ABUZTUAK 16 (erresilientzia)

Beti harritu nau jende askok aldaketetarako duen gaitasunak. Agian diesela naizelako, edo oso sentimentala naizelako, edota Diogenes puntu bat dudalako, kosta egiten zait zaharra gainetik kentzea, izan objektuak, izan pertsonak, izan egoerak. Denbora behar izaten dut egoera berrietara moldatzeko, agian gehiegizkoa, baina nire ustez denbora hori beharrezkoa zait ondo egokitzeko, izan lana, izan harreman bat, dena delakoa.

Beste batzuk, aldiz, ikusten ditut bizitzaz aldatzen elastikoz aldatzen duten gaitasun berarekin, gautik goizera, eta kanpotik behintzat ondo daramatela dirudi. Erresilientzia horrek flipatu egiten nau, eta, neurri batean, inbidia ere ematen dit, nik denbora asko behar izaten baitut zama gainetik kentzeko, zabor fisikoaz zein psikikoaz libratzeko .

Nire doluak eternalak izaten dira, tematia naiz gero merezi ez duten kontuekin, baina hala da, nire buruak hala funtzionatzen du eta ezin besterik egin.

Akordatzen naiz behin merezi ez duen pertsona batek zera idatzi zidala uatsapez: “hora de pasar página”, eta halaxe egin zuen, listo, ez dago besterik. Halakoetan norbera txiki ez, ezdeusa sentitzen da, erabili eta botatzeko objektu bat, pertsona baino gehiago.

Eta nik galdetzen diot nire buruari: zer dago halako pertsonen bihotzetan? Zer dute odola ala absenta ezer ez sentitzeko? Posible al da bizitza aldatzea aurrekoari itxiera egoki bat eman gabe? Non daude sentimenduak? Ala ez dago sentimendurik eta dena kontu praktiko bat besterik ez da?

Ba hemen nabil nire erresilientzia-maila hobetu nahian, praktikoagoa izan nahian, eta azken garaian nire gogoa bete duten kontuak gainetik kendu nahian, jakinik, oraindik denbora bat beharko dudala berriz ere zerotik hasteko.

(Z non ote zaude? Ondo zabiltza? Nirekin akordatzen al zara inoiz?) Ene, ez daukat erremediorik!

Ostiral on!