Gaur, igandea, izugarrizko
eguraldiarekin esnatu gara. Hotza dago, baina paseo bat emateko sekulako
argitasuna dago. Mendira joatea baztertu dut, azken egunetako euri zaparraden
ondoren lokatza eta hezetasuna egongo delako, elurra ez bada. Beraz, Donostiara
joatea erabaki dut.
Gustatzen zait Donostiatik paseatzea. Mareak uzten badit
hondartzatik ibiltzen naiz, gero portua, paseo berria. Toki kuttuna dut eta
askotan entretenitzen naiz argazkiak ateratzen. Gurutzatzen dudan jendean
arreta jartzen dut, eta ze hizkuntzetan ari diren erreparatzen. Gaur euskara
gutxi entzun dut, agian igandea izanik kanpoko jende gehiago dabilelako izango
da, ez dakit. Baina aurki euskaraldia hasiko dela otu zait eta buruari eragiten
hasi naiz.
Nire etxe parean atletismoko pista bat
daukat. Bere garaian eraiki zutenean, ez dakit nahita edo nahi gabe, ez
zizkioten pista batek konpetizio ofizialak jasotzeko behar dituen neurri
egokiak eman. Ondorioz, ez da egoten halako atletismo probarik, baina entrenatzeko
eta bestelako probentzat erabiltzen da, azken boladan gero eta gehiago. Gaur,
esaterako, ustez krossfiteroena iruditu zaidan lehiaketa bat zegoen.
Etxetik irten naizenean prestaketa
lanetan ari ziren, heldu naizenean azken probetan eta sari banaketan. Megafonia
zuten, noski, ozen, oso ozen. Ba al dakizu zein zen bozgorailutik irteten zen euskararen
presentzia? Zero. Joaterakoan musika zuten, hasieran flamenkoarekin lotu
ditudan doinu batzuk, gero ingelesezko beste doinu matxakoi samarrak. Bueltan
ahots bat, gaztelania hutsean. Eta hor dago gakoa, jendartean bultzatzen
ditugun ereduak, denak, gaztelaniarekin lotuta daudela, hori areagotzen ari
diren kirol ereduez hitz egin gabe.
Hernani batean, berdin zait zein proba
motetan, ez bagara gai euskal kultura eta euskara erabiltzeko, nola lortuko
dugu hizkuntzaren erabilera areagotzea? Gazteen gaztelaniarako joeraz hitz
egiten dugu gero eta gehiago, baina ez
al gara gu horren lehen erantzuleak? Ez al genuke toki publikoetan egiten diren
ekitaldietan euskararen presentzia minimo bat derrigortu beharko, kuota moduko
bat ezarri, subentzioak jaso ala ez? Baina bi urtetik behin euskaraldiak
antolatzearekin konformatzen gara.
Dena amaitu denean, balkoitik parte hartu duten batzuengan jarri dut arreta. Krossfiteroak pentsatu dut. Ez zait ikusten nuena gustatu, ez eta entzuten nuena ere. Agian ni naiz tokiz kanpo geratzen ari dena. Hala izango da, ziurrenik, zahartzen ari naizen seinale, edo, behin batek esan zidan moduan, oso arraroa naizelako? Auskalo!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina