Gaur nire salewa berriak estreinatu
ditut, ondo estreinatu ere, ibilbide bat egitera joan eta lehen kilometroa
egiteko, kasik laua zena, ordu erdi igaro baitut han zegoen basatza igarotzeko.
Lokatzez ia belaunetaraino zikindu naiz.
Niri zikinkeria bost, baina jausi
edota bihurtu bat egiteko arriskuak, horrek bai kezkatzen nau. Eta oroitu naiz
aurten ezagutu ditudan herrialdeetan mendietan topatu dudanaz, eta ikasteko eta
hobetzeko zenbat daukagun etorri zait burura.
Sekula ez zaie garrantzia eman gure baso eta mendiei. Jainkoaren esku utzi dituzte politikari guztiek, eta mendira doan edonork erraz ikus dezake. Sasiak nonahi, bideak lokaztuta, haizeak botatako zuhaitzak bide erditan, inork haiek kentzeko asmorik gabe. Luze jarrai dezaket, lotsagarria da.
Gure mendiak eta gure basoak zaindu
egin behar ditugu. Jendea dabilen guneetan, markatuta dauden ibilbideetan
bideak egokitu, lokatz guneetan harriak bota edota egurrezko pasarelak egin (haizeak botatako
zuhaitzen egurra erabil daiteke), mendizaleen segurtasuna bermatu ahal den
neurrian. Ez dut eskatuko Zelanda Berrian bezala komunak jartzea ibilbide
guztietan, baina bai hain ondo seinalatuta dauden bideetan ibiltzeko baldintzak
betetzen direla ziurtatzea.
Horretarako, agian, basozainak eta
basolanak egiteko pertsonak kontratatu behar dira horrenbeste polizien ordez,
eta makroinfraestrukturetan inbertitu beharrean, maila lokaleko azpiegituretan,
horrek ere turismoan eragiten baitu, bertakoan bereziki, ingurukoan, etxekoan.
Ba hasierako malaletxiaren ondoren,
buelta ematekotan izan naiz, kilometro bertikala igo dut eta haserrealdi guztia
pasatu zait.
Etxerakoan, salewa berriak bataiatu
egin behar izan ditut, ur garbiaz, aurrekoa sakrilegio bat besterik ez baita
izan. Ordu erdi luze kostatu zait zikinkeria guztia erauztea, bestela, dena
ondo.
Gabon denori!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina