ABUZTUAK 19 (utzi mugikorra alde batera)

Hasi aurretik aitortu behar dut gaur idatziko dudan guztia egia dela, egia berdaderoa, ez duela fikziotik ezer ez, eta, horregatik,  egiten zait hain beldurgarri. Eta gaurkoan bai, lotsa handia ematen dit egia hori guztia idatzita uztea, baina hausnarketarako guztiz beharrezkoa iruditzen zait.

Jaiki naiz eta lehen gauza, komunera joatearekin batera, mugikorra hartzea izan da. Mezu bat neukan ongizate digitalarena, asteroko txostena. Aitortu behar dizuet aurretik ez dudala inoiz horrelako mezurik irakurri, agian automatikoki borratu ditut erreparatu gabe, kontziente izan gabe. Gauza da gaur mezuan sartu naizela. Bertan, aurreko astean, batez beste, zenbat denboran erabili dudan mugikorra agertzen zitzaidan.  Zorabiatu naiz kasik. Egunero ia hiru ordu pasa ditut telefonoari begira; hiru ordu. Gaixo nagoela pentsatu dut, desintoxikazio klinika batera joan behar dudala pentsatu dut, gehiegizkoa da, onartezina.
Egia da oporretan egoteak hori duela: denbora libre gehiago, aspertzeko tarte gehiago, betetzeko ordu gehiago. Baina gehiegi iruditu zait. Eskerrak lau kontzertutan egon naizen, eta zinemara joan naizen, eta mendira, eta hondartzara, eta kasik bi eleberri irakurri ditudan, eta serie bat ikusten amaitu dudan, bestela, zenbat ordu izango ziren?

Txostenak detaile ugari ematen zituen, nik azalekoetan erreparatu dut. Gehien erabili ditudan aplikazioak honakoak izan dira ordena honetan: telegram, facebook eta instagram.
Pentsatzen jarri naiz nola justifika dezakedan gehiegizko erabilera hori, justifikatzerik bada. Telegramen kanal ugarietara harpidetuta nago (berria, argia, naiz, zinema gomendioak, lab irakaskuntza…,) eta haietatik eskuratzen dut informazio ugari. Beraz, neurri batean, justifika dezaket sare horren erabilera. Gainera, orain nire idazki hauek publiko egiteko kanala sortu dudanez, horrek denbora gehitzen dio erabilerari.
Facebook ere informatzeko erabiltzen dut, baina lehen baino gutxiago. Denbora pasa izaten da gehiago, eta idazki hauek kaleratzeko beste bide bat. Ondorioz, tarteka, irakurle batzuekin elkar eragiten dut bide honetatik.
Instagram betidanik erabili izan dut argazkiak partekatzeko. Argazkilaritza izan da nire afizioetako bat aspaldidanik, azken boladan idazketak lekua kendu dion arren. Hala ere, denbora ematen dut besteen argazkiak eta nireak ikusten.

Eta neurri batean erabilera justifikatu dezakedan arren, jarraitzen dut gehiegizkoa dela pentsatzen, eta nire buruari mugak jartzea besterik ez zaidala geratzen deliberatu dut. Baina nola? Ordu batzuez mugikorra ezkutatuz? Toki batzuetara eraman gabe? Itzaliz? Ez dakit, baina zerbait egin behar dut, eta hau jendarte guztira hedagarria dela iruditzen zait.
Jendarte bezala arazo handia daukagu. Gure gazteei beste ohitura batzuk erakutsi nahi badizkiegu, ez al dugu gu eredu izaten hasi beharko?
Eskoletan mugikorrik ez, baina eta etxeetan zenbat eta nola?

Ni, momentuz, oraintxe lau orduko mendi buelta bat ematera noa, naturarekin kontaktuak mugikorra erabiltzeko beharra kentzen baitit. Eramango dut, bai, emergentzietarako tresna egokia baita, baina erabiltzeko ikastaro batera apuntatu beharko naizela otu zait. Zuek antzeko arazorik ote duzue?

Utzi mugikorra alde batera, eta ondo hasi astea.