Hori izan zen hainbat taldek 1992an erabili zuten lema, espainolek kontinente amerikarrean egindako sarraskia salatzeko. Han ez baitzen inolako aurkikuntzarik egon, genozidio bat baizik, bertako biztanleria masakratu baitzuten jainkoaren izenean, amen.
Gauza da ez
dakidala zer daukagun gizakiok, edo zer daukaten gizaki batzuk, edo zer
daukaten gizon batzuk, baliteke emakumeek ere izatea, baina maskulinitatearekin
lotutako kontzeptu edo ezaugarri bat iruditzen zait konkistarena,
kolonialismoarena, inperialismoarena.
Zergatik behar
hori? Zergatik besteak menpean hartzekoa, zapaltzekoa? Benetan genetan doan
zerbait da, ala gure gabeziak tapatuz indarra eta boterea demostratzeko modu
bat besterik ez da?
Zer da, animalia
predatzaileak garela finean, eta gure eremua ondo markatu eta babestu behar
dugula, eta ahal dela handitu? Eta orduan, zertarako daukagu arrazoitzeko ahalmena,
baldin eta gure burmuinak horretarako gaitasuna badauka?
Zerk egiten
gaitu sabanan bizi diren felidoengandik desberdinak, gure espezie berekoen
bizitza duintasunaren aurka egiten badugu?
Izan gaitezen
serioak eta dei diezaiegun gauzei behar bezala.
Duela bostehun
eta hogeita hamabi urte kontinente bateko jatorrizko biztanlegoa aurkitu ez,
suntsitu egin zuten.
Gaurko egunean torturarekin
lotuta egon den erakunde batek Gasteizko kaleetan egun hori ospatzea normaltasun
osoarekin irain bat da edozein demokratarentzat.
Une honetan
munduko beste leku batean, Palestinan alegia, gertatzen ari den genozidioaren aurrean
munduko beste gobernuek ezer ez egitea, utzikeria eta astakeria bat da.
Beraz, zer daukagu gaur ospatzeko? Nik bizitza ez bada beste ezer ez. Eta zuek?
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina