Igandeak egun tontoak izaten dira, ziurrenik asteko egunik txarrenak. Astelehen bezpera direlako, aste bukaeraren amaiera direlako, batek daki, baina hala dira.
Garai batean biharamuneko
eguna izaten zen, ajea pasatzekoa, egun guztia sofing egitekoa, astelehenean
lanera txukun joan ahal izateko. Gaur egun ez dira horrelakoak izaten, baina
hala ere tristeagoak suertatzen zaizkit, nahiz eta eguraldi bikaina izan.
Gainera, orain egunak laburtzen hasi direla, malenkonia moduko batek harrapatzen
nau, nahigabean.
Kuriosoa da,
bihar lanera ez baitut joan beharrik, baina gaur igandea dela sentitzen dut: dendak
itxita, kaleko zarata desberdina, beheko kafetegia lepo beteta, giroan somatzen
da. Eta gaur, bereziki, oso egun igandetsua daukat. Ezer egiteko gogorik gabe,
gorputzaldi ez oso ona, bai atzo bazkari bat izan nuen, eta bai gaur ajea
daukat, eta ideiak jostea asko kostatzen ari zait. Eta igandeari etekin duin
bat atera nahian nabil, egunak zerbaitetarako eman duela sentitzeko, baina asko
kostatzen ari zait. Burua hegazkin moduan daukat kasik, oinarrizko atazak
egiteko neurrian justu-justu.
Telebistan Superman
filma ikusten aritu naiz, eta nire bizitzan superman bat jartzeko desira
sentitu dut; zainduko nauen supermana, afaria prestatuko didana, masajetxo bat
emango didana, horrelako egunetan mimoak egingo dizkidan superman
hori. Baina, halakorik existitzen ote da?
Ondo amaitu zuen igandea!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina