.
Gaur MLri esker nire askatasuna
aldarrikatu nahi dut. Munduan nahi dudana izateko askatasuna, inor kaltetu gabe
noski, nahi dudana egitekoa, errespetutik eta berdintasunetik besteei begiratzekoa.
Besteak libre maite nahi ditudan modu berean nik ere libre izan nahi baitut,
bidean asko sufritu arren.
Gora maitasuna eta gora askatasuna!
