ABUZTUAK 4 (zaletasunak)

Banuen gai bat nire eguneroko honetan jorratzeko gaur, baina goiza etxetik kanpo igaro ostean, etxera heldu bazkaltzera, telebista piztu ea olinpiadetan zer zegoen bilatzen hasi, eta hara non teniseko gizonen finala, Serbia Espainiaren aurka, edo, hobeto esanda, Djokovic Alcarazen aurka.

Ba telebista aurrean paratu eta jada ezin izan dut beste gaietan kontzentratu.

Apur bat ezagutzen nautenak harritu egiten dira tenisarekiko dudan zaletasuna aipatzen diedanean. Ikasle garaiko kontua da. Orduan ikasi nuen prokrastinatzen tenisari esker, Roland Garrosi esker zehatzagoak izateko. Eta telebistan tenisa ikusteko zaletasun hori betirako geratu zait.

Grand Slamak ikusten ditut soilik, baina pasa ditzaket bost ordu mugitu gabe telebistaren aurrean hipnotizatuta kasik.

Gaurkoan motzagoa izan da eserialdia, baina benetan ona izan da partida. Zein herrialdek irabazi egia esan ez zitzaidan interesatzen, gutxiago serbiarra Marbellan bizi dela jakinda, baina nik Djokovikek irabaztea nahi nuen. Agian bere azken joko olinpikoak izango direlako; agian, fatxa izan arren, ondo jausten zaidalako; ziurrenik bere tenisa izugarri ona delako, eta, gaurkoan, bere gaitasun hori argi eta garbi erakutsi du. Berarentzat izan da urre olinpikoa. Alcarazek zilarra eraman du. Urte asko ditu aurretik bere gaitasunak baliatzeko, beraz, pozik egoteko moduan da, isuri dituen negar-malkoak ulergarriak izan arren.

Partida amaitu denean, katez aldatu dut, atletismoa eta igeriketa kenduta, beste kirol guztiak ez baitzaizkit batere interesatzen, gutxiago baloiren bat tartean daukatenak, are gutxiago telebistaz ikusteko.

Eta Alcarezen malkoak gogoan ordenagailu aurrean eseri naiz, eta olinpiada batzuetan parte hartzeak suposa dezakeenaz hausnartu dut; eta Seulera joan eta parte hartu gabe geratu zen nire lehengusuarekin akordatu naiz, zorte txarra behar da gero joateko txartela eskuratu ondoren;  eta lehiaketek eta txapelketek sortarazten duten presioaz eta estresaz pentsatu dut.

Ez naiz inoiz kiroletan ona izan. Bi aldiz parte hartu dut froga popularren batean. Baten igeriketakoan, bestean, hamar kilometroko lasterketa batean, eta disfrutatu baino, sufritu egin nuen. Inguruan dagoen giroa lehiakortasunarena da, jendeari soilik interesatzen zaio zenbat denboran egin duzun, atzean bazoaz inork ez zaitu errespetatzen, pakete bat zara besterik ez, umiliagarria izatera iritsi daiteke.
Bi esperientzia horien ostean erabaki nuen ez nuela inoiz gehiago ezertan parte hartuko.

Ez doa nirekin lehiatzea, ez horretan ez ezertan. Beraz, lehiatzeko gaitasuna daukaten horiek miresten ditut neurri batean, presioa jasateko gaitasun handia erakusten dutelako. Goi mailako kirolarientzat joko olinpikoetatik esku hutsik bueltatzea gogorra izango da, urteetako lana horretara bideratzen baitute, baina nik hemendik nire miresmen guztia adierazi nahi diet. Mundu guztia zuri begira dagoela jakin, eta, hala ere, zure onena emateko gaitasuna edukitzea ez da gauza erreza izan behar.

Eta kirola alde batera utzita, liburu bat hartu dut, nirekin bat datorren beste zaletasun bati ekiteko.

Igande on!