Gaur, urtea despeditzeko, Aitzgorrira joateko asmoa neukan baina gainean daramadan buruko min puntuak ohean jarraitzera animatu nau. Paracetamola hartuta ia hamaikak arte geratu naiz lo. Oso arraroa niretzat, nahiz eta Garminak dioen nire loaren kalitatea eskasa izan dela. Eta presarik gabe jaiki, gosaldu eta idazten jarri naiz, hurrengo bidaia hasi aurretik amaituta utzi nahi ditudan bi lantxori helduta.
Eta konturatu orduko bazkalordua heldu
zait. Eskerrak batch cookingera afizionatua naizen, eta beti, edo ia beti, daukadan
zerbait prestaturik.
Bihar beste konpromiso batzuk ditudanez, Aitzgorrikoa urte berrirako utziko dut, nire gorputzak hobera egin badu bederen. Ez dakidana da egun horretan han jende askorekin topatuko naizen, ez bainuke mendira manifestazio batean bezala joaterik nahi.
Urtea hasteko beste modu ederra
itsasoan bainu bat hartzea izan daiteke. Bi motibo dauzkat aurten horretara ez
animatzeko. Lehena eta inportanteena, nire arnas-apartuarentzat ez dakit egokiena
ote den une honetan; eta bigarrena ez dut hona ekarri nahi, merezi ez duten
kontuak gogora ekartzea denbora-galtze bat iruditzen zaidalako.
Beraz, ondo banaiz, mendira. Urte
berriari agur egitera.
Urte zaharra despeditzera ere mendira joan izan naiz. Agian bihar ere egun egokia dut horretarako, arratsaldez, ilundu aurretik, etxekoetara, azken finean haiek salbatu naute. Mendiei eta naturari esker orokorrean nago gero eta biziago, gero eta aseago nire bizitzarekin. Esango nuke nire meditazio modua direla, bakea ekartzen didatela, gogoa baretzen didatela, zoriontsuago egiten nautela.
Eta zuei zerk ematen dizue bakea? Zerk egiten zaituzte zoriontsuago? Argi badaukazue horretan jarrai, nik behintzat horretan jarraituko dut.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina