Gaur ileapaindegian izan naiz. Kolorea eman dut. Gero eta ile zurituagoa dudala konturatzen ari naiz, baina ez dut horregatik tintatzen ilea, edo ez horregatik soilik. Hamazazpi urterekin ere kolore antzekoa ematen nuen eta ia bizitza osoan mantendu dudan errituala izan da, estetika kontuak pentsatzen dut.
Gauza da, koloreak gehiago eragiteko
edo, plastikozko lehorgailu psikodeliko horietako baten azpian jesarri nautela,
eta nahi gabean txikitako oroitzapenak etorri zaizkidala gogora. Nola
larunbatero amarekin M.A.ren ileapaindegira joaten nintzen.
Bere etxeko zonalde batean zuen, eta
ni, bitartean, euren etxeko salan jolasten egoten nintzen, haren seme-alabekin
imajinatzen dut, hori ez baitut oso argi, baina bai pelukeriaren espazio hura. Oroitzen
dut nola, erruloak eta bigudiak jarri ostean, ama egoten zen lehorgailu
transparente haien azpian, hola, semana eta antzeko aldizkariei
orrialdeak pasatu bitartean. Eta ni sofan hari begira edo agian jolasten, edo
aldizkariren bati orriak pasatzen ere.
Erritual bat zen, asteroko kontua, garai bateko emakumeek ez baitzuten ilea etxean garbitzeko ohiturarik, ileapaindegian baizik. Oraindik ere geratzen dira halako espezimen batzuk, baina gero eta urriagoak direla esango nuke, belaunaldiak gora joan ahala gutxitzen doazenak.
Eta pentsamendu horiek buruan ilea gorritua nuela kendu didate tramankulua burutik, eta denbora aurrera doala otu zait, jada ez baitaude garai hartako emakume asko gure artean, ez nire ama, ezta pelukeria hartan egoten ziren emakume asko ere. Barre txiki bat irten dit gora begira nengoela. Gero apain irten naiz nire ileapaindegitik, zita baterako bezala, nirekin geratu nahi al duzu Zeta?
Ea zenbat denbora irauten didan ile
honek bere horretan. Aste oso bat seguru ezetz.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina