Gaur lagun talde bat
mendira abiatu gara trabesia bat egiteko asmotan. Eguna beroa zen, baina goiz
hasi gara oinez, eta ilusio handiz ekin diogu gure urteroko ibilaldiari. Baina Jesusen
bideak anitzak dira, eta eguna ez dugu ondo amaitu. Gutako batek ozta-ozta
lortu du etapa amaitzea, eta abentura laga beharko du. Belauna xixko eginda
dauka, eta koloneko gaitz batek ahuldadea eragin dio azken egunetan, gaurko beroak
pott eginarazi dion arte.
Eta bere koloneko gaitzak
eragindako komunerako joan-etorriek zer pentsatua eman digute bidean, edo
bidetan, edota garai batean gure
komunetan egoten zen, eta ez dakit zer praktikotasun faltagatik kentzeko joera
izan dugun osagarri horren inguruan.
Zeren ez didazue esango bideta dela komunean egon den tresnarik
ekologikoena. Baina, pisa, edo kaka, edo hilekoaren arrastoak urarekin
garbitzeko aukera ematen digun hori, ozeanoak kutsatzen dituzten toallita umelengatik
ordezkatzeko joera izan dugu.
Herri musulmanetara
bidaiatzean ikus dezakezu bideta edo ur-txorrota erabiltzen dutela euren parte
intimoenak garbitzeko, eta guk, modernitatearen izenean, biodegradagarria ez
den zelulosazko gauza arraro bat sartu dugu gure bizitzetan, bestea zikinegia
edo eskatalitikoegia iruditzen zaigulako.
Zoratuta daude (gaude)
lehen munduko zuri kristau mendebaldar hauek. Jarrai dezagun bide(t)a
erabiltzen, eta, bide batez, bide(t) on Jesus!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina