Kasik hiru aste pasa direnean jarri naiz Nepalerako bidaian ateratako argazkiak antolatzen. A ze lana. Kamera analogikoekin ez zen hau gertatzen. Bi hiru karrete zenituen, nahi baduzu hamar ere, baina argazkia ondo pentsatuta ateratzen zenuen, bigarren aukerarik ez zegoelako. Gaur egun, memoria daukazun bitartean, hor hasten zara argazkia bota eta bota, gero on bat aukeratzen izugarrizko lana daukazularik, eta askotan ez diezu argazkiei jaramon gehiago egiten bizitza osoan, instagramen jarri dituzun argazki pareari kenduta.
Eta horretan bihurtu da gure
gizartea, gure bizitza, berehalakotasuna bilatzen dugu, unea jaso, publiko
egin, zertan ari zaren adierazi, gero zure bakardadean, akaso, egoera horri ez
diozunean inolako garrantzirik ematen. Publikora begira bizi gara,
ikusgarritasuna bilatzen dugu, inportante sentitu nahi dugu, zerbait egiten
dugula adierazi eta ingurukoek jakin dezaten.
Gure bizitza “The Truman show”
moduko bat da, ez hain esajeratua, guk neurtzen dugu zer egin eta zer ez, baina
inguruneak baldintzatuta bizi gara, eta inguruneari jarraitzen diogula adierazi
behar dugu. Horra hor, esaterako, Durangon asteburu honetan izan diren kolak.
Pentsaezina.
Beno, orokortzen ari naiz,
badakit jende askok ez dituela sare sozialak erabiltzen bere bizitza publiko
egiteko, baina agian modu tradizionalean zabaltzen du bere berri. Apenas
lagunik ez dugunok, aldiz, sare sozialen bitartez adierazten gara, hori dugu
munduari bizirik gaudela adierazteko modua. Aukera bat da, eta norberak erabakitzen
du erabili ala ez. Ligatzeko ere sare sozialak erabiltzen dira gaur egun eta batzuei
ederki dihoakie, beraz, non da arazoa?
Ba harira bueltatuz. Argazkiak.
Zoratzen ari naiz haiek ordenatzen, zeintzuk gorde beharko nituzkeen, zeintzuk
bota. Argazki antzekoaren hogei bertsio dituzunean zaila egiten da bat
aukeratzea eta hogeiak gordetzen dituzu. Zertarako ordea? Diogenes sindrome
digitala, badaezpada gorde. Zabor zibernetikoa, hor ere kaosa, desordena, nola
demontre izango naiz gai tinderrerako argazki on bat aukeratzen? Ezinezkoa da,
hobe naturalean, parez pare, bat bateko maitemina ala bat ere ez.
Eta karpetak sortu ditut, eta
pentsatu dut album bat egin beharko nukeela, paperezkoa, argazki ederrenekin,
baina horrek orduak eramango lizkidake, eta horretan pasa nahi al dut denbora,
edo uatsapeko estadoetan jarri zein nekeza den argazkiak antolatzea eta haietaz
ahaztu?
Beno saiakera txiki bat egiten
ahaleginduko naiz, baina etxeko lanak egin ostean. Jarriko al naiz zerbait
egiten, etxean beti baita zerbait atontzeko.
Aste on!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina