Egun hauetan arraro sentitzen ari naiz. Ez dakit oraindik ez dudalako guztiz lur hartu den; akaso, eguraldi heze honen eragina, atzo etxetik irten ere ez nintzen egin; edota hormonak berriz ere dantzan ditudalako, gaueko beroaldiak ostera ere hasi zaizkit erasoan. Beharbada, guztiaren nahasketa edo konbinazioa da. Ez dakit, baina arraro sentitzen naiz, barrura begira bezala, dagoeneko ezagutzen ez dudan zerbait deskubritu nahiko banu lez.
Eta barruan beti gauza bera dakusat, zure irudia, zure argazkia. Hari begira igarotzen ditut orduak, liluratuta, munduko ordu guztiak izango banitu bezala. Eta bitartean nire gorputzak aldaketak jasaten jarraitzen du: zimur bat gehiago han, halako molestia hemen, beroaldiak orduero gutxi gorabehera. Pupa bat irten zait ostera ere ezpainetan. Duela bi aste behekoan, gaur goikoan. Ez, ez naiz inorekin sutsuki musukatzen ibili, ezta ametsetan ere. Defentsak baxu ditudala uste dut, erasoaldi baten aurrean babesgabe sentitzen naiz. Orain duzu aukera ni erasotzeko, ez dut erresistentziarik jarriko, ez baitut indarrik, oso arraro sentitzen bainaiz, barrura begira, ezer berririk deskubritzeko banu bezala, eta barruan beti zu, besterik ez. Eta hor geratzen naiz zuri begira, munduko denbora guztia izango banu bezala.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina