Ez naiz Benitoz ariko ez, izenburuak kontrakoa adierazi dizun arren, baina bai Euskal Herriaz, bere etorkizunaz, denon artean egiten ari garenaz, poliki, poliki, kontzienteki ala inkontzienteki, nahita ala nahi gabe, kasu askotan ohargabean.
Bi gai aipatu nahi nituzke. Lehena atzo etorri zitzaidan gogora, nire unibertsitateko apunteak topatu nituenean. Esan bezala, karrera osoan, hiru arlo besterik ez nuen euskaraz ikasteko aukerarik izan. Hiru hogeita seitik, Euskal Herriko Unibertsitatea deitzen den horretan. Bai fisika zen, zientzia zehatzetan zailagoa zen irakasle euskaldunak topatzea, eta garai hartan institutuan euskal talde bakarra zegoen batxilergoko maila bakoitzeko. Baina guk horren alde egin genuen, gure hizkuntzan dena egin daitekeela sinisten genuelako eta horretan jarraitzen dugu. Oraindik harritzen naiz estatuko beste herrietako jendeak galdetzen didanean ea fisika euskaraz irakasten dudan. Noski baietz, Gironan katalanez irakasten duten modu berean.
Ba noan harira. Jende askoren borrokari
eta ahaleginari esker, lortu da gure unibertsitateetan, mugaz alde honetakoetan
ari naiz, gradu gehienak euskara hutsean ikasi ahal izatea.
Ba lehengoan, oso gertuko dudan
pertsona batekin berriketan, esan zidan gradua gaztelaniaz ikasten ari zela,
bere unibertsitateko lagun guztiak gaztelaniako klasean zeudelako. Tristezia
izugarri batek harrapatu ninduen, bera bezalako gazte euskalduna, hizkuntza-maila
izugarria duena, zer eta gaztelaniaz ikasten. Ta burura etorri zitzaidan hurrengoa:
berak eta enparauek ez badute euskaraz
ikasten, nork egingo du? Azken hogei urteetan egindako aurrerapena, ostera ere
atzeraka? Batzuen esfortzuari esker lorturikoa bi egunetan pikutara?
Bigarren gaia aurrekoan ere aipatu nuen euskal selekzioaren kontu hori da. Badakit etsaiak besterik ez ditudala lortuko nire hausnarketarekin, baina ez badut botatzen barruak jango nau. Beti izan naiz kritiko trantsizioarekin saldu eta ezarri ziguten autonomien estatu honekin. Gol bat sartu ziguten, eta oraindik ez dugu burua altxatu. Euskal Herriko zatiketa areagotzeko estrategia bikaina izan zen, eta selekzioen kontu horrek horretan sakontzea lortuko duela iruditzen zait.
Euskadiko selekzioak Euskal autonomi
erkidegoko kirolariak hartuko baditu soilik, Nafarroakoak eta Ipar Euskal
Herrikoak kanpoan utzita, zer eta nor errepresentatzen du? Mundialean Euskadiko
pilotariak Espainiako nafarren kontra ari badira, geuk geurea esango dugu,
Nafarroakoek ez badute Euskadikoarekin jokatzeko aukerarik izan? Ez al du
egoera horrek independentiston nahian eragin negatiborik izango? Non geratu
dira zazpiak (ala seirak) bat moduko aldarrikapenak?
Uste dut zahartzen ari naizela, eta gure aiton-amonak treintaxeixeko batallitekin bezala hasia nagoela dagoeneko, baina etorkizun beltza dakusat gure herriarentzat. Eta zuek ondo?
Egun ona izan dezazuela!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina