Ez da ondo hasi hilabetea.
Zerua grisa da, tenperatura ez da hogei gradura
heltzen, nire buruan mailu batek jarraitzen du arinki jotzen eta jarraitzen dut
burutik zenbait kontu ezin kendu.
Masokistak gara gero mortalok. Zerbait gaizki
egin dugula pentsatzen dugunean, ahaztu beharrean, jarraitzen dugu horri
bueltaka, tiraka, geure burua torturatzen: autotortura, autozigorra. Nola
gustatzen zaigun. Eta lortzen dugun gauza bakarra okerrago sentitzea da, ez
arazoa edo egoera konpontzea.
Halakoetan mendira joateak laguntzen dit,
naturarekin kontaktuak transformatu egiten nau, pertsona askeagoa edo bilakatzen
nau, barruko karga guztiak arintzen zaizkit, lurrerako hargune bat banu bezala,
energia negatibo guztia deskargatzen duena.
Baina zerua grisa da, nire gorputza
ez dago ehuneko ehun eta izugarrizko galbana daukat. Eta hemen jarraitzen dut
nire autozigor prozesuaren gurpilean harrapatuta, irtenbide duin bat atera
nahian eta ezinean.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina