Osteguna da, ekaineko lehen eguna. Udara heldu ez den arren udako egun eder horietako bat da, goizean fresko eguerdirako eguzkiak bere osotasunean distira egiten duelarik, giroa berotuz.
Telefonoz deitu dio motel dagoela esanez, eta lanetik zuzenean berera joango dela adierazi dio. Hori egin dezake, eguerdian amarenera joan, aurreko urtean lana uztea eta lantokiz aldatzea erabaki zuelako. Askotan etorri zaio erabaki hori gogora, eta horri esker bere ondoan egoteko aukera izan duela pentsatu, aldaketa hori probidentziala izan balitz bezala.
Etxera joan eta ama ohean aurkitu du, jaikitzea kostatzen zaiola esanez. Medikua etxera etorri da eta urgentzietara eramateko aholkatu die, han hobe azter dezaten. Ama mugitzea kostatzen zaiela ikusirik, irribarretsu egon arren fisikoki pisu mortu baten modukoa da, anbulantzia batera deitu dute. Lasai ama, ni joango naiz zurekin anbulantzian, esan dio eztiki eskua helduz.
Anbulantziaren aurrealdean doa. Une batean txoferrak soinu bat entzun eta gelditu egin da, Miramon parean, ospitaletik bi minutura. Jaitsi eta atzealdera joan da. Segundo batzuk besterik ez dira izan, oso luze suertatu zaizkionak. Ostera igo denean larriduraz begiratu eta problemas hitza bota dio.
Urgentzietara heldu eta ziztu bizian atera dute ohatila, bertan itxaroteko esan dioten bitartean. Badaki ez duela ama berriro bizirik ikusiko. Anaia heldu denean sarreran topatu du. Burua aldeetara mugituz ezetz esanez bezala dena esan dio. Besarkada batean bildu dira.
Ordu erdi beranduago konfirmatu diete jada bazekitena. Ama ikusteko aukera izan dute beste behin ere, baina jada ez zen bera, aurpegia desitxuraturik zuen, suspertzeko ahaleginetan sartutako medikazio guztiaren ondorioz.
Berriro ez duela ikusi nahi erabaki du,
eta eguerdiko irribarrearekin geratu da. Han egon izanarekin, bere ondoan,
lasai ama zurekin noa.
Eta probidentziari eskerrak eman dizkio
iaz lana utzi zuelako, bestela istorio hau bestelakoa izango baitzen.
Osteguna zen, duela zortzi urte, ekainaren lehenengo eguna, udaberria izan arren udako egun zoragarri horietako bat, goizean fresko, eguerdirako eguzkiak bere osotasunean distira egiten zuelarik, giroa berotuz, gaur ez bezala. Egun hura aukeratu zenuen gure artetik joateko, ostegun eder hura, ostegun madarikatu hura, ostegun beltz hura, nire gogoan betirako iltzatuta geratuko dena, zure presentzia bezala.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina