UZTAILAK 31 (autobus gorria)

Egun batzuetan gauzak ez dira nahi duzun moduan ateratzen. 

Herenegun hondartzara autoz joateko asmoa neukan eta madarikatuak ez zuen arrankatu.

Atzo kotxerik ez eta bizikletaz joatea erabaki nuen. Ekaitzak harrapatu ninduen bueltan, ez nintzen gehiegi busti, baina zorte txarra behar da gero.

Gaur hondartzara doan bederatziak eta laurdeneko busa hartzera joan eta, jai eguna zela eta, laurden gutxi arte ez zegoen busik.

Jai eguna, San Inazio, Jesusen konpainiaren sortzailea, odoltzale hiltzaile bat, gure herrialdeko patroia, terrorismoaz etengabe hitz egiten duten horiek mezetara errezatzera joateko eguna. Gai horrek luzerako eman dezake, eta ez da hori gaur hona ekarri nauena.

Beraz, ordu erdiz zain egon baino, Loiolan barrena doan bederatziak eta laurdenetako busa hartzea erabaki dut.

Eta konturatu gabe, hiru ordu laurden luzez, nire haurtzarora bidai bat egin dut, bidai ia-ia amnesikoa, noiz eta saninazio egunean, auzo horretako jaia den egunean. Zeren ez dizuet esan, baina nire ama Loiolakoa zen, eta txikitan, igandero eta saninazio egunean, Loiolara joaten ginen eguerdi pasa aiton-amonak bisitatzera autobus gorrian.

Beti gorrotatu izan dut autobus gorria, orain BU 12 deitzen den hori.

Hasteko, geldialdi gehiegi dauzka. Denbora gehiago pasatzen du geldirik mugitzen baino. Guk lehen geltokian hartzen genuen busa eta eserita joaten ginen. Baina ibilbidea aurrera joan ahala, autobusa betetzen zen heinean, giroa kargatzen joaten zen. Zaila zait deskribatzea, baina autobus hartan igotzen ziren gizon eta emakumeak larritasuneraino perfumaturik zihoazen. Perfume sarkor eta gogaikarriak ziren, sudur-hobietan pegaturik geratzen diren horietakoak, buruko mina eragiten dizutenak, berez nahikoa luzea zen bidaia eternala bihurtzen zutenak. Perfume Mañu deitzen genion anai-arrebok, gure amonaren ahizparen usaina gogoan.

Loiolara heldu, eta zer egiten genuen ez dut oso ondo oroitzen. Anaiek bai edukiko dituztela detaile guztiak, haiek nik jaso ez dudan memoria guztia eskuratu baitute, patuak gauza asko eman baitizkit, baina memoria ez da horietako bat izan.

Beraz, atzera buelta bat izan dut, autobus gorrian saninazio egunean. Jada ez da geratzen antzinako lurrinen arrastorik. Aire girotua topera zegoen jarrita, eta busera igo diren pertsonen tipologia ere zeharo aldatu da.  Baina, geldialdi kopurua ez da aldatu, esango nuke bikoiztu egin dela, eta orduan jabetu naiz zergatik gorroto dudan sekula hartzen ez dudan autobus hori.