Aurten munduko paraje ederrenetakoak ikusteko aukera izan dudala esan dezaket ezbairik gabe, baina zer nahi duzue esatea, autoa hartu eta Iruñea pasatuta, Esako urtegira ailegatzean, apurka-apurka azaltzen joaten zaizkidan mendi horiek ikusteak zirrara berezia eragiten dit. Uste dut nire memorian gaztetako uneak sortzen zaizkidala.
Nire lehen oporrak, ikasle garaitan, beti Piriniotara izaten ziren, zela mendira ibiltzera edo neguan eskiatzera; haranzko joera handia genuen, eta pasio, behar, ohitura horrek nire baitan bizi bizirik jarraitzen du.
Uste dut ez dela urterik piritara joan gabe egon naizenik. Ez naiz astebururo harako joera duen horietakoa, inondik inora, baina noizean behin joatea behar dut, eta hurbildu ahala, nire aldartea aldatzen doa, lasaitzen, erlaxatzen, umorea hobetzen, ez dakit besterik azaltzen, baina hala bizi dut, adrenalinazko txute baten moduan, berpizte bat, pila kargatze bat.
Bi egun igaro ditut bertan eta mendi gogoz bueltatu naiz etxera. Argazkiak atera ditut, lehen ere ateratako toki beretan, baina toki berriak bailiran bizi ditut, hain betetzen dute nire gogoa.
Zuk ba al duzu hala sentiarazten zaituen tokirik? Hala bada, bueltatu, behar eta ahal den guztietan, sufritzeko beti baitago denbora sobera.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina