Igandeak asteko egunik txarrenak direla esango nuke, edo nik hala bizi izaten ditut gehienetan. Nahiz eta hurrengo egunean lanera joan behar ez izan, aste amaiera eta hurrengoaren bezpera izatearen pisu psikologiko hori daramate gainean, niri beti tristura eta gaizki egon bat eragin izan didatena.
Garai batean, gainera, aje egunak izaten ziren, bezperan egindako gehiegikeria guztiak arintzeko eta orekatzeko egunak, goiz osoa ohean igarotzekoa eta arratsaldea sofan, film kaskar baten konpainian.
Gaur igandea da. Ez dut ajerik, bihar ez dut lanera joan beharrik, goiza polita izan da eta arratsalderako zinema saioa prestatua daukat, baina nire aldartea igandetakoa da, ez dakit bestelako azalpenik ematen, baina hala da. Badakit bihar, gauza berdinak eginda ere, nire gorputza eta aldartea bestelakoak izango direla. Zuri ez zaizu halakorik gertatzen irakurle?
Nolakoa den gure burua, nolakoa gure
psikea. Ez nau harritzen munduko alde honetan gero eta denbora gehiago pasatzea
terapiatan gure sentipenak aztertzen, ondo senti araziko gaituzten gauzak egiten
baino. Edo hau nire pajeo mentala da, eta gutxi batzuei, soilik, gertatzen
zaizkigu halakoak, gehienek ez dutelarik inolako iganderik?
Sofamanta on!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina