Hostoak astun
zerua ilun
porlana
heze
Nire gotorlekuan
ezkutaturik
kanpoan jazotzen
denari so
pentsamenduei
hegan utzi
eta zure irudi
lausoa
bueltatzen
zait
etengabe
gau hartan
ere
porlana
heze
zerua ilun
hostoak
astun ziren
eta ni zure
gorputzarekin
horditurik
amaierarik
gabeko
amets
batean
gaurdaino heltzen dena
Udara aurrera doa. Sabatikoa amaituta, baita nire azken bidai handia ere, euro askoko urrutira egindako bidaiak hala izendatu badaitezke. Egun batzuk barru Pirinioetara joango naiz lagunekin trekking txiki bat egitera, baina hori ohiko udaren barruan sartzen den plana izan ohi da. Amaitu dira abentura handiak, urduri jartzen ninduten horiek, amaitu dira ezjakintasunak, amaitu zer eta nor topatuko dudan jakiteko ezinegona.
Azken bidaiara desmotibaturik heldu nintzen nolabait, bidaikideen perfilak atzera egiten ninduelako. Egia esateko, nire izaerara egokitu zitekeen pertsona bakarra topatu dut, baina izan nadin zintzoa, oro har, jende ona zen eta ez dut gaizki pasa.
Kyrgyzstan zoragarria da natura eta mendia gustatzen zaigunontzat. Esplotatu gabeko lurraldea gure zorionerako eta, fisikoki oso ondo sentitu ez naizen arren, gripe batek eta altuerak eraginda, gozatzeko parada ere izan dut. Halere, adinduez kokoteraino amaitu dut. Taldean bidaiatze horren inguruan pentsaraztea eragin dit. Ez dut ezer adineko pertsonen aurka, ni ere adinean aurrera noa, baina gauza batzuetarako beste galaxia batean bizi garela iruditzen zait, eta ez nau batere asetzen.
Eta etxean buelta, euriak, udazkeneko giroak eta portugaleko karabelen notiziak hartu naute. Ba a ze abuztuko aurreikuspena. Espero eguraldiak hobera egitea, eta eguzki izpitan txigortzeko aukera izatea oraindik, uretan zurekin gurutzatzen naizela amesten dudan bitartean.
Bi ordu eskas lo eginda eguna bidaiatzen eman dut: hegazkin bat, bost ordu aireportuan, bigarren hegazkina, busa Donostiara, taxia etxera... Atera heldu naizenean betiko beldurrak harrapatu nau, hotzgailua arrez beterik topatzea. Eta diotenez, asko pentsatzen diren gauzak gertatu egiten omen direnez, ba atea ireki eta argirik ez da piztu. Usain mingots batek harrapatu ditu nire sudur zuloak, frigoa ireki eta, arrarik topatu ez arren, usteldutako janariak jabetu dira giroaz. Halaxe, nengoen bezala, justu justu kaleko atea itxirik zabor poltsak betetzen hasi naiz. Organiko ustela batetik, plastikoa bestetik, guztia kirats berdinak jabetuta, ia bi ordu luze igaro ditut elektrizitate faltaren ondorioak konpontzen. Berrogeita hamar euro janari, gehiago ez bada, joan dira pikutara, eta sukaldea bapo lurrindu arren, kiratsak hor jarraitu du, nire sudur zulotan itsatsirik. Bihar goizean garbiketa sakona egitea tokatuko da, baina orain dutxa hartuta banoa ohera.
Zuloa
harriz bete
harrien
arteko tarteak hareaz
hare-aleen
arteko hutsuneak uraz
zuloa estali
desagerrarazi
Zuloa zure
gogoan da
harriak dira
zure planak
harea
natura
hutsuneak
kultura
eta ura…
lehortea
darabil azken garaian
Gaurko eguna efemeride bat da Euskal Herriko historian, baita nirean ere. Gaur berrogei urte dira Sarri eta Pitik Martuteneko kartzelatik ihes egin zutela, bafle batzuetan sarturik Imanolen kontzertu bat baliatuz.
Kortatu talde hasi berriak oso ideia ona izan zuen historia haren inguruan kanta bat sortzean, giro zehatz bateko gazteon soinu bandaren parte bihurtu baitzen, himno bat kasik, eta egun, etxeko musika aparatuan ez jarri arren, kanta entzun eta dantza batean hasten baikara, gure parte ere badelako, nirea bederen bada.
Berrogei urte gure aro modernoko intelektual handienetako baten misterioa hasi zela, bere idazketa oparoaren esperoan geratzen ginelarik urtez urte.
Berrogei urte herri xehearentzat ekintza gogoangarria gertatu zela, zure kontsideratzen dituzunak kartzelatik ihes egitea ospatzeko moduko kontua baita.
Eta atzo egin zuten kantuarekin dantza Arrasaten, ekainaren hamalauan Donostian egin bezala, edota urriaren lauan Euskal Herriko hiriburuan egitea espero dugun moduan.
Historia garaileek idazten dutela diote, baina historia egin herriak egiten du. Aupa Mikel!
Badakit nire buruari askatasuna eman diodala nahi dudanean idazteko, baina urduri sentitzen naiz, barruan dudan korapiloa askatu beharra, eta idaztea horretarako terapia ezin hobea zait. Ez dut idatziko korapiloa eragin didan egoeraz, hori niretzat gorde nahi dut, nire gogoeten ondorioa besterik ez baita. Beste zerbaitez arituko naiz.
Gaur mezu zoragarri bat jaso dut irakurle batengandik, emozionatu naiz kasik. Soilik horrelakoak irakurtzeko merezi izan du esfortzuak, plazeretik idatzi arren esfortzu bat ere suposatu didalako. Milesker benetan.
Mezuan, besteak beste, maitasunaz edo
maitasun faltaz asko hitz egiten nuela zioen, ederra dela maitatua izatea eta
bikotean bizitzea, baina trukean askatasuna ere galtzen dela, eta nigan askatasun
handia somatu duela. Eta horrek zer pentsatua eragin dit, indarra eman dit bizitzari
sarritan faltan dudan positibotasunetik begiratzeko. Eta beti diogunez,
bizitzan dena ezin da eduki, beti nahi dugu ez daukagun hori, eta nik beste
batzuk dutena desiratzen dudan modu berean, beste batzuk nik dudana nahiko
lukete. Espezialistak gara gero mortalok besteena desiratu eta gurea
infrabaloratzeko, atsekabe konstante batean egoteko.
Gaur MLri esker nire askatasuna
aldarrikatu nahi dut. Munduan nahi dudana izateko askatasuna, inor kaltetu gabe
noski, nahi dudana egitekoa, errespetutik eta berdintasunetik besteei begiratzekoa.
Besteak libre maite nahi ditudan modu berean nik ere libre izan nahi baitut,
bidean asko sufritu arren.
Gora maitasuna eta gora askatasuna!
Beno, ez nuke hau amaiera bat izaterik nahi, gero arte bat baizik, baina egia da urtebeteko erronka honi bukaera heldu zaiola. Nire helburua egunero idazten jarraitzea den arren, intimoki bederen, eta lantzean behin zerbait publikatzea, ez nuke ez eperik ez datarik ezarri nahi, ez baitut nire burua behartu nahi. Libreago sentitu nahi dut eginkizun horretarako, jakin badakidan arren, idazketa oso prozesu diziplinatua behar duela, zure hitzei forma egokia aurkitzeko, zure manerak lantzeko, zure ideiei bide emateko.
Urtea azkar igaro da, badirudi atzo
zela gaixorik nengoela zutaz behar bezala ez agurtzeak eragin zidan
ondoezarengatik, baina hemen naiz, urtebete zaharrago, ez dakit zenbat zimur
gehiago, bost herrialde aberatsago, eta zurekiko antzeko sentimenduak gogoan.
Kudeatu dut egunerokoa, kudeatu dut bakardadea, kudeatu dut maitasuna eta
maitasun eza, eta esan bezala egunero idatzi dut, egunero hartu dut
hausnartzeko tartea, buruari bueltak ematea gauza arrotza bailitzaidan.
Balorazioa positiboa izan da, ezin bestela izan, momentu onak txarrei gailendu baitzaizkie ezbairik gabe. Eta orain errealitatera bueltatzea tokatzen da, lanera, egunerokora, iratzargailua jartzekoa, kirol gutxiago egitekoa, denbora libreari beste etekin bat ateratzekoa. Horrela baita bizitza, denak baitu hasiera eta amaiera bat, zerbait bukatzen da beste zerbaiti bidea egiteko. Espero dudan gauza bakarra da datorrena orain artekoaren parekoa izatea gutxienez.
Opor onak igaro ditzazuela irakasle, lagun eta irakurle anonimoak. Ni bihar lanera buelta neure burua errealitatean kokatzen hasteko.
Uda on eta laster arte!
Bihar izango da urtebete egunero idazten hasi nintzena. Niretzat idazteaz gain, ordenagailu bat eskura izan dudan guztietan publiko egin ditut nire idatziak, sare sozialak erabiliaz; joxeparen kaiera nire bloga, telegram kanala eta hasieran ere facebook. Azken hori ez erabiltzea erabaki nuen estatu batuetako hauteskundeen ondoren. Badakit facebooken banuela hainbat irakurle jarraipena egiten zidana, ez dakit gero beste formatuetan jarraitu ote nauten ala ez.
Ez dut zuengatik idatzi, niregatik baizik, baina zuengan zerbait eragiteko asmoz ia gehienetan, zela pentsaraztea, zela barre egin araztea edo tarte gozo bat igarotzea besterik gabe. Esker mila zuentzat guztiontzat.
Eta ezin eskertza hau amaitu J aipatu
gabe. Ez zara oraino azaldu eta garaia baduzula otu zait. Badakit tarteka hor
egon zarela, bestetan aldiz guztiz desagertu zara. Hori ulertzea nahiko nuke.
Zertan oinarritzen duzun ni jarraitzea ala ez, zergatik sentitu zaitudan
batzuetan hain hurbil eta besteetan hain urrun. Zer darabilzu buruan? Zer eragin
dizut, zerbait eragin badizut? Zergatik ez zara aurrez aurre azaldu? Ni naiz,
ala zu izan zara, nik zu gogoan izan zaitzadan, eragiten aritu dena itzalean
etengabe? Noizko aurrez aurreko bat, kafe bat, birra bat edo nahi duzuna honetaz
guztiaz hitz egiteko? Prest al zeundeke?
Edozein kasutan zuri ere eskerrak eman
behar dizkizut, modu batera ala bestera nire inspirazio iturri izan zarelako, nire
gogoan agertzen zinen bakoitzean nire idazketa prozesuaren parte bihurtzen zinelako,
batzuetan onerako, besteetan ni hondamendira eramanez. Milesker J eragin
dizkidazun sentimendu guztiengatik, emozioa, alaitasuna, tristura, itxaropena,
desengainua, maitasuna, gorrotoa, haserrea, bakea, ondoeza. Zu gabe
sentimendurik gabeko haragi zati bat nintzateke eta nik beste zerbait eskatzen
diot bizitza honi. Milesker bihotzez eta errai guztietatik, eta ea inoiz berriz
ere elkartzeko parada dugun.
Aitortu beharra daukat azken egun
hauetan asko kostatzen ari zaidala idaztea, zer idatzi erabakitzea, paperaren
aurrean jartzea.
Azken astea fisikoki tortura bat izan
denez (etxetik kanpo bazkaldu eta afaldu, alkohola eten gabe, berdura gutxi,
ura gutxiago, kirolaz zer esan…) nire burmuinean eragina izan duela iruditzen zait,
ideiak lehortuz, eduki dezakedan imajinazio apurra desagerraraziz. Sormena zero
eta obsesioak betiko moduan (jajaja), konbinazio txarra ganorazko zerbaiti
heltzeko.
Baina gertatu dira gauzak herrian hona
ekartzeko modukoak, arrazakeriarekin loturiko oldartzeak, sorgin ehiza bat,
ustez balio egokietan hezitako gazteen aldetik. Hirurogei baten kontra eta
halakoak, lotsagarria, baina bereziki beldurgarria.
Beldurgarria da zein mezuren eta ideien
gainean eraikitzen ari den gure gizartea, zein balio hartzen ari diren indarra,
zein ideologiak zabaltzen ari diren gure artean. Aurreko astelehenean bazen giro
arraroa herrian ni oso ondo enteratu ez nintzen arren, baina egunak aurrera
joan ahala haien berri izan dugu eta, egia esateko, herriaren erantzuna bikaina
izan dela esan beharra daukat, bai txosna batzordearen aldetik, baita beste
erakunde eta eragileengandik ere.
Uatsap taldeak omen daude amen-omenak zabaltzen dituztenak, kedadak jatorri konkretua duten pertsonen aurka aritzeko eta nik ez dakit zein astakeria gehiago. Zer da hau? Zertan bihurtzen ari gara bake garaiko euskaldunak?
Baliatu nahi dut gaurko eguna, ekainak 28a, LGTBIQ+ eguna, askatasuna, berdintasuna eta justizia aldarrikatzeko. Herri izateko errespetua behar dugu, gure aldamenekoarekiko, edozein dela bere kolorea, bere jatorria, bere sexua, bere generoa, bere orientazio sexuala, bere erlijioa… Desberdinekin aritu behar dugu jendarte justu bat eraikitzeko, epairik gabe, aurreiritzirik gabe. Pertsonak dira euren akats edo delituen erantzule, ez kolektibo osoak. Hori ez badugu ulertzen jai daukagu, eta denon parte hartzea eta erantzuna ezinbestekoa da razzia horiekin amaitzeko.
Txalo bat Hernaniko herriarentzat ekintza horien kontra lehen egunetik agertu delako. Gora pertsona askeak, gora herri libreak eta gora elkarbizitza.
San Joan hauek desberdinak izaten ari dira. Lanera joateko presiorik gabe, egunero egiten ari naiz kale bueltaren bat, lasai antzean, baina tonto-tonto nahiko nukeena baino atxur gehiago harrapatzen ari naiz.
Atzo zuloa duen batekin juntatu eta
botellinak bata bestearen atzean jausi ziren, afaldu gabe noski, etxera nahiko
kalteturik heldu naizelarik. Etxera garaiz joateko gaitasuna eduki dut halere,
baina orain nire gorputza arraro dago, aspaldian ez bezala, eta nire buruarekin
borrokatzen ari naiz zer egin, jokaldia errematatu eta dena ematen bukatu
jaiak, ala garbiketa fasean hasi gaurdanik, hondartzara joanez ur gaziak nire
ondoeza senda dezan eta gero etxera erretiratuz, bihar asteburu menditsu bati
ekiteko.
Eta burua motel doanez, inoiz baino motelago, erabakirik hartu ezinik nabil, pentsamenduak gelditu bezala egiten baitzaizkit. Aspaldi ez nuela halako sentsaziorik, eta ondo pasatzen ari naizen arren, nahiago gorputza bere osotasunean sentitzea.
Astelehenetik aurrera sartuko naiz berriz ere fase berri batean, gogoz baina galbana eta bertigo apur batekin izango da, bitartean, ajea pasatzera.
