Zarata dauka buruan, zarata asko, zarata gehiegi. Horrelakoetan deskonektatzea behar du; hobe esanda konektatzea, naturarekin, ur izan elementuekin nahasteko, ikusezin bihurtzeko, desagertzeko.
Gaurkoan gorputzaren erlaxazioa
aukeratu eta termetara joan da. Ur txorrotak gustuko ditu gorputzeko atal
guztietan, baita hotza eta beroaren arteko kontrasteak, eta sauna; sauna maite
du, lehorra zein hezea, bietan egiten ditu saioak, barruko zikina lurrunduko bailitzaion.
Itsasora irtetea erritualaren parte da
ere, eta gaur ez da gutxiago izango. Beraz, eta jada gaua izan arren,
hondartzara irten da bainu azkarra hartzekotan, sartuirten bat egitekotan.
Hiriko, ugarteko, Igeldoko eta Urgulleko argiek ukitu majiko bat ematen diote inguruneari.
Epel egon arren negua gainean da eta
zazpietan hondartzan bainujantzian egoteko ez da giro. Marea behean da eta
korrika egin du uretarainoko bidea. Ura ukitu bezain pronto seko frenatu du.
Hotza dago, ez kolpez sartzeko tenperaturan bederen. Minutu pare bat egon da
uretan murgildu arte eta irteterakoan Mirakontxa geratu zaio parean. Orduan, zetak
behin esandakoa etorri zaio gogora, bertatik igarotzen den bakoitzean etortzen
zaion modu berean; hura ez dela hain toki ona bizitzeko, ipar orientazioa
duela. Barrez hasi da termetara bueltan doala. Eta pentsatu du hobe izan
lukeela egun hartan baieztapen hura egia ote zen frogatzera gonbidatu izan
balu, orain dagoen tokian berarekin etzan eta iparrak nola eragiten zien
aztertzea.
Baina hori beste ipuin baterako kontua
da. Gaurkoan zarata amatatzea zuen helburu, besterik ez. Eta tarte batez lortu
du, tarte labur batez.
Bihar beste egun bat izango da.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina