Beti izan naiz oso maitabera. Nerabetan beti nengoen norbaitekin maiteminduta, tximeletak sabelean, gogoa auskalo non, beste planeta batean.
Adinean aurrera goazela
maitatzeko gaitasuna ez dakit, baina modua aldatzen doala diote. Nik ere hala
pentsatzen nuen, norbait bidean topatzen duzu, eta gustura zaude, eta maite
duzu, baina nerabetako zirrara hori ez duzu sentitzen, ez berdin gutxienez.
Tximeletak hiltzen joaten dira, beste zerbaiti bide emanez.
Nik ere hala pentsatzen
nuen, baina ez. Tximeletak sabelean egon badaude. Kontua da haiek mugi araziko
dituen norbait ezagutzea. Hori da zaila. Are zailagoa maitemin hori bi noranzkokoa
izatea.
Berdin dio. Aspaldiko
partez tximeletak sabelean sentitu izana, jasotako egurraren ondorioz itzalita uste
nuen maitatzeko gaitasuna bizirik dudala ohartzeko balio izan dit. Bizirik
nagoela sentitzeko balio izan dit, beste norbaitekin gauzak partekatzeko gai
naizela sentitzeko balio izan dit.
Eta bueltan zerbait jaso
bitartean, Ruperren kantua ekarriko dut gogora: nor da gogoan daukazuna nor da,
lo aurreko zure instanteen jabe nor da…
Eta tximeletak sabelean
lokartuko naiz, bizirik nagoela sentituz!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina