Pertsonak beti ari gara zerbait berria ikasten. Bizitzan gertatuko guztiak irakaspenak ditugu, eta hortik ikasten dugu etorriko diren egoera berriei erantzun egokia ematen. Beno, hori teorian dela esango nuke, praktikak, niri, kontrakoa adierazten baitit, ez dudala ezer ikasi, edo ikasitako guztia desikasi egin dudala, oso azkar gainera.
Eta gizakiok ohituretako animaliak ei gara, eta beti, inkontzienteki, jarrerak, egoerak, bizipenak errepikatzen ditugu, onak ala txarrak izan. Onak direnean gaitzerdi, baina zure portaerak sufrimendua besterik ez dakartzazunean ba, zer nahi duzu esatea, arazo bat da. Eta teoria oso ondo jakin arren, praktikan beti toki berean egiten dugu estropozu.
Ba halaxe nabil, teorian hain ondo dakizkidan horiek praktikan jartzen saiatzen, baina ezin. Nire buruari beste ni batek lezioa ematen dio etengabe, nola jokatu azalduz, eta nik baietz, arrazoi guztia duela, baina minutu bat besterik ez dut behar hortik ihes egiteko, eta betiko tokira bueltatzeko, nire burua torturatzen jarraituz, etengabe, modu kontrolaezinean.
Batzuetan
desiratzen dut pentsatzeko gaitasunik ez izatea nahiko nukeela; sinpleagoa
nintzateke, baina, ziurrenik, zalantzarik gabe, zoriontsuagoa.
Baina ez, hemen
dabil nire burua ez dakit zenbat erreboluziotan, bueltaka, bueltarik ez duen
egoera batekin, gauza batzuk diren bezalakoak direlako, eta alferrik delako
bestelako irakurketarik egitea, existitzen ez den zirrikitu bat bilatzea.
Eta hasierara bueltatuz, ohituraz ikasitako hainbat jarrera desikastea ezinbestekoa da, gure jendarteak berdintasunean aurrera egingo badu; baina, era berean, esperientziak erakutsitako horiek etengabe desikastea oso arriskutsua izan daiteke norberarentzat.
Eta hemen nago desikasi beharrekoen artean aukera egiten, oreka bilatzen, borroka horretatik osorik irteteko.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina