Bizi garen jendarte hetero-patriarkalean ohikoa izan da familia liburuan lehen abizena gizonarena izatea, eta bigarrena emaztearena. Horrekin hazi ginen, horrela hezi gintuzten. Gaur egun, zorionez, gauza batzuk aldatu dira, bikote bakoitzak erabaki dezake zein abizen eman euren umeei, eta bikote hetero batzuetan, askotan ez dakit, emaztearena izan da familiaren lehen abizena. Nire lagun batzuk hala egin zuten bere garaian, halere, ez dut daturik hori zein proportziotan gertatzen den jakiteko.
Nire kasuan, nire gurasoek
erabakitzeko aukerarik ez zutela izan jakin arren, nik ez dut inoiz arazorik
izan nire lehen abizena aitarena izatearekin. Aitzitik, nire abizenaz harro
nagoela esan dezaket, agian nafarra delako eta horrekin bestelako
aldarrikapenak egiten ari naizelako nahigabean; baina, nire izena idazterakoan,
bi abizenak jartzeko ohitura hartu nuen aspaldi, nire amaren izenari duen
garrantzia emateko.
Gaur pilateseko klasean gizon
batek Lazkano deitu dit. Ez da lehen aldia hori gertatzen zaidana. Beste batek
ere hala deitzen dit ikusten nauenean. Lehen aldian arraro egin zitzaidan, nirekin
ez balihoa bezala, izen hartara ez bainengoen ohituta. Oroitzen dut belarria
zut jarri nuela, ondo entzuten ari ote nintzen galdezka moduan, baina egun errekonozitua
sentitzen naiz amaren abizenarekin. Ez dakit emakumea naizelako egiten ote duten,
nire amaren alaba naizelako, emakumea izaki amaren abizena erabili, baina
gustuko dut, identifikatua sentitzen naiz, nire aitaren abizenarekin bezain
beste, bien alaba bainaiz.
Ez dakit zuei, emakumeak, halakorik gertatu ote zaizuen, agian nire inguruan sentsibilitate handiko gizonak daude, agian kasualitate hutsa da, ez dakit, baina hausnarketa eragin dit. Eta gaur Lazkano moduan agurtu ditut nire gelakideak, eta amarekin akordatu naiz, eta Lazkano ere izateaz harro sentitu naiz.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina