UZTAILAK 8 (ametsetan)

 

Gauero ikusten zaitut

ametsetan

esna nagoela.

Nire alboan zautza, nire ohean

bilutsik

ametsetan.

Nire hatz-mamiez

bularraldea laztantzen dizut

ametsetan.

Zure bular zuri leuna

nire hatz mamiez

tarteka musu ematen diogula elkarri

ametsetan.

Ederra zaude nire imajinazioan

nire ondoan, nire ohean,

irribarre goxo bat eskaintzen didazularik

ametsetan.

Baina nahiago zintuzket itsusiago

nire alboan, nire ohean

gauero

benetan

ez ametsetan.

UZTAILAK 7 (san ferminak)

 

San Ferminetan gaude. Atzo txupinazora joan nintzen aspaldiko partez, eta idazteko tarterik ez nuen izan. Horrelakoak gerta dakizkidala jabetu naiz. Saiatuko naiz denbora errekuperatzen modu batera ez bada, bestera.

Gaur Bridget Jones bat egitea erabaki dut.

Uztailak 7:

Atzo edandako zerbezak: hiru, lau, bost, sei,…zazpi.

Edandako kubatak: bi.

Jandako enbutidoa, patata frijituak eta pastak: urte guztikoak.

Erretako zigarroak ala bestelakoak: zero, aspaldi utzi nion erretzeari.

Ligeak: bat ere ez, aspaldi utzi zioten nirekin ligatzeari.

Pisua: 63,5 kg, azken urteko altuena.

Astuna, puztuta, gizena eta itsusia sentitu naiz jaiki naizenean. Gaurtik aurrera egunerokoan diziplinatua izatea jarri diot neure buruari helburu: garbi jan, kirola egin, alkohola asteburuetan soilik, …Baina astean zehar berriz ere Iruñeara joateko asmotan naiz, beraz, plana hurrengo asterako utzi beharko.

Eta tartean Mark Darcy bat topatzen hasi beharko nuke, besterik ez bada bizkarrean krema eman diezadan, uda honetan erreta amaitu nahi ez badut behintzat.

UZTAILAK 6 (txupinazoa)

 Iruindarrak, Gora San Fermin!

UZTAILAK 5 (uda giroa)

Gaur izan dut nire uda sasoiko lehenengo hondartza eguna, fundamentuzkoa.  Aurretik ere hondartzan izana naiz, baina gaur bero zegoen, eguzkitsu. Lanetik eguerdian irten eta zuzenean joan naiz Ondarretara. Marea altu zegoen, hondartza lepo. Jendea eguzkitan etzanda, buelta alde batera, buelta bestera.

Nik, hasteko, nire igeriketa saioa egin dut, marmokak oraino agertu ez direla aprobetxatuz. Eta ondoren bai, ondoren eguzkitan etzan naiz, haren izpiak xurgatzera, infragorriak eta ultramoreak, denak, D bitamina dosia errekuperatzeko asmoz, edo ez. Ematen didan plazerarengatik,  besterik ez. Zeren esan beharra daukat ni hondartza zalea naizela. Are gehiago, hondartzako profesionala naizela esan dezaket.

Oihala beti eguzkiaren norabidean ipintzen dut, hondarrarekin burukoa egiten dut. Hondartzako poltsan beti dauzkat igeriketarako betaurrekoak, eta eguzkitako krema, eta esku oihal bat, eta aldatzeko bikinia, eta plastikozko poltsa bat arropa bustiak sartzeko. Oraindik ez daukat goi-mailako masterra. Ez dut esertzeko aulkia eramaten, furgonetan bat dudan arren. Oraindik gorputzak aguantatzen dit hondarretan etzan eta jaikitzeko nahi beste. Gainera, aulkiarekin atzera eta aurrera ibiltzeko ideia ez zait erakargarri egiten, oraingoz. 

Hondartzako profesionala izatea ez da gautik goizera etortzen zaizun zerbait. Nik umetako uda guztiak hondartzan igaro ditut, Kontxan, nire guraso, anai-arreba, lehengusu eta inguruko lagunekin. Astean zehar bazkal ostean joaten ginen, eta iluntze arte izaten ginen bertan. Asteburuetan jardunaldiak maratonianoak izaten ziren. Eguerdi aldera joaten ginen gure otorduekin. Hozkailu laranjan gurasoek urardo freskoa eta fruta eramaten zuten;  tarteka, errusiar ensaladilla. Koloretako Magefesa fianbreran aldiz, patata-tortilla, xerra enpanatuak eta horrelakoak. Postrerako helatu bat erosten ziguten eta, ondoren, derrigorrezko digestiorako bi orduak kartetan eta bestelako jolasetan igarotzen genituen, uretarako ordua ailegatu arte. Horrela eguzkia ezkutatzen zen bitartean igarotzen genuen eguna. Gero Aieteko busean bueltatzen ginen etxera, lehertuta. Eta hurrengo egunean berriz ere antzera.

Nik izugarrizko oroitzapen ona daukat. Ederki pasatzen nuen, eta geroago, nerabetan ere, lagunekin hondartzara joateko plana egiten genuen.

Urteak pasa ahala, lagunak eta konpainiak aldatzen joan dira, baina plana ez. Gaur egun, normalean, bakarrik joaten naiz, ondo hornitutako nire poltsaz lagunduta, liburu batekin. Ez dut inor behar horretarako. Han egote hutsa plazera da niretzat. Eta berdin zait azala gazitu eta lehortzea, hondarra kulero barruan sartzea, ala bular tartea izerditua edukitzea. Uretatik irten eta hondar epeletan etzateak sortzen didan sentsazioak ez du preziorik.

Ba al da uda girorako plan hoberik?

UZTAILAK 4 (harreman selektiboak)

 

Nire lagun batek dio denok gaudela bakarrik mundu honetan. Nik buruarekin baiezko diodan bitartean, neure golkorako pentsatzen dut batzuk besteak baino bakarrago daudela, baina ez naiz ozen esatera ausartzen, diatriba batean ez sartzeko.

Bada denbora pertsona egokiez inguratzeko erabakia hartu nuela, horrek, sarritan, bakardadera naraman arren. Bizitzan izandako hainbat esperientzien ondoren, harreman batzuk zuzenean baztertzeko hautua aspaldi egina daukat, eta, egunetik egunera, nire joera hori nabarmenagoa da. Nahiago bakarrik egon gaizki inguratua baino. Ezer aportatzen ez didaten harremanak ez zaizkit interesatzen. Halaxe diot, halaxe sentitzen dudalako. Ez ditut pertsona faltsuak nire inguruan nahi, ez eta pertsona interesatuak ere, harreman guztietan nolabaiteko interesa dagoela jakin arren. Baina ez da berdina interes partekatu bat, edota norberaren interes pertsonal soila. Selektiboa naiz, bai, eta ez dut inolako arazorik aitortzeko.

Bada pertsona mota bat ezagutzen dituzun lehen unetik zerbait berezia transmititzen dizutenak. Haien estimua sentitzeak, munduko toxiko guztiek egindako kaltea gailentzen dute ezbairik gabe.  Haientzako beti duzu irribarre bat, hitz polit bat, ala broma bat. Lehen segundotik konfiantza eta kariñoa transmititzen dizute, eta ezinezkoa zaizu haiekin haserretzea. Nik horrelakoak atsegin ditut eta horrelakoak topatzen saiatzen naiz.

Gaur horietako batengandik despeditzea tokatu zait. Izugarrizko pena eman dit, baina, era berean, izugarri eskertua sentitu naiz, haren hitzak eta besarkadak oso inportante sentiarazi nautelako une batez.

Eta une horretan neure bakardadea gogora ekarri dut, eta otu zait, agian, pentsatzen dudana baino jende gehiago dudala inguruan nitaz arduratzen eta kezkatzen dena. Eta pentsamendu horien eraginez edo, irribarre bat bisaian geratu zait egun guztirako.

UZTAILAK 3 (reset)

 

Ekaina amaiera garai latza izaten da. Herriko festei ikasturte amaierako eromena batu behar zaio. Horrek tentsioa, lo falta, gorpuzkera txarra dakartza. Horri batzen badiogu trankazo bat,   bihotz apurtu bat eta errematatzeko hilekoa, koktela jasanezina bihurtzen da.

Gure gorputza makina kasik perfektua da, gure garunak zuzendutakoa. Eta gure garunak ordenagailu baten moduan funtzionatzen du. Egoera edo software berri bat instalatzen diogun bakoitzean cookiak onartzen ditu. Eta horrela doa gure burmuina cookiez betetzen, mota guztietakoak, derrigorrezkoak eta aukerazkoak ere deskuiduan. Cookiak gora, cookiak behera. Cookiak han, cookiak hemen. Eta aurrera egiten jarraitzen dugu,  gorputzak stop esaten digun arte.

Gure garunaren kapazitatea ez da infinitua. Ordenagailuaren memoriaren antzera, batzuetan, bete egiten da, eta, halakoetan, ezinbestekoa da tokia egitea, zaborra botatzea, historiala eta datuak garbitzea. Finean, reseteatzea eta berriz ere ia zerotik abiatzea.

Gaur, nire azken egun hauetako egoeraz jabetu naizenean, horixe egin dut: reseteatu, pilatutako alferrikako cookie guztiak pikutara bidali.

Eta eguzki izpien babesean, berriz ere nire gorputza prestatzen hasi naiz cookie berriak onartzeko, hurrena lehertzen naizen arte.

UZTAILAK 2 (euria barra barra)

 Begia ireki orduko, euri langar batek lainotu du nire ikuspegia. 

Uda sasoian gaudenik sinistea zaila egiten da. Ez da harritzekoa triste egotea. Are gehiago, hala jarraituz gero depresio batean jausteko arriskua dugu Kantauri isurialdeko euskal herritarrok.

Ez naiz drogazalea, baina egoerari aurre egiteko lorazepama, bromazepama, edota zepam amaitzen den beste barbiturikoren bat eskuratzeko erabakia pentsatzen ari naiz serioski. Hori, edota horrenbeste buruhauste ematen dizkigun estatu gabeko herrialde hau betirako abandonatu, eta eguzkia merkeago dagoen toki batera ihes egin.

UZTAILAK 1 (masokistak gara)

Ez da ondo hasi hilabetea. 

Zerua grisa da, tenperatura ez da hogei gradura heltzen, nire buruan mailu batek jarraitzen du arinki jotzen eta jarraitzen dut burutik zenbait kontu ezin kendu. 

Masokistak gara gero mortalok. Zerbait gaizki egin dugula pentsatzen dugunean, ahaztu beharrean, jarraitzen dugu horri bueltaka, tiraka, geure burua torturatzen: autotortura, autozigorra. Nola gustatzen zaigun. Eta lortzen dugun gauza bakarra okerrago sentitzea da, ez arazoa edo egoera konpontzea. 

Halakoetan mendira joateak laguntzen dit, naturarekin kontaktuak transformatu egiten nau, pertsona askeagoa edo bilakatzen nau, barruko karga guztiak arintzen zaizkit, lurrerako hargune bat banu bezala, energia negatibo guztia deskargatzen duena. 

Baina zerua grisa da, nire gorputza ez dago ehuneko ehun eta izugarrizko galbana daukat. Eta hemen jarraitzen dut nire autozigor prozesuaren gurpilean harrapatuta, irtenbide duin bat atera nahian eta ezinean.

Hasiera Bat

Atzotik sekula bizi izan gabeko egoera batean aurkitzen naiz. Hamalau hilabete dauzkat aurretik, inolako ardurarik gabe, inolako erantzukizunik gabe, hamalau hilabete neure buruari eskaintzeko, edo besteenei, baina borondatez. 

Obligaziozko ordutegiak ez dira existituko hamalau hilabetez, ezta jai egunak, ezta oporraldiak ere. Egun guztiak igualak izango dira a priori, egun guztiak igualak ez izatea espero dudan arren. Iratzargailu gabeko egunak, aukera anitzak aurretik, baita beldur ugari eta bertigoa, izugarrizko bertigoa. 

Bertigoa jaiotzen garenetik okupatuta egotera bultzatzen gaituelako gizarteak, gutxienez langile klaseko mortaloi, eta ezer egin gabe egote horrekin halako ezinegona edukitzen irakatsi digutelako. Bertigoa askotan sentituko dudan bakardadeari. Finean bertigoa mundu honetan zer garen eta zertarako gauden galdetzen arituko naizelako etengabe. Bertigoa dauzkadan harremanak mantentzeko moduari, bertigoa sortu ahal zaizkidan harreman berriak kudeatzeari. 

Erraz esaten da. Ez naiz lehenengoa, ezta azkena izango ere egoera honetan dagoena, baina niretzat nire bizitzako egoera zailena datorkit aurretik, egun berri bakoitza erabaki bat izango delako, eta denok dakigu erabakiak hartzea zein zaila den. Askotan uzten ditugu gure erabakiak besteen esku, gauzak gaizki ateraz gero errua zeini bota edukitzeko edo. 

Gaur ekainak hogeita hamar ditu eta, bihartik, esan dezakegu oporraldi luze batean sartzen naizela hamalau hilabeterako. 

Hasiera ez dut ona izan, aurrekoa gaizki itxi izanaren sentsazioarekin amaitu baitut, triste, behar bezala despeditzeko aukerarik gabe, erdi gaixorik, akiturik, zerbait airean utzi izanaren mamuarekin. Hala beharko zuen, batek daki.

Bihartik aitzina erronka desberdinak aurretik. Horietako bat eguneroko moduko bat idaztea. Egunero zerbait idazteko obligazioa jarri diot neure buruari (ohhh langile klaseko mortal hoik), ideia bat, hausnarketa bat, sentsazio bat, egunean jandakoa edo poema bat, zer idatzi berdin dit. Izango da zerbait eklektikoa, baina izango da. Eta ahal badut publikoa egingo dut, nire uatsapeko egoeran, nire feizbukean, erabil ditzakedan sare sozialetan, uneko baldintzek permititzen didaten bitartean.  

Baten batek pentsa dezake ze nezesidade daukadan nire hori publiko egiteko, baina gure bizitzak, finean, publikoak dira, eta gure nahiak, beharrak eta minak unibertsalak. Nahiago dut neure berri nik neuk ematea, nahi duenak irakur dezan.  Idazten dugun guztiak beti du zera bat fikzionatua, errealitatean gertatutako zerbaitetik abiatzen garen arren, eta horrek barrenak hustutzeko parada eskaintzen digu. Gainera, pertsonak, izaki sozialak garen aldetik, ideia bat dugunean partekatzeko beharra daukagu, eta hori horretarako modu bat besterik ez da. 

Beraz, gaurtik aurrera hasiko da abentura berri hau. Espero egunerokoa osatzeko eta erronkari modu egokian aurre egiteko gai izatea. Badakit egun zailak igaroko ditudala, baina horiek anekdota hutsean geratzea dut esperantza. 

Ea honetatik osorik irtetzea lortzen dudan!

Udaleku irekiak

Badira hogeitabost urte inguru udaleku irekiak antolatzen hasi zirela Euskal Herriko hainbat herritan.

Hernanin, oso oker ez banabil, udaleko hezkuntza- eta euskara- batzordeek bultzatutako ekimena izan zen, eta beste batzuen artean helburu jakin batekin: familia erdaldunak zituzten umeei, udan, euskaraz jolasteko eta bizitzeko tartetxo bat eskaintzea. Beste herrietako informazio zehatzik ez eduki arren, imajinatzen dut ekimenak antzeko helburuarekin jaio zirela.

Hasieratik arrakasta izan zuten eta gaur egun horrelakoak non-nahi ikus ditzakegu, eta ume asko ibiltzen da, uztaileko goizetan, gure herriak bizi pozez betetzen. Ziurrenik, orduko dinamika eta gaur egungoa aldatu egin da. Esan nahi dut, gaur egun, familia ugarik erabiliko duela zerbitzu hori, lanean dauden bitartean umeak zaintzeko beste modu bat delako, baina pentsatu nahi dut, funtsean, helburuak antzekoak izaten jarraitzen dutela.

Gaur goizean Donostian ibili naiz pasiadan, hondartzatik barrena eta Nautikoan eseri naiz une batez giroaz gozatzeko. Han nengoela, horrelako hiru taldetxo hurbildu dira. Umeek zazpi eta hamar urte bitartean izango zituzten. Ez dakit zein udalekutakoak  ziren, Donostian horrelako taldeak ugariak izango baitira. Hauek, bereizgarri gisa, laranja kolorezko tixertak zeramatzaten soinean. Atzean taldeen izenak eskuz idatzirik eta umeen izenak. Taldeen izenak animaliak ziren, guztiak euskaraz idatzita.

Umeak hurbiltzen ari zirenean gaztelaniaz ari zirela ohartu naiz, baina horrek, zoritxarrez, ez nau gehiegi harritu. Nire harridura larria izan da begiralea gaztelaniaz zuzentzen zitzaiela entzun dudanean. Are gehiago, beste begiraleak hurbildu ahala, jo ta su gaztelaniaz mintzatzen zirela ikusi dut, bai euren artean, baita umeekin ere.

Une batez, amets egin dut, gaztelaniako udalekuak umeek bigarren hizkuntza ikas dezaten, eta irrifarre ziniko bat imajinatu dut nire ahoan. Tristetu egin naiz eta mindu, bereziki, alde egiterakoan goazen eta binaka jarri adierak entzun ditudanean.

Badakit inozo samarra naizela, baina imajinatzen nuen maila horietan gure hizkuntzaren erabilera bestelakoa zela, baita Donostian ere.

Nautikotik alde egin dut,  Paseo Berrirantz. Berriz ere topatu naiz kolore laranjadun tixertadunekin. Etsipenez beteriko begiratua bota diet. Kai parean, belauntzian ibiltzeko ikastaro batekin topo egin dut. Belarria jarri eta gaztelania entzun dut, horiek 10-12 urteko gaztetxoak ziren. Aurrera jarraitu dut, haserre, arin samar, eta Aquariumeko eskilarak igotzean beste bi taldetxorekin topatu naiz. Berriro ere arreta ipini dut. Euskara hutsean ari ziren, bai umeak baita begiraleak ere. Arnasa hartu dut apur bat  lasaiago.

Etxerantz abiatu naiz, itxaropentsu, eta pentsatu dut, agian, etorkizuna badugula euskaldunok, baina, oraindik ere, lan handia dugula egiteko, eta, besteen artean, heziketa eta helduek ematen dugun eredua funtsezkoak  eta erabakiorrak direla.

Oharra: Ziur naiz, Donostian euskara hutsean egindako udalekuak badirela eta seguru lan bikaina egiten ari direla, baina, gaurkoan, nik errealitate horrekin egin dut topo. Kasualitate hutsa? Salbuespena? Hala bedi!