ABENDUAK 11 (zarata)

Zarata dauka buruan, zarata asko, zarata gehiegi. Horrelakoetan deskonektatzea behar du; hobe esanda konektatzea, naturarekin, ur izan elementuekin nahasteko, ikusezin bihurtzeko, desagertzeko.

Gaurkoan gorputzaren erlaxazioa aukeratu eta termetara joan da. Ur txorrotak gustuko ditu gorputzeko atal guztietan, baita hotza eta beroaren arteko kontrasteak, eta sauna; sauna maite du, lehorra zein hezea, bietan egiten ditu saioak, barruko zikina lurrunduko bailitzaion.
Itsasora irtetea erritualaren parte da ere, eta gaur ez da gutxiago izango. Beraz, eta jada gaua izan arren, hondartzara irten da bainu azkarra hartzekotan, sartuirten bat egitekotan. Hiriko, ugarteko, Igeldoko eta Urgulleko argiek ukitu majiko bat ematen diote inguruneari.

Epel egon arren negua gainean da eta zazpietan hondartzan bainujantzian egoteko ez da giro. Marea behean da eta korrika egin du uretarainoko bidea. Ura ukitu bezain pronto seko frenatu du. Hotza dago, ez kolpez sartzeko tenperaturan bederen. Minutu pare bat egon da uretan murgildu arte eta irteterakoan Mirakontxa geratu zaio parean. Orduan, zetak behin esandakoa etorri zaio gogora, bertatik igarotzen den bakoitzean etortzen zaion modu berean; hura ez dela hain toki ona bizitzeko, ipar orientazioa duela. Barrez hasi da termetara bueltan doala. Eta pentsatu du hobe izan lukeela egun hartan baieztapen hura egia ote zen frogatzera gonbidatu izan balu, orain dagoen tokian berarekin etzan eta iparrak nola eragiten zien aztertzea.
Baina hori beste ipuin baterako kontua da. Gaurkoan zarata amatatzea zuen helburu, besterik ez. Eta tarte batez lortu du, tarte labur batez.

Bihar beste egun bat izango da.

URRIAK 30 (Edurne zuri berritua)

Bart gauean berarekin egin du amets. Denbora asko da ez duela ikusi. Hura ahazteko bidean da, edo ahaleginean bederen, baina patuak berarengana bultzatzen du, etengabe.
Herriko aldizkariko argazkietan topatu du behin baino gehiagotan, eta bart, beste behin ere ametsetan.

Ez da amets sexuala izan, ezta sentsuala ere, baina berarekiko beharra eta nolabaiteko menpekotasuna azaldu dizkio, eta hain zen bere irudia garbia, ezen jaiki bezain pronto telefonoa begiratu duela, haren deia edo mezua topatzeko esperantzaz.

Bilatu du uatsapean, bilatu du telegramen, baita facebook eta instagramen ere. Miatu du bere korreo elektronikoa. Baina alferrik izan da, ez dago haren seinalerik inon.

Eta Edurne zuriren antzera, sagar bati kosk egin, eta somnifero eskukada ahoratu ostean,  oheratu egin da, betirako loaren bila, haren musuek esnatuko duten itxaropenaz. 

MAIATZAK 9 (estatu laiko batean)

Estatu espainola bere konstituzioaren arabera akonfesionala da, baina Frantzisko aita santua hil zenetik izugarrizko matraka eman digute telebista kate desberdinetan bere ondorengoaren kontura. Atzo ke zuria zeruan agertu zenetik ez da ia beste hizpiderik izan informatiboetan. Eta gauza da ulertzen dudala gaia interesekoa izatea, baina 2024ko apirileko CISeko datuen arabera, espainiar estatuko ehuneko berrogeita hemeretziak soilik du bere burua katolikotzat. Beraz, agian denbora gutxiago eskaini beharko litzaieke halako gaiei telebista publikoetan bederen.

Euskal telebistaren kasuan, hobe lukete, ene ustez, berri hori emateko erabilitako bitartekoen kostuaren zati bat, euskarazko kalitatezko programak, serieak etabarrak ekoizteko erabiltzea. Hamabostean euskaraldia hasiko baita eta Africa berari, hitzarekin trabatzen ez bada, entzungo diogu horren aldeko mezua zabaltzen, bertan lanean ari diren askori euskaraldiak eta euskara bost axola zaien bitartean.

Pantailaldiarekin gaudenez, nik gaurkoan bi gomendio egin nahi nizkizuke irakurle. Bata, gaur bertan zinemetan estreinatu den euskarazko Erreplika dokumentala. Hernaniko Zikuñagako ama birjinaren lapurreta kontatzen omen da bertan, beste gauzen artean. Ezin dizuet gehiago esan neronek ere ez baitut oraindik ikusi.
Bigarren gomendioa jada urte batzuk Zuzeuk ekoiztutako Euskal Gaizkileak podcast seriea da. Hauek, Euskal Herriko hainbat pertsonaien istorioak kontatzen dizkigute, oso modu onean gainera, esan nahi da kalitate handiko ekoizpenak direla eta gure historia hobe ezagutzeko lagungarri zaizkigula, entretenigarri izateaz gain.

Ondo ekin asteburuari, eta gogoratu, biharko planik ez baduzu, EAEko hezkuntza publikoaren aldeko manifestazioak daudela deituta hiru hiriburutan. 

URTARRILAK 20 (san sebastianak)

Ba hemen nago etxean, hiru gizonekin. Ez, ez pentsatu lizun, altzari batzuk muntatzera etorri zaizkit, bai San Sebastian egunean. Data jarri zidatenean ez nintzen jabetu, baina, egia esateko, ziurrenik egingo ez nuen parranda bat ekiditeko balio izan dit, nahikoa izan bainuen atzo eguerdian parte zaharrean edandako hiru txakolinekin. Eta, aitortu beharra daukat, gaizki sonatuko badu ere, San Sebastianak gizonekin lotzeko beste erremediorik ez daukadala, egun horretan parranda egin izan dudan askotan ligatzen amaitu baitut, mozkorra, baina akonpainatua nire etxean. Ez dizut kontatu nahi zer nolako biharamunekin joaten nintzen lanera halakoetan. Akordatzen naiz haietako batean lagun baten etxera joan behar izan nuela lotara, kotxea hartzea ezinezkoa baitzitzaidan.

San Sebastianak. Bai, Antiguako nobio bat izan nuenetik ohitu nintzen Antiguara joaten parrandan, ahal nuenetan, asteburua tokatzen zenean alegia, bestela lana izaten bainuen. Edozein kasutan, gure herrian beti izan da Antiguara joateko ohitura, agian, duela aspaldi, Antigua Hernaniko auzo bat izan zelako, batek daki.
San Sebastian bezperan tabernetako bertsolari txapelketa herrikoan eta hura amaitzean, ordu biak ala hiruretan Antiguara. Behin joanez gero, bueltatzeko ordua zaila zen igartzea. Eguerdian; bazkal ostean, bazkaldu gabe noski; arratsaldean; inoiz bandera-eraiste ondorenean. Beti doblauta, askotan konpainian, beste askotan bakarrik.

Eta bertsolari txapelketarekin lotuta, duela gutxi oso gauza polita gertatu zitzaigun. Badira hogei bat urte txapelketa L deituko dudanak irabazi zuela, eta txapela I-ri eskaini zion. I ordurako kartzelan zegoen. Bisitan joandako batean txapela eraman eta,  probidentziaren gauzak (beste behin ere), bisitan joandako haietako bat bisera sartzera zihoala, denek izan zuten I besarkatzeko aukera, eta L-k txapela jantzi zion I-ri, txapela kartzelan geratu zelarik.
I hirugarren graduan dago orain, eta urrian bazkaria egin genuen bisitan joaten gintzaizkion haietako batzuk. Ba postrerako I-k txapela bere tokira bueltatu zuen, L-ren burura alegia. Oso hunkigarria izan zen. Ez dakit denek ez ote genuen negarrez amaitu.

Eta ez dakit atzo L-k txapelketan parte hartu ote zuen, aspaldi galdu bainuen saiora joateko ohitura, eta ondoren Antiguara joatekoa eta gaupasa egitekoa, eta ni baino gazteagoa den tipo batekin ligatzekoa.

Eta hemen nago hiru gizonekin etxean, edana egon gabe, libidoa guztiz itzalirik, etxean zehar mugitzeko beldurrez, traba egingo diedalakoan.

Ondo amaitu eguna!

ABENDUAK 29 (ametsetan)

Atzo oheratu nintzen gaur goizean itsasora joateko erabakiarekin, baina, garai hauetan ohikoa denez, trankazo erdi bat gainean dudala esnatu naiz, eta ur hotza, agian, ez dela planik egokiena erabaki dut. Eta ohean geratu naiz, apur bat gehiago, azken garaian faltan dudan lo guztia berreskuratu nahian.

Baina eguna argia da, niri gustatzen zaidan neguko egun fresko eguzkitsu horietako bat, eta etxean egonez galtzea sakrilegioa iruditu zait kasik.

Ordulariari erreparatu eta mendira joateko berandu dela pentsatu dut. Itsasoarena baztertuta, liburu batekin eguzkitara joatea izan daiteke plan on bat, edota hondartzara baina paseatzera, ez uretara. Eta horretan nabilela jabetu naiz, urteko balantzea egiteko bi egun besterik ez dudala, eta agian zerrendak egiten hasi beharko nukeela. Eta orduan otu zait, askotan diodan moduan, gizakiok oso txotxolotuta bizi garela munduaren alde honetan, eta akaso, zerrenda eta balantze gutxiago egin eta bizitzari gertatzen utzi behar diogula, baina dena delakoa gertatzeko, mundura, kalera, herrira irten behar dela eta ingurukoarekin harremanetan jarri, elkar-eragin, hitz egin, entzun, ukitu, musukatu, besarkatu, partekatu.

Eta horrela esnatu naiz, bigarren aldiz gaurko goizean, erabat estresatua, eguna hasi orduko buruak jada aste guztiko jira eta buelta guztiak emanda nengoela.
Orain deskantsua behar dut, mentala, egunari indarrez aurre egin ahal izateko.

Igande on guztioi!

URRIAK 17 (zilbetik ez du asmatzen beti)

Hori izan zen duela makina bat urte, institutuan, euskarako irakasleak esan zidana lan baten karira. Eta arrazoia zeukan, ezin uka beti ez dudala asmatzen. Are gehiago, esango nuke askotan ez dudala asmatzen. Eta gaur berriz ere egiaztatu ahal izan dut.

Zeinek esango zidan gaurko egunerako Gasteizen katedrala ikusteko bisita hartzeko? Ez atzo, ez bihar, gaur izan behar zuen.

Eta hemen noa gabardina, aterki erraldoi, autobusetik zeruari begira, atzerapenarekin, nire ideia on hauek madarikatuz. Eta ordu batzuk horrenbeste gustuko ditudan gune komertzial horietako batean igarotzera konbentzitzen ari naiz neure burua.

Zein beste sorpresa izan dezaket egunean zehar? Ni denetarako irekita noa.

Egun busti on!

IRAILAK 28 (larunbata)

Irailaren azken larunbata da, etxean igaroko dudan lehena eta azkena hilabete honetan. Giroa nahasia da eta, egia esateko, etxean geratzeko moduko eguna dago. Halere, goiz esnatu naiz. Eskuratu berri dudan nire garminak dio loa kaskarra izan dudala, eskasa eta kalitate txarrekoa; eta gaineratu dit eguna kostata eramango dudala aurrera, nekea izango dela nagusi. Ba jaiki eta gosaldu ostean, marea behe samar dagoela probestuz, hondartzara paseatzera joatea erabaki dut, eta etxe guztia hankaz gora utzita alde egin dut. Ondarretan aparkatu eta oinez abiatu naiz kai aldera, zati batzuk paseotik, beste batzuk hondartzatik. Aterkia gainean neraman eta, beraz, apenas egin dit euririk. Zortzi kilometroko buelta egin eta etxera bueltatu naiz, lehenago Otaeguitik pasatuz, Donostian nagoenez, nola uko egin pantxineta zati bati.

Pozik heldu naiz nire gozoarekin etxera, euri zaparrada bortitza hasi duenean. Horrela dabil goiz guztian, orain ateri, orain ekaitza, tartean ostadar eder batzuk ikusteko parada suertatzen ari delarik.

Eta paseoa eginda lanean hasi behar: garbigailua, gosaritakoak jaso, bazkaria prestatu, gela atondu, hurrengo egunetarako hainbat hitzordu lotu. Konturatu orduko siesta ordua helduko zait, eta nire gorputza plazer horretara abandonatu aurretik erabaki behar dut ea zinemaldiko filma bat ikustera joan nahi dudan arratsaldean, hala aurten, lehen aldiz hogeita hamabost urtetan, zinemaldian zine aretoak zapaldu gabe geratuko naizen. Eta uste dut azken horren alde egingo dudala, zeren bihartik aurrera ikusteko interesa piztu didaten horiek aretoetan egongo dira.

Eta eguraldiari kasu handirik egin gabe, zaparradak geldituta arratsaldea polita izango dela baitirudi, bazkalostean sofan etzan naiz, liburua alboan, badaezpada ere, baina gauean izandako lo falta hori orekatzeko intentzio guztiarekin.

Siesta on denori!

fukushima mon amour

Blogen historia hau oso bitxia da. 

Sortzen duzu zerbait adierazteko duzulako, zure barrua hustutzeko beharra daukazulako, nahiz eta jakin, ziurrenik, oso jende gutxik irakurriko duela. Gainera, ez duzu inolako feedbackik jasotzen. Beraz, inoiz ez dakizu, esaten, edo pentsatzen, edo sentitzen duzuna zer nolako eraginak sortarazten dituen irakurleengan. Hala ere, berdin zaizu, eta jarraitzen duzu tarteka zerbait idazten nahi duzulako, besterik gabe. 

Baina, egunen baten deskubritzen duzu jarraitzaile fidelen bat duzula, eta haren jarraipena egitea joku moduko batean bihurtzen da, eta engantxatu egiten zara (ziurrenik beste inolako engantxerik ez duzulako).

Duela urte bete deskubritu nuen norbaitek Japonetik jarraitzen ninduela. Lehen bisita ohargabean pasa zitzaidan, baina egun terdiro Japonetik bisitari bat nuela ikusi nuenean, kuriositatea sortu zitzaidan. Estatistikek ez dute gauza handirik adierazten, baina bai zein sistema operatibo erabiltzen duen irakurleak, eta zein nabegadore darabilen. Japoniarrak beti sistema bera zuen, beraz, pertsona bera zela pentsatu nuen. Halako batean Fukushimako hondamendia gertatu zen. Egun horietan oso kezkatuta ibili nintzen, nire irakurle anonimoaz kezkatuta, ondo ote zegoen, hondamendia gertatutako ingurunean ote zen, ala urrutiago, Japoneko mapak behin eta berriz aztertu nituen, hiri ezagunen bila... Egun pare bat edo egon zen ni bixitatu gabe, baina azkenean agertu zen, salbu zegoen. Lasaitu ederra hartu nuen. 

Jarraitu zuten bixitek, baina hamabost egunera edo herrialdea utzi zuen, Japoneko bixita gehiago ez baitut eduki, eta beste herrialde batean azaltzen hasi ziren antzeko bixitak.

Egun haietan idatzi nuen nire blogean bixita gehien jaso duen sarrera: energia nuklearrari buruzkoa. Ez nuen interesatuki egin, barrutik atera zitzaidalako baizik, baina "japoniar" harek zerbait eragin zidan nire barruan, eta nire bizitzako une ilun hartara argi apur bat ekartzea lortu zuen, nahi gabe.

Honako hau idatzi ondoren, bihar ere begiratuko dut ea norbaitek irakurri nauen, ea agertzen den beste amour bat mundu zabalean zehar, edo etxetik gertu, horrek berdin dio.

Biolentziak

Bizi garen "bake" garai hauetan, maiz entzuten ari gara biktima eta borrerua kontzeptuak, beti ere alde bateko ikuspegitk aipatuak. Orain kontua da historia benetan izan den moduan kontatzea, eta gaurkoan neure aportazio xumea egin nahi nioke gai honi. 

Nik biolentziarekin izan dudan harremana, zehazkiago lehen kontaktua, kontatu nahi dut, hori izan baitzen niretzat biolentzia existitzen zela jakin nuen eguna. Ondoren beste hamaika egoera etorriko baziren ere.

1975eko irailaren 27a zen, 6 urte besterik ez nuen oraindik. Ez dut oroitzen irakurtzen hasia ote nintzen, ezta etxean telebista ote genuen ere, eta nintendo eta gisako jokuak ez ziren existitzen, beraz, amaren zaplastekoak izango ziren ezagutzen nituen biolentzia zantzu bakarrak.  

Egun hartan amak mezetara eraman ninduen, herriko parrokira, hildako norbaitzuen alde otoitz egitera itxuraz, oraindik ere errezuak arrotzak niretzat. Oroitzen dut eliza lepo zegoela, ama eta seme-alabez lepo, aitaren bat egongo zen ere noski, baina gizonezkoek beti pasa izan dute gehiago kontu horietaz: gure aita, behintzat, ez zen han.

Meza amaitzean apaizak esan zuen Guardia Zibilak Plaza Berrin zeudela, eta lasai, lasai irtetzeko urduritu gabe. Halaxe egin genuen, irten eta etxerako bidea Plaza Berrirako bidea zenez harantza abiatu. Gurekin batera zihoazten beste ehundaka herritar ere, amak eta seme-alabak bereziki. Ez dakit manifestazio espontaneo bat izan zen, ala guztiak kalean behera bizi ote ziren, baina han gindoazen, ixil ixilik, urduri, ni amaren eskutik helduta, beldurturik, giroan zerbait arraroa gertatzen zela somatzen baitzen. 

Heldu ginen portalera, baina portala urrun zegoen, jende guztia geldirik, guardia zibilak Plaza Berrin, aurrean gu, amak eta umeak, eta han hasi ziren tiroka. "Eso han sido balas" entzun nion emakume bati, korrika egiten saiatzen ginen, baina hura tapoi bat zen. Guk portalera iritsi nahi genuen, baina ezin. Azkenean lortu genuen, etxera igo ginen beste hamaika pertsonekin batera, eta balkoira irten, makurturik, kasko beltz arraro horiek zeramazkiten berdezko gizon horiek zer arraio egiten zuten ikusteko.

Telefonoa dantzan hasi zen, gurera igotako jendeak ondo zegoela adierazteko deitzen zuen bere etxera. Trikorniodunak kulatazoak banatu zituzten, hemen eta han, tiro hots gehiago entzun ziren. Nire anaiek elizan pasa zituzten ez dakit zenbat ordu, apaizarekin, meza hartan monagillo lanetan aritu ziren eta. 

Egun hartan negar egin nuen, beldurra pasa nuen, ez nuen ezer ulertzen, eta gerora ere gauza asko ulergaitz gertatuko zitzaizkidan umearen begietatik ikusita.

Horrela ezagutu nuen nik biolentzia, askorentzat sekula existitu ez dena, ixilarazi dutena. Uste dut egun hartan hasi nintzela kontzientzia politikoa hartzen, ume baten begietatik har daitekeen kontzientzia, inozentea eta benetakoa.

Ametsetan

Aste honetan bi amets gozo izan ditut, errepikatzeko modukoak. 

Lehena amets erotikoa zen edo sexuala esan beharko, eta aspaldiko partez nire desio eta ekintzen objektua ez zinen zu. Irrifar bat ahoan esnatu nintzen pozik, lasai eta esan dezadan bide batez ilusioz beterik.

Bigarrenean biok elkarrekin geunden patxadaz, kaña bat eta tertulia aberasgarri bat konpartituz, lagun moduan. Bigarrenez aste berean irrifar batez esnatu nintzen, berriro ere pozik.

Nire etorkizunaren presagio ote? Hala bedi!

matizak (ñabardurak)

Aurreko batean lagun batek nirekin goxo goxo egoteko gogoa zeukala esan eta nire etxera gonbidatuko ote nuen galdetu zidan. Egoerak ezustean harrapatu ninduen eta azkar batean pentsatu nuen ez zela plan txarra, etxean goxo, goxo, mimoak jasoz eta emanez...

Inozoa ni (ez dut sekula ikasiko), ez nuen denbora asko behar izan nire lagunak goxo goxo egon esan zuenean, larrutan egin esan nahi zuela ohartzeko, eta egia esan ba hori ere ez da plan txarra, baina larrutan egitetik goxo goxo egotera alde handia dago. Ze ez dira gauza bera, goxo goxo egon, larrutan egin eta larrutan egin goxo goxo.

Hizkuntzaren gorabeherak, berak (gizonak) goxo goxo egon larrutan egiteari esaten dio, nik (emakumeak) sofan etzan eta laztanak eginez berriketan egon edo pelikula bat ikusteari, horrela ezinezkoa da elkar ulertzea. Hurrengo batean horrelakorik gertatzen bazait berriro zehaztasun gehiago eskatuko dut, erabaki egokia hartu ahal izateko gaizki ulertuak sortu aurretik.

memoria selectiva

Siempre presumo de tener una memoria pésima, pero me estoy dando cuenta de que lo que tengo es una memoria selectiva, pues así como hay cosas que no recuerdo, existen otras que se han grabado en mi mente, y por mucho que me esfuerzo no logro borrar.

Una de ellas es el último beso que me diste, bueno si es que se puede denominar beso a aquel gesto de acercar tus labios a los míos y justo en el momento de rozarlos salir disparados hacia atrás como si hubiesen sufrido la acción de una fuerza magnética repelente fuerte...

En aquel momento no fui capaz de reaccionar y de decirte, 

-ey! que si no quieres besarme no lo hagas, no es una obligación

Si lo hubiese hecho probablemente te hubieses mosqueado, aunque con el careto que ya tenías poco se hubiese notado.

He analizado la situación desde la distancia (como ya he dicho es un recuerdo que se me ha quedado grabado), y lo único que se me ocurre es que era una forma de agradecimiento, agradecimiento por haber tenido tu polla en mi boca, por haberte proporcionado un par de buenas corridas, que en este caso no fueron mutuas, y en consiguiente quizás sentiste la obligación de pagarme, sí pagarme como a una puta con perdón, porque esa fue la manera en que me sentí cuando te fuiste sin dirigirme la palabra, después de darme aquel puto beso, o lo que fuese. 

En adelante y a medida en que pasaba el tiempo mi actitud hacia ti fue siendo cada vez más fría, más distante, intentaba mostrarme indiferente, aunque tú, la indiferencia y yo, creo que no somos muy compatibles, mi intención era que si querías volver a estar conmigo me lo dijeras abiertamente, pero eso nunca sucedió. En alguna ocasión tuve la ligera sensación de que intentabas acercarte a mí, pero yo ahí actué como una chula, -que cojones, ya está bien de chuparte el culo, chúpamelo tú a mí si quieres,- pero eso tampoco sucedió. 

¿Eres consciente de la forma en que me has tratado y de cómo me has hecho sentir, con tus gestos, tus desprecios, tu puto beso?

Con el tiempo he tratado de suavizar las cosas, de ser sincera, de acercarme a ti, sin segundas intenciones, de recuperarte como persona y tal vez como amigo, pero todo esfuerzo ha sido en vano, cuanto más intento acercarme más te alejas de mí, que tonto eres, no sabes bien lo que te pierdes.

Puta memoria selectiva, ¿cómo puede una persona darte el beso más dulce de tu vida y a la vez el más frío? y ¿por qué cojones me tengo que acordar sólo de este último?

gauaren erdian

Ametsetan nengoela telefonoak jo du. Iratzarri egin naiz, 

-baaaaiiiiiiii?

-Gabon Miren...

Zur eta lur geratu naiz! Ezin sinetsi beste aldetik zure ahotsa datorkidala, lozorroa gainetik kentzen ahalegindu naiz...

-badakit berandu dela, baina zugan pentsatzen ari naiz, zurekin egoteko beharra daukat, gogoa...

badirudi egunak ematen ez dizun ausardia etorri zaizula gauean, adorea eduki duzu eta hots egin didazu, agian zerbeza batzuk daramazkizu gainean, berdin da. Nik ezin dut hitzik artikulatu baina bat-batean zure gorputza imajinatu dut nire maindire artean

- Zure etxera joan al naiteke?

zer esango dizut ba, ni desiatzen ari naiz eta...

-nahi baduzu

ez dira hamar minutu ere igaro tinbrea jo duzunerako, bilutsik ireki dizut atea, ez dizut hitzik esan, zuk ere ez duzu ezer esan, begira geratu zara atean une batez, muxu bat eman didazun arte, zuzenean ohera joan gara...

Hori guztia gertatu izan zitekeen, baina... ez da horrelakorik inoiz gertatu.

Hots egin didazu bai, baina nik telefonoa itzalita neukan orduan. Seguruen ondo kalkulatu duzula noiz deitu, nik erantzungo ez dudan garaian. Nahi gabe egindako deia izan zitekeen, baina nola deitu nahi gabe sekula markatu ez duzun telefono batetara?

Goizean jaiki naizenean mobila piztu eta mezu batek eman dit zure deiaren berri. 

Zurekin harremanetan jartzen ahalegindu naiz, alferrik izan da ordea. Gaueko adorea damu bilakatu zaizu egunsentiarekin. Ez duzu ausardiarik izan azalpen txiki bat emateko ere, ez duzu pretendituko nik ezer esatea naturaltasun osoz ezta? Zer pentsatu behar dut, adarra jotzen ari zarela? 

Gaizki sentitu naiz denbora luzez, inork ez nau sekula horrela tratatu, matematiketan ona banaiz ere zure kalkuluak ez zaizkit inondik inora ateratzen, zein izan da guzti honen helburua?

Kobre zaporeko maitasuna izan zitekeena, harreman mikatza bilakatu duzu gauaren erdian.

Gaztetako kontuak

Hamazazpi urte geneuzkan, burua ilusioz, ideiez eta ametsez beterik. Gauza material gutxi, baina espiritua aberatsa. Gure inguruko mundua txikia bazen ere, mundu zabala ezagutzeko irrikitan geunden.

Gure jazkera arrunta zen, neskendako gaurkoarekin alderatuz, maskulino xamarra. Hilea motza generaman, krestarik ez baina punkien looketik gertu. Galtza estuak eta jaka zabalak jazten genituen, martensak ez geneuzkan, horiek hasieran Londresetik ekartzen zituzten, baina antzeko zapatak edo botak. Eskoterik ez, imajinaziorako tarte handia utziz (edo txikiegia agian).

Musika gustoko genuen baina gehienek ez genuen tokatarik. Gure etxean izebak Alemaniatik ekarritako Grundig kasette bat zegoen eta musika on gutxi. Mikel eta Ireneri olentzerotan tokata bat ekarri zieten eta haiek erositako diskak kasetetan grabatu eta horiek entzuten genituen, behin eta berriro.

"Euskal rock erradikalaren" garaiak ziren, punk mugimendua urte batzuk lehenagokoa bazen ere, gurera horrelakoak atzerapenarekin heltzen zirenez, punk espiritua nahiko barneratua geneukan, neuk bai behintzat. Orduan ezagutu genituen The Clash, Specials, Stiff Little Fingers, Sex Pistols, Angelic Upstarts, baina baita beste estilotako musikariak ere.

Neu bereziki Clash zalea nintzen. Gazteak ginen eta gure inguruan ez genuen horrelako girorik; gure herrian tribu mota horiek apenas esistitzen baziren. Giro politikoak eta bereziki aurreko urteetan emandako jakoaren hedapenak gure gazteria erabat markatu zuen. Ametsak beste toki batzuetan zeuden batzuentzat eta besteek aldiz nahikoa lan zuten murgilduta zeuden inpernutik ateratzeko.

Garai gogorrak izan ziren, oso gogorrak. Errepresioa kaleetan eguneroko kontua zen; jazarpen poliziala; hilketak han eta hemen; musikarako toki gutxi horrelako egoeretan.

Gure mundua zabaldu nahiean edo Donostiara joaten ginen asteburuetan. Han egiten genuen ibilbidea beti berdina zen: Itxaso, Izkina, Aker Beltz. Han biltzen ziren guk gustoko genuen estiloko mutilak. Gehienak gu baino zaharragoak ziren, beraz haiek mirestearekin nahikoa geneukan, ligatu gutxi egiten genuen (gauza batzuk ez dira sekula aldatzen), hori bai gure musika entzuten genuen. Lehen aipatutakoez gain, baita garai hartan sortutako punkaren ondorengo taldeak The Cure, Immaculate Fools edota Psychedelic furs.

Ez nuen kontzertu askotara joateko paradarik izan (diru gutxi, informazio gutxi, eta ezagutza eskasa) baina garai hura, musika hura, itxura hura, barru barruraino iritsi zitzaidan, eta urte asko pasa badira ere barnean dudan zerbait da, askotan nire itxurak besterik adieraz badezake ere.

Clashen "London Calling" bereziki maite izan dut beti eta kaseteko aleaz gain, gaur diska zoragarri horren bi kopia dauzkat. Ez nuen inoiz talde hura zuzenean ikusteko aukerarik izan (ez dakit gertu ibili ziren ere, internet ez zen existitzen), doinuekin konformatu nintzen.

Baina lehengoan bizitzak opari zoragarria eman zidan, Chuck Prophet izeneko musikari estatubatuarrak, taldearekiko eta Joe Strummer-ekiko sentitzen duen miresmena dela medio, bira bat egiten ari da The Spanish Bombs taldearen laguntzaz London Callinga hasieratik amaierara joaz. Eta kontzertura joan nintzen hogeitabost urte beranduago, garai batean zuzenean entzun ezin izan nuen nire diska kuttunaz gozatzera.

Seguru ez zela berdina izango, baina neuk behintzat izugarri disfrutatu nuen. Han ikusi nituen urteetan ikusi gabeko Itxasoko tribuko mutil (gizon) batzuk, une gozoa izan zen, nerabezaroaren oroitzapenak,... itzela.

Duela lau bat urte idatzitako pasadizoa!

EGUN TXARRA

Gaur, azkenaldian hain arrunt bilakatzen ari zaizkidan egun ahanzgarri horietako bat izan da, beno hobe esanda horrela hasi da, zeren amaierarako gauzak bere onera etorri baitira.

Esan dudanez gaurkoa egun beltza zen, iluna, ni neu hutsaren parekoa nintzen, puntu bat baino gutxiago gure unibertso zabalean. Nire bizitzak daraman norabidea neukan buruan eta ezin malkoak ekidin, isurtzen hasi dira, banaka, banaka, baina gelditu gabe. Nire inguruan dena zen ilun, ez nuen argi izpirik ikusten. Nirekin akordatuko diren pertsonak kontatzen hasi naiz, eta konbentzitua nengoen inork ez ninduela bere gogoan izango, ez une haietan behintzat, eta ni bakarrik, bihotza txikituta, ilusiorik gabe, negar malkoetan itotzen nire desgraziak, nire buruaz errukitzen, gero eta beherago, sakonago, ea behingoz hondoa ukitzen nuen.

Hala ere, adore apur bat hartuta, kirola egitera joatea erabaki dut, buruari atseden bat emateko asmoz, edo guztiz txoratzeko asmoz.

Igerilekura joan naiz, luze batzuk egin ditut (buruari eragiteari utzi gabe), ondoren ariketa batzuk egitera nindoanean nire aqua-gymeko taldekoekin, horietako bati zorabio bat eman dio. Esan dezadan emakumeak hirurogei urte inguru izango dituela honezkero,hala ere une horretan heriotza ikusi dut bere aurpegian, eta barkatuko didazue baina nire aurpegian irribarre bat irudikatu da, eta ez dezala inork pentsa haren zorigaitzaz alegeratu naizenik, ezta gutxiago ere, baina bere gaitzaren aurrean nire ditxosozko buruhauste, depresio edo dena zelako hori, huskeria iruditu zait eta berriro ere une batez bizipoza errekuperatu dut eta etxera bueltatu naiz nire terapiak benetan efektua izan duela, eta otu zait kasualitatez norbaitek joaten eta bueltatzen ikusi banau, harrituta geratuko zela, ze abiatu den neskak eta ordu eta erdira itzuli denak bi pertsona desberdin ziruditen.

Eta horrela amaitu zaizu eguna gaurkoz. Ohean ametsetan, irribarrea ezin kendu zeundela iruditu zaizu, baina hori beste kontu bat da, agian.

sentimenduak

Lehengoan irakurri nuen badirela pertsona batzuk sentitzen duten guztia adierazi behar dutenak eta ez badute hori egiten gaizki sentitzen dira, izugarrizko antsietatea sortzen zaie, eta horrekin batera tristezia, depresioa, gaizki egona azken finean.

Lasaitu nintzen ze hainbeste urteren ondoren nire gaitzaren nondik norakoa errebelatu zidan.

Neu horietakoa bainaiz, eta egia esan, askotan oso gaizki pasatzen dut eta ez dut jakiten zergatik, ba hori da, momentuan sentitzen ari naizena esan beharra, adierazi beharra, nire barrua hustu beharra eta ezin dudanean izugarrizko korapiloa jartzen zait sabelean eta zulo batean jausten hasten naiz, amaierarik gabeko zulo beltzean.

Halere askotan hitz egin dut, adierazi naiz, ahal izan dudan moduan, ez beti erarik egokienean, eta horrek lasaitzearekin batera besteekiko gaizki egona sortu izan dit, ze askotan jendeak ez du ulertzen esaten ari zarena edo ez du kokatzen momentuan, ez du enpatizatzen zurekin ez dakielako zertara datorren hori bapatean, edo une horretan zure adierazpenak inkomodatu egiten ditu eta zurekiko halako erretxazo bat sortzen zaie.

Aurrekoan harremanik ez dudan pertsona batekin akordatu nintzen, berarekin hitz egiteko izugarrizko gogoa sentitu nuen eta nola banekien hori ez zela gertatuko mezu bat bidali nion hori adieraziz, besterik gabe, eta lasai geratu nintzen, oso lasai, gainera iruditzen zait danontzat polita dela norbait uneren batean gurekin oroitzen dela jakiteak, ze oroitzapen horiek normalez goxoak izaten dira, eta bizitzan apreziatzen gaituen jendea dagoela jakiteak, eta bereziki zuzenean adierazten digutenean autoestimua igotzen digu, pilak kargatzen dizkigu.

Ez dakit berak nola hartuko zuen, agian inkomodo sentitu zen, agian nire hitzetan ez zegoen irakurketa bat egin zuen, baina ez dakit, eta ez dut jakingo, ze batzuk dena adierazteko beharra daukagun modu berean beste batzuk badirudi ez dutela sentitzen, edo sentimenduak adieraztea debekatu egin zaiela jaiotzeko momentu beretik.

Mundua horrela doa, hitz goxoak irainekin ordeztu ditugu, laztanak hostiekin, baina neuk behintzat naizen modukoa izaten jarraitu nahi dut, jarraituko dut, ze batzuetan ez ulertua sentitzen banaiz ere, eta horrek izugarrizko mina ematen dit, badakit hori dela bidea!

Bakarrik ala? Deitu

Señor No-ren tema ona

Bizitza salgai

Egun hauetan kanpoan izan naiz, Frantzia aldean zehazkiago esateko, herri txiki lasaietan, eta ia egunero herriren batean merkatuak zeuden, eta batzuk "brocante" delakoak ziren, deitu rastro, bigarren eskuko azoka, nahi duzuen moduan, edozein modutan aluzinantea zen. 

Brocante horietako batetik bueltaka nenbilela zeraz ohartu nintzen jendeak bere bizitzaren apurrak salgai jartzen dituela xoxa batzuen truke. 

Nire herrian horrelako azokak antolatzen direnean edonor animatzen da etxean soberan dauzkan arropak, liburuak, diskak salgai jartzera kontenedore batera bota beharrean euro batzuk lortzeko asmoarekin, eta bide batez beste norbaitek erabil baditzake askoz hobe, baina ni ez naiz horietaz ari. 

Lehengoan benetan ohartu nintzen batzuk, helduek bereziki, euren bizitza, euren bizipenen historia zatiak salgai jartzen dituztela, eta horrek benetan erakartzen nau.

Haien postuetatik buelta bat ematean ohartzen zara euren bizitza kontatzen ari direla objektu kasu askotan ugertu horien bidez.

Aurrekoan bigarren gerrate mundialean frantses armadak erabilitako jaka, txapel, mandoen ikurrak eta paratxutak ere zeuden salgai. Oroitzen dut Berlinen bloke komunistaren mota guztietako ikurrak topa zitezkeela halako merkatu batean.

Amona batek seguruenik berak urteetan egindako harizko amantal, maindire eta abarrak zituen. Beste gazte batzuek, seguruen herentzian jasotako aiton amonen etxetik ateratako altzari zahar, baita garai bateko erloju, irrati, kafea xehetzeko errotatxoak...

Gauza guzti haien atzetik historia asko ezkutatzen direla somatzen zen, eta neuk behintzat ezer erosteko intentziorik ez banuen ere, izugarri disfrutatu nuen haien bizitza imajinatuz pausu bat aurrera nindoan bakoitzean.

Batek pentsa dezake, bai zera, hori kontsumismo hutsa da, egia esateko jendez gainezka egoten dira halako azokak, baina ez dute zer ikusirik zentro komertzial batean topa dezakezunarekin. Hemen gauza erabiliak, historia, pasadizo eta anekdota txiki edo handi ugari ezkutatzen dituzten objektuak ikus ditzakegu eta niri behintzat izugarrizko bizitza ematen didate.

Litekeena da transakzio komertzial hutsa izatea, baina neuk erromantikoegi begiratuta bada ere, beste zerbait dakusat guzti horren atzetik, besteen bizitzak ikusten ditut eta horrek betetzen nau.

NOIZ ARTE?

Hamaika ordu pasa dituzu errepidean. Duela zazpi urte ez duzula ikusi. Bi ordu pasatzen dituzu itxaroten, bat kolan zure burua identifikatzeko, beste bat itxaroten, txanda heldu arte.
Amorruak jaten dizu barrena, urduri zaude, nola topatuko duzu, zer esango diozu, azkenean zure txanda heldu da.

Atea zabaldu, atea itxi, atea zabaldu, atea itxi, ihesi irtengo zaren beldur ote dira?

Patioa azkenean, pasabide bat, eta zure kabina, ez edozein, zuri bia egokitu zaizu, zerbaitegatik ote, zerbaitegatik

Bapatean blokeatu zara, zer moduz? Irrifar egiten duzu denbora guztian, baina ez duzu hitzik artikulatzen, ez da soinurik irtetzen zure barrutik

Irrifar egiten duzu, zerbait esan nahi duzu, baina ez dakizu zer

erridikulo geratzeko beldur zara

ulertzekoa da, zer esan behar diozu zazpi urte entzerratuta daraman pertsona bati, oso ondo bizi zarela, edo zure penak eta arazoak kontatuko al dizkiozu

Ez dauka zentzurik, dena surrealista da

berak hitz egiten du, eta zuk irrifartsu darraizu

azkenean askatu zara, hasi zara berriketan, baina jada berrogei minutu igaro dira

muxu bat, besarkada handi bat, zaindu

Berriz ere pasabidea, atea ireki, atea itxi, atea ireki, atea itxi

kanpoan zaude duela hiru ordu bezala, beste hamaika etxera bueltan.

Bera barruan geratu da, noiz arte?

Despedida

Azkenekoz egon ginenean oso mozkortuta geunden, bestela seguru ez genuela elkarrekin amaituko. Ez naiz ondo akordatzen baina litekena da nik kaña sartzea, zure aldetik jarrera baikorra bazen ere. Dena borroso daukat, baina elkarrekin bukatu genuen, eta txortan egin genuen, gustora gainera, horretan ez daukat zalantzarik.

Biharamuna ez zen hain gozoa izan, ez niretzat behintzat, zure jarrera hotza izan zen, gelidoa, damutua egongo bazina bezala, baina ez zenuen hitzik esan, horrek ez ninduen gehiegi harritu baina zapore gazi gozo bat utzi zidan, eta argi ikusi nuen hura zela azken aldia, onartzea gogorra bazitzaidan ere.

Ordu ezkeroztik elkar ikusi dugu eta zure jarrera batzuetan benetan arbuiagarria izan da, niri normal aktuatzeko esan baina ez zinen onena lezioak emateko, bai egia da nirea ere ez dela askotan hobea izan, baina zer nahi duzu esatea zu ahazteko zerbait egin behar nuen. Hala ere batzuetan zure begirada somatzeak nahasi egiten ninduen, nahasi egiten nau ze ez dizut ulertzen, ez ditut zure keinuak ulertzen eta hori da nik behar dudana, gauzak argi ikustea.

Nire itsutze horretan ezin izan nuen ebitatu eta aurrekoan mezu bat bidali nizun zurekin egoteko gogoa nuela adieraziz. Ez didazu erantzun noski, banekien, baina gehien izorratzen nauena da hortik aurrera agian gehiago ihes egingo nauzula, eta horrek benetan izugarrizko pena ematen dit ze benetan izugarrizko tipoa zarela pentsatzen dut eta narzisismoan erori gabe ni ere krixton tipa naiz, eta ezin duzu imajina baina ez dakizu nola eskertuko nizuke mezu batekin erantzun izan bazenit, zuk ez duzula nirekin egoterik nahi eta zutaz ahaz nadin esanez, zure ahotik edo mezutik zuzenean argi eta garbi entzuteak edo irakurtzeak mina emango zidan, baina horrekin zure begiradak batzuetan sortzen didan nahasmena ez zen gehiago sortuko, eta hori da errespetatzen duzun pertsona bati egin diezaiokezun gauzarik zuzenena.

Ondo bizi!