Atzoko gaiari tiraka, lehengoan Xn (lehengo twitterren) txio bat irakurri nuen. Bertan Yamal izeneko futbolari hori katalanez ageri zen berbetan, eta txiolariak zion Nico euskaraz entzutea ezinezkoa zela, edo ia noizko, edo antzeko zerbait. Bere kontrako ahotsak berehala altxatu ziren. Arrazakeriaz akusatzen zuten. Beltza ez balitz ez lituzkeela horrelakoak esango, eta ez dakit zenbat gauza gehiago.
Nik ez dakit zein zen
txiolariaren helburua, txiolaria bera zein den ez baitakit, baina zer pentsatua
eragin zidan. Eta bere hitzak nire erara interpretatu nituen, nire iritzira
ekarriz.
Hezkuntzan aritzen naiz,
nerabeekin. Badakit zein den gure errealitate linguistikoa, eta badakit euskararen egoera, erabileran, ez doala hobera. Egia borobila dena zera da: agian Katalunian
gazteek, beltzak ala zuriak, horiak ala gorriak, katalanez ikasten dutela
beharra daukatelako, bestela hainbat eremutan komunikatzeko arazoak izango
dituztelako. Gurean, zoritxarrez, ez da horrela gertatzen. Gure arnas guneak ez
dira oso ugariak, eta egun bizi zaitezke euskara jakin gabe, guk nahi ala ez. Irakaskuntzan
saiatzen gara gure hizkuntza bultzatzen, baina ikastetxe asko ere arnas gune
izateari utzi diote, eta irakasleok gaztelania hutsean zuzentzen zaizkigun
ikasleekin aritu behar gara egunero, gero eta gehiagotan.
Ez da makala aurrean
daukagun erronka. Nik ez daukat soluziorik, nahiko nuke ideia magikorik izatea,
baina ez daukat. Erreferenteak sortzen ahalegintzen gara, baina emaitza ez da
guk espero duguna.
Ez dut pesimista izan nahi,
baina beltza dago panorama. Horregatik ulertzen dut txiolari horrek zioena, ez
dugula kanpotik etorritako hainbaten seme-alabarik euskara perfektuan entzungo,
bertan jaiotakoen seme-alaben kopuru handi batek, egiten ez badu.
Komunikatzeko ez dute euskararen
beharrik. Hori da gure errealitate tristea eta gordina.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina