Bilduren gestioarekin bueltaka

Udalak eratu dira, normaltasuna heltzen hasi da apurka apurka gure herrira (oraindik normalizaziorako asko falta baita), baina betikoak betiko diskurtsoarekin jarraitzen dute gauzak aldatu izan ez balira bezala.

Badirudi deabrua datorrela, zer gertatuko da orain gure herriekin... 

...baina zertan ari dira euren burua demokratatzat duten politikillo guztiak? Zer pentsatzen dute Bilduko 300.000 bozak herria suntsitzeko direla ala? Zer pentsatzen dute 300.000 horiek kobazulotan bizi garela, kulturarik ez dugula, zientziaz, teknologiaz, ekonomiaz deus ez dakigula?

Atzo Donostiako plenoaren errepikapena ikusten aritu nintzen eta Gasco jaunari entzunez flipatu egiten nuen. Bere diskurtsoa entzunda bazirudien Juan Karlos Izagirre paramoan isolatuta bizi izan den tipo bat dela. Ez al da ba bera bezain donostiarra? Ez al ditu bere herriko interesak defendatuko, ez al da ba horretarako aurkeztu eta ez al da hori izan donostiarrek bere boza ematearen arrazoia?

Progresoaren abanguardian kokatzen zuen Gascok bere burua besteak gutxietsiz. Une batean hizkuntzez aritu zen, eleanitztasuna defendatuz, baina ez dakit bera eta bere talde politikoa horretan egokienak diren. Herri honetan hautetsi gutxienez elebidunak dituen alderdi edo koalizio bakarra nik dakidala Bildu da, beraz ze lezio eman behar digu euskara ofiziala izanda ere, euskara apenas erabiltzen duen gobernu baten ordezkariak? Hori al da berak eleaniztasunaren inguruan, kulturaren inguruan eta hezkuntzaren inguruan eman behar digun eredua?

Egia da Bilduko hautetsi ugari berria dela kudeaketa kontuetan, baina nor jaio da jakinda? Akaso Elorza jauna hogeitagutxi urtekin Donostiako zinegotzi berritan ezer ba al zekien guzti horri buruz?

Hemen gertatzen dena da beldurtuta daudela, zeren ematen hasi den aldaketak bere fruituak ematen baditu, eta nik hala espero dut, askori txoiloa amaitu egingo zaio.
Egia da, eta neuk hala espero dut behintzat, kudeaketa eredu berriak etorriko direla, filosofia, ideia, eta lan egiteko era berriak eta hori ez zaie gustatzen, baina guri ere ez zitzaizkigun eurek egindako asko gustatzen eta hemen egon gara. 
Saiatuko dira gobernu berri guztiak satanizatzen, betiko gaiarekin nola ez, eta baten bat engainatuko dute, baina euskaldunok ez gara ergelak, geu ere ikasiak gara, jantziak gaude alor eta eremu guztietan eta hutsuneak eta gabeziak osatzen joango gara, lehenago beste batzuk egin zuten modu berean. 
Aldaketa garaia da, herri honetan itxaropena berpiztea lortu da eta horrek ez du atzera bueltarik. Ekin diezaiogun elkarri lanari eta ikusiko dugu nola denborak bakoitza bere tokian ipintzen duen. 

nor da?

nor da gogoan daukazuna, nor da

lo aurreko zure instanteen jabe, nor da

bihotzean daramazuna, nor da

zure begietan gorderik, nor da

nor da gogoan daukazuna, nor da

                               ruper ordorika

zurikeriaz

Zuzena eta zorrotza izateak bere alde onak eta txarrak dauzka.

Onartzen dut, batzuetan zuzenegia naiz, baina pentsatzen dudana adierazi beharra daukat, bereziki ideia horiek niregan eta ondokoengan eragina badute. Kontua lanekoa bada, tontakeriak eta norbanakotasunak alde batera utzi behar direlakoan nago, eta zintzo jokatu, kolektiboan pentsatuz ez soilik gure buruan. Baina hori, beste kontu asko bezala, bizitzan utopia da, ia, ia. Jendeak berea defendatzen du soilik, aportazioak bere zilborrari begira egiten ditu eta horrela ezin irtenbide egokirik topatu. Une horretan ni bezalako borde (ixkin, bazter, corner) batek bere gordinkeria botatzen badu, jendea mintzen hasten da, zerbaitegatik izango, agian bete betean arazoan eman duzulako?

Batzuk begi txarrez begiratzen zaituzte, eta besteak... ixilik geratzen dira, ohitura duten zurikeriaz. 

Horrela erraza da etsaiak egitea eta ez da atsegina, baina nahiago dut pentsatzen dudana argi eta garbi adierazi, nire kartak mahai gainean jarri besteek jakin dezaten zerekin aurkituko diren, nik zoritxarrez ez dut zorte bera izaten normalean.

traste zaharrak

paper zaharrak ordenatzen hasi

trasteroan gordetako kutxa zaharra arakatu

eta hor ageri zait zure erretratua

sabela irauli egin zait

ederra zaude, beti bezala

ez, inoiz baino ederrago

denbora geratu egin da une batez

zenbat oroitzapen

zenbat une

zenbat barre eta zenbat desio

patuak zu nire gogoan gordetzera bultzatzen nau

etengabe

joan egin baitzara 

baina joan gabe

hor jarraitzen baituzu

toki guztietan agertzen baitzara

nahita 

baita nahi gabe ere

madarikatu egin zaitut

erretratua eskuan hartu 

eta sutondora hurbildu naiz

baina ezin izan dut bota

bi eskuekin tinko heldu dut

elkarrekin igarotako uneak

betirako gorde nahian edo

betirako bizi nahian edo

elkarrekin egin gabekoak

partitu gabeko guztiak

imajinatu ditut

berriro ere

eta gure harremana

edo harreman eza 

ulertzen saiatu naiz

alferrik ordea

argazkia kutxa zaharrera bueltatu

trasterora eraman

eta bere tokian utzi dut

egon daiteken toki bakarrean

traste zaharren artean

lagunak

Zer dira lagunak? A ze galdera? Erantzunak sinplea ematen du. Lagunak zure ondoan dauzkazun pertsonak dira, ez ondoan fisikoki, edo ez fisikoki soilik, edozein gauzetarako kontatu ditzakezun pertsona horiek.

Bizitzak askotan eramaten zaitu jende batekin harremana edukitzera eta denboraren poderioz zure lagun bihurtzen dira edo hori da pentsatzen duzuna, baina beti ez da horrela izaten.

Azken urteetan nire bizitza monotono xamarra izan da, baina inguruan nuen jendearekin gustora nengoen, ederki pasatzen nuen eta ez nizkien gauzei buelta askorik ematen, baina hori pixkanaka aldatzen joan da.

Gehienek bikotea lortu eta apurka, apurka desagertzen joan dira, baina nik hor jarraitu dut ohartu naizen arte bakarrik nagoela, edo ia bakarrik. Baten bat hor dago eta bai, zure laguna da, baina pentsatzen hasten zara eta ez da zuk nahita aukeratu duzun laguna, nahigabean gertatu den zerbait da, eta analizatzen hasita konturatzen zara pertsona horrekin ezer gutxi duzula komunean. 

Bapatean badirudi lagun harreman hori ia ia bikote harremana bilakatu dela, toki guztietara pertsona horrekin joan behar duzula eta gainera zure pausuen azalpenak eman behar dizkiozula. Baina hori ez da okerrena, okerrena da desagertu direnek ere pentsatzen dutela zure bizitza pertsona horrekin konpartitu behar duzula, biak "bakarrik" zaudetenez, zure obligazioa dela.

Oso haserre nago eta oso dezepzionatuta sentitzen naiz lagun kontsideratzen nituen askorekin.

Berrogei urte dauzkat eta ez nago txorakeriekin ibiltzeko. Bizitza nire erara eta nire modura bizitzen hasi nahi dut, nire gustoko gauzak eginez eta ahalik eta gehien disfrutatuz eta horretarako orain artekoarekin apurtu behar badut, ez al dut eskubiderik hori egiteko?

Noski baietz, baina ez da erraza, zerotik hasi behar dut, hamalau urte neuzkanean bezala, baina adin honekin zerotik hastea zailagoa da, bereziki mundu guztia ezagutzen duzun herri txiki batean.

Azken boladan nahiago izaten dut etxean bakarrik geratu kalera betikoekin irtetea baino, konturatu naizelako iada ez daukadala ezer beraiekin konpartitzeko parrandaren bat ez bada, behintzat.

Lagunak badauzkat bai, eskuko hatzekin kontatu ditzakedan batzuk, eta une puntualetan beraiekin kontatu dezaket, baina bakoitzak bere bidea egin du. Nik nirea topatu behar dut, eta horretan ari naiz, baina lehen gauza eta inportanteena nire buruaren laguna izatea da, eta horretan nabil.

Badakit agian gauza asko galtzen ari naizela, nire izakerarengatik ez zaidalako erraza egiten kalera irten eta ezagunekin juntatzea, baina bakoitza den bezalakoa da eta hori ere onartzen jakin behar da.

Halere faltan botatzen dut astean behin, edo hamabostean behin, edo ez dakit tarteka, lehen beti egoten ginenak elkartzea, gutxienez barre batzuk egiteko. Besteek ez dute behar hori sentitzen ez daudelako bakarrik, beti dutelako euren egunerokotasuna zeinekin konpartitu. Bejondeiela, ez diet ezer txarrik desiatzen, baina jakin nahiko nuke zer ez luketen esango eurak balira nire egoeran daudenak. 

Horrelako lagunak edukita zertarako etsaiak? Bitez zoriontsu, ni neure aldetik saiatuko naiz, baina ez daitezela harritu euren bizitzetatik betirako irteten banaiz.

Beatsteaks - A-Way

Gaur inspiratua sentitzen naiz. Talde honek lehengoan Platerunean jo zuen oker ez banago. Ez nintzen joan, baina hemen euren temazo bat: a-way

amodiozko sarrerak

Atzo nire blog anonimo honi errepaso txiki bat egiten aritu eta konturatu nintzen sarrera asko enamoratu batek bere maiteari idatzitako gutunak, poemak ziruditela. Egia da askotan pertsona jakin bati buruz aritu naizela, eta berak bakarrik jakin dezakela zertaz aritu naizen. 

Erridikulu xamar sentitu nintzen une batez, baina onartu beharra daukat horrelako zerbait egon dela guzti horren atzean, jakin ez badakit ere kontzienteki izan den ala ez.

Aitorpenak egiten hasita agian intentzio guztiarekin idatzi ditut horrelakoak, sekula esan gabeko hitzak eta adierazi gabeko sentimenduak kanporatu behar nituelako, helarazi behar nizkiolako, jakin behar zuelako nola sentitu naizen eta bide batez barruan nuen korapiloa askatu beharra neukalako. Ze ez dakit zein arrazoirengatik pentsatzen nuen berak irakurri egiten zituela, baina atzo ohartu nintzen ezinezkoa dela. 

Ezinezkoa da zugan interesik agertu ez duen pertsona batek zure bloga irakurtzea. Ezinezkoa urtebetetzea zoriondu eta eskerrak eman ez dizkizunean; ezinezkoa bere egoeraz kezkatu eta hitza ahoan bakarrik utzi zaituenean, ezinezkoa. Zergatik eta zertarako? Ongi idazten dudalako? Emmmm, ez dut uste. Autokonplazentziagatik? Absurdo xamarra iruditzen zait. 

Pertsona batekiko inolako interesik ez baduzu, ez zara berarekin akordatu ere egiten, are gutxiago bere blogean sartu; ez da zure buruan existitzen, punto.

Nik uste dut nire hitzekin aukera ugari eman dizkiodala nirekin kontaktuan jartzeko, baina ez da horrelakorik sekula gertatu, beraz...

Halere sarrera hau irakurriko balu jakin dezala asteburu bat pendiente daukagula...je,je!!!

Zauria ixteko garaia heldu dela uste dut, elorriak barruan badirau ere. 
Ea zortea dudan eta zutaz desenamoratzen naizen.

gauaren erdian

Ametsetan nengoela telefonoak jo du. Iratzarri egin naiz, 

-baaaaiiiiiiii?

-Gabon Miren...

Zur eta lur geratu naiz! Ezin sinetsi beste aldetik zure ahotsa datorkidala, lozorroa gainetik kentzen ahalegindu naiz...

-badakit berandu dela, baina zugan pentsatzen ari naiz, zurekin egoteko beharra daukat, gogoa...

badirudi egunak ematen ez dizun ausardia etorri zaizula gauean, adorea eduki duzu eta hots egin didazu, agian zerbeza batzuk daramazkizu gainean, berdin da. Nik ezin dut hitzik artikulatu baina bat-batean zure gorputza imajinatu dut nire maindire artean

- Zure etxera joan al naiteke?

zer esango dizut ba, ni desiatzen ari naiz eta...

-nahi baduzu

ez dira hamar minutu ere igaro tinbrea jo duzunerako, bilutsik ireki dizut atea, ez dizut hitzik esan, zuk ere ez duzu ezer esan, begira geratu zara atean une batez, muxu bat eman didazun arte, zuzenean ohera joan gara...

Hori guztia gertatu izan zitekeen, baina... ez da horrelakorik inoiz gertatu.

Hots egin didazu bai, baina nik telefonoa itzalita neukan orduan. Seguruen ondo kalkulatu duzula noiz deitu, nik erantzungo ez dudan garaian. Nahi gabe egindako deia izan zitekeen, baina nola deitu nahi gabe sekula markatu ez duzun telefono batetara?

Goizean jaiki naizenean mobila piztu eta mezu batek eman dit zure deiaren berri. 

Zurekin harremanetan jartzen ahalegindu naiz, alferrik izan da ordea. Gaueko adorea damu bilakatu zaizu egunsentiarekin. Ez duzu ausardiarik izan azalpen txiki bat emateko ere, ez duzu pretendituko nik ezer esatea naturaltasun osoz ezta? Zer pentsatu behar dut, adarra jotzen ari zarela? 

Gaizki sentitu naiz denbora luzez, inork ez nau sekula horrela tratatu, matematiketan ona banaiz ere zure kalkuluak ez zaizkit inondik inora ateratzen, zein izan da guzti honen helburua?

Kobre zaporeko maitasuna izan zitekeena, harreman mikatza bilakatu duzu gauaren erdian.

komunikazioarekin bueltaka

Gogoeta asko egiten ari naiz gai honen inguruan.

Lehengoan idazten nuen komunikaziorik gabe komunikatzen ginela, eta hala dela uste dut, baina ez dut konprenitzen, ez dakit zer bilatzen duzun guzti horrekin, zerbait bilatzen baldin baduzu. Ez dakit utzitako arrastoarekin zerbait adierazi nahi izan didazun, edo dena nire paranoia handi bat izan den, edo ni guztiz enparanoiatzea bilatu duzun. Ez dut uste azken hau zure helburua denik, bestela kabroi hutsa zarela demostratuko zenidake, eta oraindik ere bihotz ttipi bat baduzula pentsatzen dut, edo hori pentsatu nahi dut.

Ez da lehen aldia horrelakorik egiten duzuna, zoritxarrez, baina oraindik ere zure berriren zai nago. Beti bezala.

Zuk nahi ala ez, hor eduki nauzu bueltaka, portaera ulergaitzen ondoren damuz beteriko keinuak eginez, zuzenean, eta beti geratu naiz inoiz heldu ez den erantzunaren zain, edo inoiz purrustadaren bat jaso izan dut bueltan, halere ez zaitut gorroto, inoiz ez zaitut gorrotatu, nahita ere ezingo nuke.

Hori al da zuri bizitzak irakasten dizuna, ni bezalako bihotz ahulekin jolastea?

Behingoagatik izan zaitez zintzoa, zurekin eta bereziki nirekin; zuregatik ez bada egizu niregatik edo elkarrekin igaro ditugun une goxoengatik, baina mesedez, amaitu ezazu nire ezinegonarekin, utzidazu bakean bizitzen gutxienez, nire buruarekin, nire sentimenduekin eta nire ametsekin bakean. 

Zerbait adierazi nahi badidazu, edozer dela ere, egizu beldurrik gabe, etzaizu damutuko, nik bihotzetik eskertuko nizuke.

begiak itxi ditut

begiak itxi ditut

zure aurpegia nire gogotik aldentzen saiatu naiz

egia esateko nekez oroitzen dut

baina hor ageri zait zure begirada

zorrotza, mespretxuz josia

tristetu egin naiz

oroitzapen horrek mina ematen dit

eta nire buruari zergatik galdetzen diot

erantzunik ez dut halere

egunak pasa ditut horrekin tematuta

egun gehiegi, gau gehiegi

denbora gehiegi

bizitza laburregia baita

laburregia akordatuz bizitzeko

laburregia akorduez bizitzeko