Hanka ikusi ez dudan zulo batean sartu
eta bihurritu txiki bat egin.
Hantura hobetze aldera oina itsasoan
sartu, olatua etorri eta irakurtzen ari zaren liburuak bainua hartu.
Lehorgailuarekin ordubete igaro
ostean, liburua irakurtzeko moduan utzi, baina ur gaziak ematen duen zakartasun
horrekin orri bakoitzean.
Liburutegiko arduradunak dio, halako
kasuetan, erabiltzaileari liburu berria erosteko eskatzen diotela. Hiritar
zintzoa legez hogeita lau euro gastatu ditut jada irakurri dudan liburu batean,
beste batzuek ur gaziaren lakartasuna soma ez dezaten. Ni, erosteko asmorik ez
nuen ale usatuarekin geratuko naiz.
Ez dakit bidezkoa den ala ez liburu
berria erosi araztea. Istripu bat izan da, ez dut nahita egin. Ez daukat arazo
ekonomikorik liburu berria erosteko, baina hilabete bukaerara heltzeko arazoak dituenari
erosi araztea ondo irudituko al litzaidake?
Zein da zerbitzu publikoen helburua
eta nola kudeatu behar dira?
Gogoeta horiek buruan gertuko pertsona baten gaixotasun larriaren berri eman didate. Paralizaturik geratu naiz, ezin dut sinetsi, ez dira hamabost egun ikusi nuela eta San Joanei buruz aritu ginela. Ez dakit nola jokatu, ez dakit mezu bat bidali ala ez. Ez dut harreman hain sakonik. Gogoak idazteko eskatzen dit, baina zer esan bizitza kinka larrian duen bati? Ba al da hitz egokirik horretarako? Agur soil bat ba al da nolabaiteko kontsolamendu edo eskertzeko zerbait?
Eta horretan nabilela gertuko beste pertsona batek zenbat hitz egiten duen eta zein arin aireratzen dituen besteen kontuak etorri zait burura. Eta atentzioa eman diot, baina ez dio inolako arazorik ikusten ezeri. Nitaz inorekin ez hitz egiteko esan nahi diot, baina haserretuko zaidan beldur naiz, eta ez dut nahi.
Eta hala, sekretuez, zintzotasunaz eta bidezkoaz hausnartuz hasi dut eguna. Gaur eguzkia lagun.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina