Hilekoa jaisteko zain nagoela, emakume izateak dituen gauzez pentsatzen jarri naiz, eta emakumeok
gure bizitzan gizon batek sekula entzungo ez dituen galderak eta
desegokitasunak jasan ohi ditugula otu zait, edo horrela gertatu izan dela
orain arte. Hona hemen nire belarrietara heldutako batzuk.
Nerabeak
irakasleari:
-
Nobiyua daukazu?
-
Ezkonduta zaude?
-
Umerik daukazu?
Azken galdera
horren erantzuna -ez- baldin bada, gazte mutilaren laidoa honakoa: “se
te va a pasar el arroz”
Ginekologoak emakume heldu, osasuntsu ugalkorrari ordena honetan:
-
Antisorgailurik? -ez
-
Aborturik? -ez
-
Haurdunaldirik? -ez
- Harreman sexualik? -bai. Promiskuoa
naiz eta kondoiak erabiltzen ditut esateko gogoa jartzen zaizu.
Eta hankak
zabalduta zaudela, azterketa egiten dizun bitartean botatzen du genero
maskulinoko medikuak:
- Ta zergatik ez daukazu umerik?
Eta ez dakizu hauetatik zein erantzun eman:
-
Alarguna naiz eta ez dut bikote
berririk izan.
-
Nire bikotearekin saiatu ginen eta
ez genuen lortu.
-
Ama izatea nahi izan dudanean nire
bikoteek utzi egin naute.
-
Ama izateko sasoian nengoenean ez
nuen bikoterik, eta ez nuen ama bakarra izan nahi.
-
Ez delako suertatu.
-
Ez naiz ama nahi izan ez dudalako.
Ginekologotik jenio biziaz irten zara eta pentsatzen hasi zara zenbat gizonei egingo dizkieten halako galderak. Erantzuna argia da: zero. Eta haserretzen bagara gu gara intoleranteak.
Horiek eraso berbalak besterik ez dira, naturaltasunez hartzera ohitu garenak, baina naturaletik ez dutenak ezer ez. Eta gauza da emakumeok, gizonekin alderatuta, lan bikoitza egin behar dugula jendartean onartuak izateko; normatik ateratzea ez dela erraza, eta bizitza guztia pasa behar dugula egiten dugun gauza bakoitza justifikatzen: gure familiaren aurrean, gure lankideen aurrean, gure ikasleen aurrean, gure ezagunen aurrean, baita ginekologoaren aurrean ere.
Animo destainak jasotzen dituzuen guztiei. Zirkunstantzia aurpegia jarri eta kasurik ez.
Gabon!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina