Larunbata, eguraldiari itxura ona hartu diot jaikitzean eta mendi buelta bat ematera irten naiz, sekula egin gabeko wikiloceko ibilbide horietako bat Tolosaldean.
Madarikatu ditut, beti bezala esan beharra
daukat, ibilbideak nahieran igotzen dituzten horiek, zati batzuk bidetik gutxi
baitzuten eta markarik ez baitzegoen; gutxira egon naiz ostia batzuk hartzeaz,
azken egunetako euriak bideak lokaztuta utzi baititu, eta gertuago ibili naiz
patinatzetik mendian ibili edo korrika egitetik baino. Eta bideak arnasladia
eman didan tarteetan, buruari eragiten aritu naiz, idazteko kontu asko irten
zaizkidalarik. Baina etxera etorri, dutxatu, bazkaldu, ratotxo bat sofan eta
paper zuriaren aurrean jarri naizenean, halaxe geratu naiz neu ere, zuri.
Zer zen lehen gogoan izan dudana, zeintzuk
ziren hemen hausnartu beharreko kontuak? Joan egin zait, ez bada, bidean topatu
dudan tipo batek wikiloca erabiltzen ba ote nekien galdetu didala?
Bai hori
nuen hausnarketarako gaietako bat. Zertara etorri den galdera hori.
Ez dakit
emakumea naizelako izan den, edo lelo aurpegia ikusi didalako; akaso -azken
aukera hau da gehien konbentzitzen nauena- wikiloceko ibilbidea ikusirik
pentsatu du oso bizi ibili behar nuela halako bidean ez galtzeko. Bai hori
izango zen.
-Badakizu…?
-Bai, ni gezi urdin hau naiz.
Lasai joan dela iruditu
zait.
Eta gero madarikazioak etorri dira, eta ondorengo hausnarketak ahaztu ditut. Agian zetan pentsatzen aritu naiz? Batek daki, litekeena da, baina ez dut oroitzen.
Eta orain hemen naiz, paper zuriaren aurrean, zerbait izkiriatzeko desiratzen, baina orduak aurrera doaz eta eguna kontzertu batekin errematatu nahi dut, beraz ea apaintzen naizen, izan dezakedan lelo aurpegia disimulatuz.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina