Zer dira lagunak? A ze galdera? Erantzunak sinplea ematen du. Lagunak zure ondoan dauzkazun pertsonak dira, ez ondoan fisikoki, edo ez fisikoki soilik, edozein gauzetarako kontatu ditzakezun pertsona horiek.
Bizitzak askotan eramaten zaitu jende batekin harremana edukitzera eta denboraren poderioz zure lagun bihurtzen dira edo hori da pentsatzen duzuna, baina beti ez da horrela izaten.
Azken urteetan nire bizitza monotono xamarra izan da, baina inguruan nuen jendearekin gustora nengoen, ederki pasatzen nuen eta ez nizkien gauzei buelta askorik ematen, baina hori pixkanaka aldatzen joan da.
Gehienek bikotea lortu eta apurka, apurka desagertzen joan dira, baina nik hor jarraitu dut ohartu naizen arte bakarrik nagoela, edo ia bakarrik. Baten bat hor dago eta bai, zure laguna da, baina pentsatzen hasten zara eta ez da zuk nahita aukeratu duzun laguna, nahigabean gertatu den zerbait da, eta analizatzen hasita konturatzen zara pertsona horrekin ezer gutxi duzula komunean.
Bapatean badirudi lagun harreman hori ia ia bikote harremana bilakatu dela, toki guztietara pertsona horrekin joan behar duzula eta gainera zure pausuen azalpenak eman behar dizkiozula. Baina hori ez da okerrena, okerrena da desagertu direnek ere pentsatzen dutela zure bizitza pertsona horrekin konpartitu behar duzula, biak "bakarrik" zaudetenez, zure obligazioa dela.
Oso haserre nago eta oso dezepzionatuta sentitzen naiz lagun kontsideratzen nituen askorekin.
Berrogei urte dauzkat eta ez nago txorakeriekin ibiltzeko. Bizitza nire erara eta nire modura bizitzen hasi nahi dut, nire gustoko gauzak eginez eta ahalik eta gehien disfrutatuz eta horretarako orain artekoarekin apurtu behar badut, ez al dut eskubiderik hori egiteko?
Noski baietz, baina ez da erraza, zerotik hasi behar dut, hamalau urte neuzkanean bezala, baina adin honekin zerotik hastea zailagoa da, bereziki mundu guztia ezagutzen duzun herri txiki batean.
Azken boladan nahiago izaten dut etxean bakarrik geratu kalera betikoekin irtetea baino, konturatu naizelako iada ez daukadala ezer beraiekin konpartitzeko parrandaren bat ez bada, behintzat.
Lagunak badauzkat bai, eskuko hatzekin kontatu ditzakedan batzuk, eta une puntualetan beraiekin kontatu dezaket, baina bakoitzak bere bidea egin du. Nik nirea topatu behar dut, eta horretan ari naiz, baina lehen gauza eta inportanteena nire buruaren laguna izatea da, eta horretan nabil.
Badakit agian gauza asko galtzen ari naizela, nire izakerarengatik ez zaidalako erraza egiten kalera irten eta ezagunekin juntatzea, baina bakoitza den bezalakoa da eta hori ere onartzen jakin behar da.
Halere faltan botatzen dut astean behin, edo hamabostean behin, edo ez dakit tarteka, lehen beti egoten ginenak elkartzea, gutxienez barre batzuk egiteko. Besteek ez dute behar hori sentitzen ez daudelako bakarrik, beti dutelako euren egunerokotasuna zeinekin konpartitu. Bejondeiela, ez diet ezer txarrik desiatzen, baina jakin nahiko nuke zer ez luketen esango eurak balira nire egoeran daudenak.
Horrelako lagunak edukita zertarako etsaiak? Bitez zoriontsu, ni neure aldetik saiatuko naiz, baina ez daitezela harritu euren bizitzetatik betirako irteten banaiz.
