IRAILAK 13 (diotenez)

Diotenez, sagarrondoen emankortasuna bi urteroko kontua da. Hau da, urte batean uzta eskasa da, hurrengoan aberatsa. Aurtengoa bigarren horietakoa behar du, derrigor, Santa Barbarako sagarrondoek oker-oker baitituzte adarrak grabitatearen eraginez, fruituen pisuak lurrera bultzatzen ditu ohargabean, astindu baten beharra oihukatuz bezala.

Diotenez, adinarekin emakumeok sexuarekiko desioa eta grina galtzen dugu, lehortu egiten omen gara, mahaspasa baten antzera.
Diotenez ere, bibragailua bezalako jostailu sexualak oso onuragarriak dira aspektu askotan. Besteak beste, mahaspasen antzera geratutako emazteen lubrikazioa hobetzen omen dute eta, gainera, baginako ehunak indartu eta haien elastizitatea hobetu, hain ohikoak begitantzen zaizkigun txiza ezin aguantatzearen arazoak ekidinez.  

Diotenez, Ane fase horretan sartu da, baina ez da lehortu oraindaino, ez du lehortzeko inolako asmorik eta sexurako grina bizi bizirik dauka.
Ostirala da, Ane lehertuta heldu da lanetik eta erlaxatzeko beharra sentitu du. Eta zer bide egokiago bere gorputzaz gozatzea baino? Bere osasunaz eta bizitza sexualaz kezkaturik, eman aholku guztiak jarraitzen ditu Anek txintxo-txintxo. Beraz, bibragailua erabili du bere saiorako. Amaitutakoan garbitu eta bere zorroan bildurik mesanotxean utzi du, baina ez da ohartu martxan geratu dela, mesanotxeko zura zulatu nahiko balu moduan. Jantzi eta etxetik alde egin du lagunekin plana baitu berandu arte.

Gaueko hamaikak aldera bizilagunen uatsap taldean mezu arraro bat irakurri du: arratsalde guztian motor moduko baten soinua entzuten dela eta bere azpiko bizilagunei loa eragozten ari zaiela. Ez dio jaramonik egin mezuari.

Ordu txikitan, etxera heldu denean, bere logelan motor baten hotsa sentitu du. Miatzen hasi eta irribarre maltzur batek irten dio nahigabean. Bibradorea hartu eta itzali egin du. Amaitu dira zaratak. Ez da damu azpikoei kalte egin izanagatik, edozein aitzakia kaskar kexatzeko baliatzen duen pipertutako familia baita, behingoagatik izorra daitezela. Eta horrela, pijama jantzi eta, diotenez, lasai-lasai hartu omen du lo Anek.

APIRILAK 16 (mikroipuina)

Autoan doa Goizuetara daraman errepidean barna. Bidea estua da eta, laneguna izan arren, tarteka topatu ditu txirrindulari batzuk. Haien atzetik doa, aurreratzeko aukera garbi ikusten duen bitartean.  

Bidea estuagoa egiten den zati batean txirrindulari bat doa. Hasieran ez dio arretarik eman, baina metroak aurrera egin ahala barizedun bikietan fijatu da. Gero arropan erreparatu du, oinetako eta kasko zuriak, duela hogei urteko maillot zuri-urdina, ipurtalde zabala, bera da, ia ziur.
Txirrindulariak bidea libre dagoela ikusi duenean keinu bat egin dio, aurreratzeko. Oso berea da keinu hori, kanpoan uso etxean otso, etorri zaio burura. Aurreratzen hasi zaio eta parean izan duenean begiratu egin dio. Ez dago zalantzarik, bera da, izena aipatzerik merezi ez duen hori. Ziur berehala errekonozitu duela bere autoa, sentsibilitatean ez, baina horretan ona da. Hori pentsatzeak urduritu egin du eta azeleratu egin du errepideak utzi dion guztia. Gaurkoan ez du besteetan bezala errepide ondoan utzi autoa. Bidexka batetik sartu da, mendirako bidean dagoen txoko batean aparkatu du eta auto barruan geratu da geldirik, zauria aspaldi itxirik izan arren, bere erraietatik zornea jariatzen sentitu baitu une batez. Ahazturik zituen galderak etorri zaizkio tupustean gogora: zer egin dut nik halako tratua jasotzeko, zergatik niri…bere garaian ulergaitza zitzaion egoera berriz ere etorri zaio gogora, eta mina aspaldi gainditu zuen arren, ezinegona sortu zaio duela hiru urtetik ikusten ez zuen hura berriro ikustean.

Trantzean bezala egon da tarte batez, inora begira, ezer merezi ez duen pertsona batek nola eragin diezaiokeen horrenbeste ezinegon ulertu nahian. Minutu batzuk besterik ez dira izan bere gogoarekin berriketan, eta lasaitu denean autotik irten eta bidean gora abiatu da ezer gertatu izan ez balitz bezala, Ans ikusi izan ez balu bezala, bere bizitzako kapitulu motz hura inoiz gertatu izan ez bailitzan.

Agota Kristof

Aurtengo uztailan zendu zen idazle hungariara. Bere izena maiz entzunagatik ere, orain artean ez nuen bere obrarik esku artean izan eta atzo liburutegian beste zerbaiten bila nenbilela gaztelaniazko "No importa" errelato laburren liburua topatu nuen.

Hona hemen horietako lehena "Aizkora" izenburua duena, irakurri eta zuek epaitu, niri zoragarria iruditu zait!

El Hacha

Pase, doctor. Es aquí, sí. Yo lo he llamado, sí. Mi marido ha tenido un accidente. Sí, creo que es un accidente grave. Muy grave. Hay que subir al primer piso. Está en nuestro dormitorio. Por aquí. Discúlpeme, la cama no está hecha. Como comprenderá, me he alarmado cuando he visto tanta sangre. No sé si tendré el valor de limpiar todo esto. Creo que iré a vivir a otro sitio.
Aquí está la habitación, venga. Está aquí, al lado de la cama, sobre la alfombra. Tiene un hacha clavada en el cráneo. ¿Quiere examinarlo? Sí, examínelo. Vaya accidente más estúpido, ¿verdad? Se cayó de la cama mientras dormía y cayó sobre esta hacha.
Sí, el hacha es nuestra. Suele estar en el salón, al lado de la chimenea, sirve para cortar ramas.
¿Qué por qué estaba al lado de la cama? No tengo ni idea. Seguramente él mismo la apoyó contra la mesita de noche. Tal vez temía a los ladrones. Nuestra casa está bastante aislada.
¿Dice usted que está muerto? Enseguida creí que estaba muerto pero pensé que sería mejor que un médico se asegurara.
¿Quiere hacer una llamada? ¡Ah, sí! A la ambulancia ¿verdad? ¿A la policía? ¿Por qué? Ha sido un accidente. Simplemente se ha caído de la cama sobre un hacha. Sí, es extraño, pero hay montones de cosa que pasan así, de la forma más tonta.
¿No estará pensando que he sido yo la que ha puesto el hacha al lado de la cama para que se caiga encima? ¡Cómo iba a saber que se caería de la cama!
¿Acaso cree que lo he empujado y luego me he dormido tan tranquila, por fin sola en nuestra cama grande, sin oír sus ronquidos ni notar su olor?
Doctor, no irá usted a suponer semejantes cosas, no puede…
Es verdad, he dormido bien. Hacía años que no dormía tan bien. No me he despertado hasta las ocho de la mañana. He mirado por la ventana. Hacía viento. Las nubes blancas, grises, redondas, jugaban frente al sol. Me sentía feliz y pensaba que con las nubes uno nunca sabe. A lo mejor se dispersaban —corrían tan rápido— o formaban un conjunto y descendían sobre nosotros en forma de lluvia. Me daba igual. Me gusta mucho la lluvia. De hecho, esta mañana todo me parecía maravilloso. Me sentía aliviada, liberada de una carga que hace tanto tiempo…
Fue entonces cuando, al volver la cabeza, vi el accidente y enseguida le llamé.
Usted también quiere hacer una llamada. Aquí está el aparato. Va a llamar a la ambulancia para que se lleven el cuerpo, ¿verdad?
¿Cómo que la ambulancia es para mí? No lo entiendo. No estoy herida. No me he hecho ningún daño, estoy muy bien. La sangre que llevo en el camisón es de mi marido, ha salpicado cuando…

Agota Kristof

Oharra: Alberdaniak Eskarne Mujikaren euskarazko itzulpena argitaratua du "Berdin dio" izenburupean. 

mendi buelta

Goiz jaiki da, energiaz betea, leihotik begiratu eta egun ederra dagoela ikusi du, egun sanoa esaten duten horietakoa. Mendira joatea deliberatu du.

Autoz hurbildu da Bexabiraino, taberna ondoan aparkatu eta makila eskuan goruntz abiatu da, erritmo lasaiean baina gelditu gabe. Lehen ordu erdian ez du inor ikusi, ez da inorekin gurutzatu, astelehena izaki gauza normala seguruen. Bide zuzenetik igotzea erabaki du, indartsu sentitzen da eta aspaldi ez duela bide hori jarraitu.

Izerdia bere aurpegitik irristatzen da, baita bere bular artetik, besoetatik eta bizkarretik ere. Beroa somatzen da baina gustora doa. Gora begiratu eta berrogeita hamar bat metrotara mutil bat ikusi du, distantzia horretara ezin gauza handirik bereizi, baina argala eta altua dela ematen du eta elastikoa erantzita darama, bere bizkarralde zurixka antzeman dezakelarik.

Kuriositatea sartu zaio, nor ote den, ezagutze ote duen, eta aurrera jarraitzeko indartsuago sentitu da.

Igoeraren azken zatian begi bistatik galdu egin du eta tontorrean topatzeko esperantza izan du, baina bertara heldu eta han ez zen inor. Tristetuta sentitu da une batez, dena bere irudimena ote?

Ze arraio zergatik tristetu pentsatu du jarraian? Adarrako puntan dago goizeko hamaiketan, eguna zoragarria da..., bat batean behera begiratu eta han ikusi du mutila, magalean dagoen zelaitxoan bertan dabiltzan pottokei itxuraz janaria ematen.

Hareaino jaistea erabaki du, mutilarengana hurbildu eta berarekin berriketan hasi da:

-kaixo, zer ari zara zaldiei janaria ematen?

-sagar batzuk dira, baina ez pentsa ez diete kasu handirik egin...

-belarra nahiagoko dute

-bai

Ixilik geratu dira elkarri begira, euren gorputzek izerdiaren eraginez dizdira berezia dute, eta elkarrenganako erakarpena sentitzen ari dira...

-nahi al duzu zuk sagar bat?

-beno!

Sagarra ematerakoan euren eskuak kontaktuan jarri dira, urduri daude biak ere.

Koxk egin dio sagarrari Mirenek

-eskerrik asko, oso ondo sartzen da izerdi hauek bota eta gero...

Eta horrela daudela, hizketaldi tonto eta fortzatu batean, ez daki oso ondo nola baina hurrengo gogoratzen duena elkarri musukatzen hasi direnekoa da. 

Bien gorputzak daude izerdituta, gazi zaporea dute biek ere, baina berdin zaie, elkar dastatzen ari dira euren azalak, munduko azken bizidunak bailiran, unetxo bakoitzaz gozatuz, benetan disfrutatuz.

Mutilak elastikoa kendu dio eta bularrekoa jaitsiz titiburuak miazkatzen hasi zaio, emeki egiten du eta Miren oso eszitatua sentitzen da. Eskua bere hanka tartera eraman du, zakila laztandu dio galtzaren kanpoaldetik lehenik gero eskua barruan sartu duelarik, bere azal leuna sentituz. Belarrean etzanda Mirenek prakak eta kuleroak kendu ditu, gauza bera egin du mutil ezezagunak, bere karteratik kondoitxo bat atera duelarik. Mirenek lasaitasun aurpegia jarri du, kondoia jantzi dio bere mingainarekin zakilean jolas txiki batzuk egin ostean eta larrutan hasi dira, bueltaka ibili dira larrean postura desberdinez gozatuz korritu diren arte.

Amaitzean bost minutuz edo zerura begira egon dira biak ere etzanda bilutsik, eskutik helduta.

Ondoren jaiki, ezpainetan musu bat eman, jantzi eta bakoitzak bere bidea jarraitu du autora bueltatzeko.

Aparkalekuan topatu dira, irrifar goxo bat zuzendu diote elkarri hitzik esan gabe eta bakoitzak bere autoan alde egin du. 

Gaurko mendi buelta benetan ahaztezina, pentsatu du barrurako etxerako bidean doala!

Bizar Gorri Pirata

Bart gauean zurekin egin dut amets. Itsasoaren erdian igeri ari nintzen, bakarrik. Ezustean zerua itxi egin da, tximistak eta trumoiak hasi dira, enbata sartu da, itsasoa zakartu egin da batek daki zenbat metroko olatuak eratzen hasi direlarik.

Hondoratzen hasi naiz, ezin dut arnastu, gorputza kanporatzen saiatzen naiz, laguntza eskatuz, baina uraren astinduak hain dira bortitzak gero eta beherago noala, oinetan harri astunak kateaturik izango banitu bezala. Konortea galdu dut.

Begiak zabaltzerakoan aste beteko bizar-gorri batez inguraturiko ezpain batzuk nire ahoan itsatsita ditut. Estulka hasi naiz. Gorputza biratu didazu irentsitako ur guztia bota dezadan. Ondoren soinean daramazun jaka beltza erantzi eta nire sorbalden inguruan ipini didazu, irrifar batez, "lasai, salbu zaude" esanez.

Une horretan ohartu naiz nire printze urdina zarela. Ez duzu ez gaztelurik, ez zaldi zuririk, ez begi urdinik ezta urrezko koroarik ere, Bizar-Gorri Pirata zara, Atlantikotik Pazifikora eta Pazifikotik Indikora, bere belauntzi kaxkarrean aberatsen ondasunak behar handiena dutenen artean banatzen dabilen pirata xarmangarria.

Eta horrela esnatu naiz irrifar bat ahoan. Begiak itxi ditut berriz ere loak hartuko nauen esperantzaz, une batez berriro ere zure beso artean sentitzeko, zure irrifar goxoaz gozatzeko, baina alferrik izan da. 

Ea gaur gauean ere nire ametsetan agertzen zaren!

Bizitzaren zertzeladak: Irene

Goizero jaikitzen denean Martinen logelara hurbiltzen da, bertan ote dagoen ikustera, zeren beldur da, egunen batean han egongo ez denaren beldur, telefonoak jotzearen beldur, hor nonbait, txakur abandonatu baten moduan, bazter batean botata, jipoituta, akabatuta aurkituko dutenaren beldur.

Beti jakin du Martin ez zela urteetan denen aurrean, baita berean ere, agertu den pertsona; bere goxotasun, maitasun, alaitasun horien atzean beste izate bat gordetzen zuela, baina itsuarena eta gorrarena egin du ahal izan duen bitartean. 

Asko zor dio Martini. Beragatik ez balitz akaso neska zahar izango zen, jendearekin erlazionatzeko beti izan dituen arazoak ikusita zaila izango zen garai batean beste mutil bat berarengana hurbiltzea. Martinek egin zuen, konkistatu egin zuen eta beti errespetuz tratatu du, inoiz ez hitz bat bestea baino gorago, beti egoki, baita haserre zegoenean ere.

Egia da ohean sekula ez dela pasio handirik izan euren artean, baina berak hori normaltzat jotzen zuen, beste esperientziarik ezean hura nahikoa eta sobera iruditzen zitzaion.

Hiru seme-alaba zoragarri izan dituzte eta esan daiteke familia zoriontsua osatu dutela duela pare bat urte gauzak okertzen hasi ziren arte.

Batetik Unaik etxetik alde egitera zihoala adierazi zien, aurretik joanak ziren Miren eta Joseba ere, orduan Martinek esan zion lehen aldiz handik aurrera beste ohe batean egingo zuela lo, beste gela batean. Irenek ez zuen zergatia galdetzeko adorerik izan, akaso erantzuna bazekielako. Aurrerantzean gauero negar egin du isiltasunean bere izarapean, baina okerrena heltzeko zegoen. Jubilatu zenetik astean zehar gauero zaborra ateratzeko aitzakian kalera irten eta mozkorturik bueltatzen da auskalo zein ordutan. Ez dio inork kontatu baina imajinatzen du zertan dabilen, herrian beti bolo bolo ibili den bere homosexualitatea azkenik agertzen, bere alderik izkutuena errebelatzen. Eta imajina dezake nola gazteek barre eginen dioten eta tristetu egiten da, baina beldur ere bada, horrelako batean baten batek astindu bat eman eta kalean zerraldo utziko duenaren beldur.

Bizitzaren zertzeladak: Martin

Ajiak jota esnatu da. Sukaldera joan eta han dabil Irene bazkaria prestatzen. Begiratu egin dio, buruarekin ezetz bezala esanez, horrela ezin duela jarraitu, ezin dutela horrela jarraitu, gehiago ez.

Seme alabak etxetik joan zirenetik logela diferentetan egiten dute lo. Emakume ederra da Irene, ona eta pazientzia handikoa. Dena jasan izan du bere familia aurrera ateratzeagatik. Beti jakin du Martinek sekula ez diola desioz begiratuko, baina garai batean ahaleginak egiten zituen dena ondo joan zedin, astean behin gutxienez bere sexu saioa ere edukitzen zuten, pasio handirik ez bazegoen ere, maitasuna adierazteko eta eskerrak emateko modu bat zen. Orain hori ere agortu zaie.

Bizitza osoa erriprimituta eman ondoren orain jubilatu dela atera zaio bere benetako nia adierazteko beharra, bortizki, eta modu desegokian atera ere. 

Lehen, eguna lanean ematen zuenez, pentsatzeko asti gutxi zuen eta dena eramangarriago zitzaion. Orain egun guztia libre duela ezin bere barnea, bere desioak, bere beharrak kontrolatu.

Gauero, zaborra ateratzeko aitzakiaz, kalera irten eta kopatxo bat hartzera joaten da etxe ondoko tabernara. Han pare bat edo hiru gin tonic edan eta gero, gazteenetara hurbiltzen da, haiekin harremanetan jartzen saiatzen delarik, baina berea bezalako herri ttiki batean ezer lortzea zaila zaio. Bata laztantzen ahalegintzen da, besteari musu ematen, gazte horietako bat konkistatu nahiko luke, dirua ordaintzera ere prest egongo litzateke, dena euren gorputz gihartsuak laztandu edo gutxienez miretsi ahal izateko, baina denek barre egiten diote. Penaz begiratzen dute, maritxu atso halakoa, zer pentsatzen du ezer lortuko duenik ala? Eta berak itsu gin tonicak edaten jarraitzen du, noraezean, taberna batetik bestera, amen egingo dion baten bila, azkenean kalera bidaltzen duten arte, eta etxeratu aurretik saiatzen da berriro ere beste batean sartzen, atean zain, kamareroa konbentzitu nahiean utz diezaion azken kopatxoa hartzen.

Etorkizun beltza familia katoliko euskaldun batean hazi eta hezitako agure homosexual erreprimitu batentzat.

Bizitzaren zertzeladak: Miren

Lanetik atera eta etxera joan da zuzenean. Euria barra barra ari du, leiho aurrean paratu da, malenkoniatsu. Horrelako egunak gustoko dituen arren tristetu egiten dute. Ingurura begiratu du, gauza guztiak bere tokian daude, ordenatuta, txukun, baina isiltasuna da nagusi. Bakarrik dago. Denbora asko darama etxera heldu eta inoren musurik edo besarkadarik jaso gabe, inoren agurrik edo hitzik entzun gabe. Aspaldi ez diola inork afaria prestatu, poema bat irakurri, txiste bat kontatu, edo oinetan masajetxo bat eman.

Garai batean egoera hori ondo zeraman, baina urteak aurrera egin ahala, astunagoa gertatzen ari zaio, jasangaitzagoa.

Lagunek kexatzerik ez duela esaten diote, ez duela loturarik, bere denbora librea nahi bezala erabil eta oporretan nahi duena egin dezakela..., nahiko luketela beraiek egoera hori... 

bai zera! Egun guztia bakarrik, oporretara joateko bakarrik, hori nahi dutela? ziria beste bati sar diezaiotela! Horrelakoak bera kontsolatzeko esaten dizkiote, ez benetan sentitzen dituztelako. 

Lagunek batzuetan bakardadea (edo lasaitasuna) botatzen dute faltan, baina ez da gauza bera norberak bilatutako bakardadea edo derrigor datorkizuna; azken horri aurre egitea gogorra da, baina horrelakoak esaten dituenean inork ez dio jaramon handirik egiten. 

Bakardade hori apurtzeko ahaleginetan hasi da, badaki ez dela gauetik goizera gertatuko den zerbait, baina erabakia hartua dauka, egoera eta lagun berriak ezagutzeko aukera bakoitza erabiliko du, bere mundu ttipia zabaldu asmoz.

Esfortzua

Zer nolako gizartea egiten ari gara?

Galdera hori maiz egiten diogu gure buruari, neuk behintzat bai, zer nola hezitzen ari gara geure umeak, dena eskatu bezain pronto esku tartean duten horiek?

Zerbait gaizki egiten ari garenaren sentsazioa dut, krisi garaian bizi bagara ere abundantziaren umeak dira azken belaunaldikoak.

Telebistan ikusten duten zaborra medio pentsatzen dute lanik gabe edozeinek edozer eduki eta lor dezakela, eta hori da euren helburua ere logikoa denez.

Horren harira eguneroko borroka da irakasleona ikasleei egunero apur bat egitearena aholkatzekoa, baina geure hitzek indar gutxi dute euren buruetan.

Azken asteetan irakurritako bi gauzatxo ekarri nahi ditut nire iritzien txoko honetara.

Lehena, Pedro Miguel Etxenike fisikariari Gara egunkarian egindako elkarrizketaren zatitxo bat:

G -Por cierto, ¿de niño despuntaba en la escuela?¿Sacaba buenas notas?

E - Muy buenas... Siento ser tan poético; ahora parece estar de moda haber sido mal estudiante...

Siempre he seguido una regla: nunca he estudiado mucho muchas horas, sino todos los días un poco.

Bigarrena Hik Hasik argitaratutako Joseba Sarrionaindiaren "idazlea zeu zara irakurtzen duzulako" liburuan aurki dezakegun honako ipuina:

galdera

Djeharen ipuin bat kontatuko dizuet1. Asto gainean heldu zen Djeha oasira, eskola emateko orduan. Asto gainean atzera begira zegoen ohitura zuen legez.

"Gauza bat esan behar dizuet", oihu egin zuen.

Umeak lezioaren zain zeuden eta jakin-minez inguratu zitzaizkion, Djeha asto gainetik jaitsi gabe geratu baitzen.

"Nahi duzue estudiatu gabe ikasi, egia zalantzarik gabe ezagutu, asmoak nekerik gabe bete eta beharrik egin gabe ondo bizi?"

"Bai!" oihu egin zuten umeek. "Bai!"

Eta eskolako atezainek ere baietz esan zuten, eta lasterka inguratu ziren auzokoek ere baietz:

"Bai! Bai! Bai!, ozena hedatu zen oasi inguruan.

"Oso ondo!" egin zuen Djehak aldarri. "Horixe besterik ez nuen jakin nahi!"

Arre esan zion astoari, inguraturiko jendetza ahoa zabalik utziz, bestelako irakaspenik eman gabe bazihoalako.

"Orain badakit zer nahi duzuen...", egiten zien agur Djehak oasiko umeei eta gainerako biztanleei basamorturantz zihoan astoaren gainetik. "Halako zerbait ikasten badut berehala itzuliko naiz eta kontatuko dizuet".

Eta hori da gaur ekarri nahi nuen irakaspena, lanik gabe, esfortzu gabe ez dago ezer, baina hobe egunero pixka bat egitea, pixkanaka ikasitakoak benetan barneratzen ditugulako.

1 Djeha, umore ipuinetako pertsonaia da herri musulmanetan.

DESIOA

Zugan pentsatzen dudan bakoitzean alua urtu egiten zait. Zer nahi duzu bada, azkenekoz ikusi zintudanean bost minutu eskatzen ari zenitzaidan, zure haragi bero, tente, gogor, goxo hura ageri zenuela. Eta nik ezetz, joateko ordua zela, eta ordu ezkeroztik zenbatetan akordatu naizen zure hankarteko misilaz, eta bakoitzean flux!, kuleroak busti egiten zaizkit, eta aukera badut, moldatu egiten naiz bakarkako ariketa bat betetzeko, eta zin dagizut, nire kobazulotxoa inoiz imajinatu dudana baino zabalagoa eta sakonagoa dela.

Badirudi mila eta bat gaueko ali babaren koba, zure zakilaren aginduetara dagoen koba majikoa, zure tramankulua ikusi eta besterik gabe irekitzen dena, heze, zure gosez. “Etorri barrura, bero horrekin itto egingo zara eta, tori nire edabe majikoa”, esan eta zure misila Bushenak irakiarren kontrakoak baino zuzenago eta azkarrago, Zas! barrura. Hori bai ez du lehenean eztanda egiten, eta dantzan hasten zarete biak, atzera eta aurrera, FLOP, FLOP, FLOP, eta badirudi kobazuloa harrobi bat dela, harriak ateratzeko makina bertan duela eta denak hasten gara dantza batean, badirudi koba horretan akuifero bat dagoela senti daitekeen hezetasuna izugarria delako, flop, flop, flop, segi, segi, segi, AAAAAHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!

2005eko uztailean

AMNESIA

Esnatu eta gorputz baten ondoan zaudela ikusi duzu. Ingurura begiratu duzu, ez dakizu non zauden, tokia harrotza zaizu, baina ezaguna nolabait.
Zure alboan dagoen gorputza ere ezezaguna zaizu, ez diozu aurpegirik ikusten, bizkarrez dago.
Atzo, aspaldiko partez, gau zoro horietako bat izan zen. Afaritan hasi zinen ardoa edaten, gero kopatxo bat, ondoren kubata batzuk, krixtoneko mozkorra harrapatu zenuen. Oroitzen duzun azken unea tipo batekin diskoteka batean hitz egiten ari zinenekoa da, baina tipoaren aurpegia ere ez duzu oroitzen, agian bera izango da zure ondoan datzana lotan, baina ez dakizu, ez baitzara ezerekin akordatzen, ez dakizu zein jokutan ibili zareten, ezertan ibili bazarete behintzat.
Dena dela, egoera ikusirik eta mutilaren bizkarraldea azterturik unea aprobetxatzea deliberatu duzu. Esnatu egin behar duzu, baina gaizto esnatu ere, zure beharra sentitu dezan.
Gerritik heldu duzu eta hatz muturrekin ferekatzen hasi zara, pixkanaka eskua zilbor aldera aurreratu duzu eta jarraitu duzu hatz puntekin sabel aldea laztantzen, emeki, emeki, zirkuloak marraztuz, apurka eskua beherago jaitsiz bere zakila ikutu gabe, baina ikutu nahian bezala, gogoarekin uzteko.
Sentitu duzu nola esnatzen hasi den, gorputza apurka, apurka, biratzen hasi den zure laztanak hobe sentitu ahal izateko, zuri jokua erraztu nahiean.
Zuk jarraitu duzu ikutu berdinekin baina tarteka hatz puntekin zakila ikutzen hasi zatzaizkio. Handitua dauka, oso, epela eta leuna, hala ere ez duzu guztiz heltzerik nahi izan, jokuarekin darraizu bere gorputza laztanduz eta titi buruetan atximur txikiak egin dizkiozu eta aldi berean ezpainekin bere azala dastatzen hasi zara.
Halako batean buelta hartu du eta zuri begira geratu da, bero bero dago, zure moduan. Ahoa ireki eta mingaina zurera sartu du, emeki baina erabakiorki. Zuk segitu egin diozu, jarraitu duten muxuak beroak, edonor zoratzekoak, izan dira. Badirudi bizitza osoa daramazuela hontan elkarrekin zein ondo osatzen zareten ikusita. Aspaldidanik ez duzu oroitzen halako bustialdirik, lehertzear zaudete.
Titietan muxu batzuk eman dizkizu, hatz batekin klitoria ikutzen hasi zaizu, zuk ezin duzu gehiago, asperen batzuk egin dituzu, irrifar batzuekin batera, handik gutxira zure barrura etorri da. Zuk lagundu egin diozu, izugarri sentitzen duzu bere gailua, handia du oso eta izugarri gogorra dago.
Mugitzen hasi zarete, bera gehiago zu baino, baina oso ondo egokitzen zatzaizkio bere gorabeherei. Ipur masailetatik heldu duzu, asko gustatzen omen zaie, gero eta mugimendu bortitzagoak darabilkizue, eztanda egingo duzue, badator, badator, aaaahhhhhhhh!!!!!!!!!!
Bukatu duzuenean minutu batzuz itsatsita geratu zarete, bera zure barruan, elkarri muxu goxo batzuk emanez eta irteterakoan zera bota dizu:
-Kaixo Iosu naiz, zure goiko bizilaguna, atzo gauean portalean topatu zintudan atea zabaldu ezinik eta nirekin etortzeko tematu zinen. Nik ez nuen nahi baina tira, pozten naiz onartu izanaz, hori bai zure mutil-laguna eskaileretan topatzen badut ez dakit zer egingo dudan, ez diozu kontatuko ezta?
Zure azkenaldiko larrualdi onenetako zeinekin eta goiko bizilagun ezezagunarekin! Orduan ohartu zara zergatik ez zitzaizun logela hura hain harrotza egiten, zure logelaren egitura bera duelako, hiru metro beherago seguruenik Xabi lotan dagoen logelaren iguala delako.