Adin batetik
aurrera, emakumeak ikusezinak bihurtzen gara. Gaztetasunak berezko duen
edertasuna galduta, ez gara interesgarri inorentzat, nahiz eta, nire uste
apalean, inoiz baino interesgarriago eta ederrago garen, bizitzak eman dizkigun
irakaspen guztiek burutsuago egiten baikaituzte. Baina noski, hori nik diot,
trantze horretan dagoen emakume batek.
Galdera da, bizi
garen jendartearen ikuspegitik, zertan bihurtzen gara emakumeak menopausian
sartzen garenean?
Heldu? Lehendik
ere baginen helduak.
Zahar? Ez dut
nire burua zahartzat jotzen oraino.
Aske? Hilekoa ez
edukitzeak, agian beste askatasun sexual bat ematen digu. Beno, hori ligatzea
lortzen duten emakumeek esan beharko dute, ikusgarritasun falta horrekin zaila
baita inor ezagutzea.
Akaso mundu
honetara sortu gintuen helburua galtzen dugu, alegia ama izatearena, gure existentziari zentzua kenduz. Hori batek
baino gehiago pentsatuko du.
Ba ez daukat erantzunik. Nik nire burua ederragoa ikusten dut, jantziagoa, jakintsuagoa, askeagoa. Besteen iritziak gero eta gutxiago inporta zaizkit, eta elitista bihurtu naiz. Bai, ondo irakurri duzue, elitista. Ez naiz edonorrekin juntatuko, soilik errespetuz jokatzen duten pertsonekin. Errespetuz nirekin, baina baita besteekin ere. Niri elite hori interesatzen zait soilik, borondate onaren jendearena.
Eta nire
heldutasuna, zimurrak, haragi eroriak, zelulitisa harrotasunez paseatuko ditut
kaletik, urteek eman didatena hori delako.
Eta gaur,
izugarrizko eguraldia dela, banoa nire gorputz zahar hau hondartzan
luzitzera.
Egun ona izan!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina