Oporraldia ondo hasteko egun batez gure miseriak, tristeziak, arazoak eta penak ahaztu eta parrandan joatea baino gauza hoberik ez da. Halaxe egin genuen atzo lagun batek eta biok, eta non hobe Iruñean baino.
San Ferminetara joan ginen.
Gustura ibili ginen, sozializatzen, barre egin genuen, dantza, mozkortu egin
ginen eta jende pila batekin hitz egin. Eta konturatu ginen denok dauzkagula
miseriak. Jende gehiena haiek ezkutatzen saiatzen da, baina lehenago edo
beranduago agerian geratzen zaizkio.
Bizitzatik zoriontasuna
gramoka ez kiloka saltzen doan baten batekin egin genuen topo. Bere zorion perfektuaren
formula hitzez aireratzen zuen bitartean, kale kantoian nire lagunarekin
ligatzen saiatzen zen. Gaixotasunak ekiditeko, alua zelofanarekin jatearen
abantailez aritu zitzaion, auskalo zein droga kontsumitu ostean. Zelofanezko aluak, barkatu? Non geratu da zure
hogei urteko harreman, familia, maitasun perfektua?
Oso gaizki gaude. Denok
daukagu uneren bat gure bizitza zalantzan jartzen duguna, eta ez du zertan
txarra izan, pertsonak gara, hauskorrak gara. Deskonektatzeko, desfasatzeko
tarte bat hartzea eta onartzea hori behar dugula sanoa da, terapeutikoa. Horrek
ez gaitu pertsona okerragoak egiten. Ezin zara bizitzatik joan perfekzioaren
plantak egiten beti, zure miseriak uneren batean azaleratuko direlako, atzo
tipo horri azaleratu zitzaizkion moduan.
Nik Oier eta Mikel bezalako
futbolariekin hitz egitea nahiago, haiek
ez zuten nire alua jateko inolako asmorik, ezta nik nahi ere. Parrandara irten
nintzelako, barre egitera, deskonektatzera, dantzatzera, ez zelofanez
estalitako alua jango zidan inoren bila.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina