Atzo esan nizuen ordenagailua apurtu zitzaidala, eta hura konpontzera eraman behar dudanez, ziurrenik berriz ere paperera bueltatuko naiz. Beraz, ez dakit idatziak publiko egingo ditudan ala ez, akaso zati batzuk, edo laburpen batzuk, edo bat ere ez, baina idazten jarraituko dut, hori ziur.
Artikulu bat irakurri berri dut non
adierazten den paperean irakurri eta idazteak burmuinaren aktibitatea
areagotzea dakarrela eta aprendizaia esanguratsuagoa dela.
Nik ez dakit hala izango den ala ez,
baina egia esan paperean idaztea faltan botatzen dut. Gustuko dut nire
egunerokoa hartzea eta nitaz beteta dagoela sentitzea, goitik behera
izkiriatua, eta ez orri batzuk bai eta beste batzuk ez, orain dagoen moduan,
baina nahiko lana bada egunero orri zuriaren aurrean jartzea bitan egiten
hasteko bezala, edo eskuz idatzi eta garbira pasatu, egunero-egunero. Egia da,
hala eginez gero, testuei bi buelta ematen dizkiozula, ziurrenik borobilagoak
irtengo zaizkizula, akats gutxiago egingo dituzula, sakonagoak eta osoagoak
irten ahal zaizkizula, baina poema motz batzuren kasuan izan ezik ez dut inoiz
horrela egiten. Eseri eta tupustean burura datorkidana botatzen hasten naiz,
orain bezala, eta gero publikatu aurretik pare bat aldiz irakurri eta aurrera.
Askok pentsatuko duzue nire hitzek ez dutela piperrik balio, baina nik neure buruaren alde egingo dut, nartzisista izatera iritsi gabe, eta iruditzen zait badela meritua egunero zerbait idaztea horrela, a lo loko, bi aldiz pentsatu gabe kasik, musek aspaldi ihes egin zidatela jakinda, zeta gero eta urrutiago dudala sentituta. Bai, nire buruari meritua onartu nahi diot, ez da dena autotortura eta autozigortzea izango, ez da dena zaborretara botatzeko modukoa izango, ez da dena beltz izango. Nire bizitzan argi asko dago, askotan kontrakoa pentsa dezakezun arren irakurle, bai horixe, argi asko nigandik sortzen dena batzuetan, besteen isla besteetan, baina argitasuna finean, bestela ez nintzateke hemen egongo eta horregatik jarraitu behar dut paper zuriaren aurrean esertzen eta neure hitzak izkiriatzen, nik sortutakoak edo zuk eragindakoak, baina hitzak finean, nire izatearen eta sentimenduen isla, zuri ala beltz, edo gehienetan gris bizitza bera bezala.
Aste on!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina