Ipuin liburu bat irakurtzen ari naiz, oro har nahiko hotz uzten ari nauena, baina badirudi giroa berotu duela hainbat zirkuluetan.
Kontua zera da, laburbilduz: idazleek
euren errealitatea erabiltzen dutela gehienetan iturritzat euren istorioak eta
kontakizunak sortzeko. Ba idazle honek, itxuraz, ez omen du soilik bere
errealitatea iturri gisa erabili, emari osoa hartu omen du, edo hori da
errealitate horietako pertsonek sentitu dutena, eta haserre omen dabiltza han
eta hemen. Eta hor dago gakoa. Egoera erreal batetik abiatuta istorio bat
idazten denean, pertsonaiak zer dira errealak ala fikziozkoak? Ez bada biografia
bat idazten ari, zergatik egiten dugu berehalako asoziazioa pertsona
errealekin?
Idazlearen intentzioa ezagutu behar,
noski, baina hari-harian mugitzen denean jausteko arrisku handia dauka, eta
badirudi oraingoan hori gertatu dela, bere inguru hurbileko pertsonek diotenez.
Nik uste dut bizitza errealeko edozein
egoera baliagarri dela istorio edo egoera unibertsal bat kontatzeko. Baina
horretarako erabiltzen diren pertsonaiek idazlearen ingurune hurbileko pertsonen
ezaugarri guztiak badituzte, mina eragiteko arrisku handia dago.
Zergatik egiten du hautu hori idazleak? Sormena agortua duelako akaso? Edo ez
da hain urruti joan behar eta dena interpretazio gaizki pentsatu baten ondorio
besterik ez da?
Meloia zabalik da. Autofikzioaren arriskuak, ipuin liburu hori autofikzioa baldin bada. Nik pertsonaiak ezagutzen ez ditudanez ez dut halako ezer sentitu, baina hotz, nahiko hotz geratu naiz, kontatu dizkidan kontuak ez baitidate inolako interesik piztu.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina