URTARRILAK 30 (ahaztutakoak)

Atzo bi lagunek idatzi zidaten nire zerrendaren kontura.
Batek esaten zidan arropa gehiegi neramala, pisua kontrolatu behar nuela, emakume garbia naizela, ez dudala horrenbeste zikinduko, desodorante on batekin dena konpon daitekeela, eta hara hor zerrendan falta zen lehen artikulua, desodorantea. Halere ez noa trekking bat egitera, ez naiz pisua gainean ibiliko denbora guztian. Kotxez mugituko naiz, beraz motxilak edo maletak (zalantzan nabil bata zein bestea eraman, biekin egingo dut aproba) pisu gehiago izan dezake; berez hegazkinean hogeita hamar kilo arte sar ditzaket, nire helburua pisua horren erdira edo gutxiagora mugatzea den arren.

Beste lagun batek pijama ahazten zitzaidala esan zidan. Ondo ikusia, aterpetxeetan logela konpartituetan lo egiteko asmoa dudanez, lo egiteko arroparen bat izatea komeni zait. Eta oheratzeko kontuekin jarraiturik, inork ez zidan esan kondoirik ez neramala, badaezpada baten bat eskura edukitzea komeni dela. Zein ondo dakiten ez dudala ligatuko, mirari bat litzateke. Halere, nezeserrean baten bat, igual, sartuko dut, fedegabeok ere inoiz mirariren bat bizitzeko aukera baitaukagu.

Eta kontuz aldaturik, aurrekoan esandako bi filma ikusi ditut jada.
Lehena The Brutalist. Nolakoa den ez jakintasuna, pertsona baten ezaugarri psikikoei egiten ziela erreferentzia pentsatzen nuen. Esan dezadan, normalean, ez ditudala filmen erreferentziak aurretik irakurtzen. Ba Brutalist edo Brutalism arkitektura estilo bati deritzo, bigarren munduko gerraren ostean garatu zena, eraikin funtzional eta merkeak eraikitzea zuena helburu, eta, horretarako, porlana eta antzeko materialak erabiltzen zituena, Leioako unibertsitatearen tankerakoa, ideia bat egiteko.
Ba filma gustatu zitzaidan, asko. Oso luzea da, erritmo pausatua du, tartean hamabost minutuko deskantsua dauka, baina ez da luze egiten. Niri, behinik behin, ez zitzaidan egin, eta arkitektura zaleentzat, gai horren inguruko film bakarrenetakoa omen. Beraz, hor aukera.

Bestea ikusten dudan lehen film tailandiarra: Como hacerse millonario antes de que muera la abuela. Zoragarria iruditu zitzaidan. Gizatiarra, norberekoikeriaz beterik alde batetik, baina era berean oso goxoa;  oso gomendagarria. Negar malko batzuk irten zitzaizkidan uneren batean. Eta ez dizuet gehiago kontatuko.

Eta gaur Donostiara joan behar izan dudala derrigorrean autoaren kontu bat zela eta, paseo bat emateko asmo guztia neukan, baina lehen autobusa hartu dut etxera, kalean ibiltzea ezinezkoa baita ari duen euri eta haizetearekin.
Eta hitz hauek amaitzean maleta egiten hasiko naiz, motxila ala trolley erabakitzeko, eta A-ren aholkuei jarraitu beharko diedan erabakitzeko.

Ostegun On!